بریده‌هایی از کتاب بحران آسایش

ترس ذهنیتی است که اغلب قبل‌از تجربه احساس می‌شود.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که افسردگی، اضطراب و احساس عدم‌تعلق ممکن است به آزمایش‌نشدن توانایی‌های فردی مرتبط باشد.

اختصاص‌دادن وقت خود به یادگیری چیزهای جدید، به جبران برخی از عادت‌های بد کمک می‌کند.

مشکل مشترک امروزی ما این است که محیط تغییر کرده، اما سیم‌کشی مغزمان تغییر نکرده و عمیقاً هم در وجودمان ریشه دوانده است.

از چیزهایی که باعث می‌شوند احساس شادی و سرزندگی کنیم، جدا شده‌ایم: ارتباط، حضور در طبیعت، تلاش و پشتکار.

دانشمندان دریافته‌اند که برخی از ناملایمات، ما را از مشکلات جسمی و روانی همچون چاقی، بیماری‌های قلبی، سرطان‌ها، دیابت، افسردگی و اضطراب و حتی مشکلات اساسی‌تری همچون احساس فقدان معنا و هدف محافظت می‌کند.

وقتی با مشکلات کمتری مواجه می‌شویم، راضی‌تر نمی‌شویم؛ بلکه فقط آستانهٔ تحملمان برای آنچه مشکل می‌پنداریم، پایین می‌آید. درنهایت با همان تعداد مشکل مواجه‌ایم، با این تفاوت که مشکلات جدید به‌طور فزاینده‌ای پوچ‌تر هستند.

«میسوگی می‌تونه به شما نشون بده که این توانایی نهفته رو همیشه داشتین، اما ازش آگاه نبودین و می‌تونه به شما نشون بده که می‌تونین فراتر از تصورتون پیش برین. وقتی خودتون رو در محیطی چالش‌برانگیز قرار می‌دین که احتمال شکست‌خوردن در اون زیاده، خیلی از ترس‌ها می‌ریزن و همه‌چیز روی روال می‌افته.»

وقتی با مشکلات کمتری مواجه می‌شویم، راضی‌تر نمی‌شویم؛ بلکه فقط آستانهٔ تحملمان برای آنچه مشکل می‌پنداریم، پایین می‌آید. درنهایت با همان تعداد مشکل مواجه‌ایم، با این تفاوت که مشکلات جدید به‌طور فزاینده‌ای پوچ‌تر هستند.

«اگه می‌خوای تجربیات فوق‌العاده‌ای داشته باشی، باید خودت رو در مکان‌های فوق‌العاده قرار بدی

برای‌اینکه از خودم بیرون بیایم، سگ خریدم. هر روز صبح او را به رودخانهٔ نزدیک خانه می‌بردم و در آرامش و مه ساعت پنج صبح آرامش و اعتمادبه‌نفس فراموش‌شده‌ای را احساس می‌کردم. از مشکلات روزمره‌ای مثل درگیری‌های شغلی، ترافیک، ضرب‌الاجل‌ها و قبوض، کمتر ناراحت می‌شدم.

خروج از منطقهٔ امن برای یادگیری مهارت‌های مفیدی که هم به ذهن و هم به بدن نیاز دارند، سیم‌کشی مغز را به‌صورت ریشه‌ای تغییر می‌دهد. این کار بهره‌وری را افزایش می‌دهد و باعث مقاومت در برابر برخی بیماری‌ها می‌شود. یادگیری باعث بهبود میلین‌سازی می‌شود.

«حتی صد سال پیش هم شکست‌خوردن ممکن بود به مرگ منجر بشه؛ اما امروزه مردم عواقب شکست رو به‌شدت دست‌بالا می‌گیرن. شکست امروزی اینه که ارائهٔ پاورپوینت رو خراب می‌کنین و رئیستون بهتون بد نگاه می‌کنه.»

وقتی یک راحتی جدید معرفی می‌شود، با آن سازگار می‌شویم و راحتی‌های قدیمی غیرقابل‌قبول می‌شوند. راحتی امروز، ناراحتی فرداست. این باعث می‌شود تعریف ما از راحتی به مرحلهٔ جدیدی برسد.

راحتی‌های جدید باعث شده‌اند توقع ما از سطح قابل‌قبول ناراحتی، باز هم بالاتر برود. هر پیشرفتی محدودهٔ راحتی را کوچک‌تر می‌کند

میل ما برای بیرون‌رفتن و آزمودن خودمان «نشانه‌ای از دوران معاصر ماست که در آن مردم به دنبال راهی جدید برای فرار از سبک زندگی روزبه‌روز محدودتر و بی‌روح‌اند.

وقتی خودتون رو در محیطی چالش‌برانگیز قرار می‌دین که احتمال شکست‌خوردن در اون زیاده، خیلی از ترس‌ها می‌ریزن و همه‌چیز روی روال می‌افته

وقتی مسیرهای طولانی، ساکت و خلوتی برای پیاده‌روی وجود دارد، چرا برویم ساعتی صد دلار هزینهٔ جلسات روان‌درمانی کنیم؟

فرد می‌تواند غذاهای ناسالم و خوش‌مزه و دوپامین‌زا را بدون احساس گناه یا ترس از افزایش وزن در این رژیم بگنجاند. فقط باید بپذیرد که احتمالاً بعداً گرسنه‌تر خواهد شد. این رویکرد به این ایده احترام می‌گذارد که غذاها فقط وسیله‌ای برای رساندن انرژی نیستند. غذاها اغلب وسیله‌ای برای ارتباط با خانواده، جامعه، فرهنگ و هویت‌اند و هرگز نباید ممنوع باشند.

پنج مرحلهٔ سوگ را طی می‌کردند. اولین مرحله انکار بود که طی آن، دانشجویان با تلفن‌های همراهشان می‌چرخیدند تا بلکه آنتن پیدا کنند. بعد خشم بود که طی آن، به اپراتورهای تلفن همراهشان فحش می‌دادند و گوشی را داخل چادر پرت می‌کردند. بعداز آن، نوبت چانه‌زنی بود که طی آن، دانشجویان به فکرشان می‌رسید به قلهٔ نزدیک بروند تا شاید آنتن پیدا کنند. بعد افسردگی بود که طی آن، عمیقاً دلشان می‌خواست عکسشان را در اینستاگرام بارگذاری کنند و درنهایت، پذیرش بود که طی آن، دانشجویان می‌فهمیدند می‌توانند بدون تلفن همراه هم زنده بمانند و طبیعت‌گردی بدون تلفن همراه آن‌قدرها هم بد نیست

«تعریف سادهٔ اعتیاد رو دوست دارم که می‌گه اعتیاد عبارت است از ’استفادهٔ مداوم علی‌رغم عواقب نامطلوب‘.»

بسیاری از مردم تقریباً در هر موقعیتی مشکل پیدا می‌کنند، حتی وقتی زندگی‌شان نسبت به گسترهٔ وسیع تجربه‌های بشری بسیار خوب باشد.

تأثیرات جسمی و روانی این همه‌گیری درخور توجه است. دانشمندان دانشگاه بریگم یانگ دریافتند که مهم نیست چند سال دارید یا چقدر پول دارید، تنهایی خطر مرگ را در هفت سال آینده ۲۶ درصد افزایش می‌دهد. به‌طورکلی، تنهایی ممکن است پانزده سال از عمر انسان کم کند: معادل کشیدن نصف پاکت سیگار در روز. طبق پژوهش دیگری که محققان دانشگاه هاروارد به مدت هشتاد سال انجام داده‌اند، روابط خوب یکی از عوامل اصلی شادی در طول زندگی است. روابط خوب از ثروت و شهرت مهم‌ترند.

فایدهٔ بزرگ دیگرِ بی‌حوصلگی، جدا از اینکه ما را ازنظر روانی قوی‌تر و مقاوم‌تر می‌کند، این است که اگر راه دیگری برای خالی کردنش پیدا کنیم، می‌توانیم به خلاقیت برسیم.

اِلیس پل تورنس یک روان‌شناس امریکایی بود. او در دههٔ ۱۹۵۰ متوجه مشکلی در کلاس‌های درس شد. معلم‌ها بچه‌های آرام و درس‌خوان را ترجیح می‌دادند. برای بچه‌هایی که انرژی زیادی داشتند و ایده‌های بزرگ، اهمیتی قائل نمی‌شدند؛ بچه‌هایی که تفسیرهای عجیبی از متون درسی ارائه می‌دادند، برای انجام‌ندادن تکالیفشان بهانه می‌آوردند و در روزهای آزمایشگاه به دانشمندانی دیوانه تبدیل می‌شدند. سیستم آموزشی این بچه‌ها را «بد» می‌دانست؛ اما تورنس احساس می‌کرد این بچه‌ها درست درک نشده‌اند؛ چون اگر مشکلی در دنیای واقعی پیش بیاید، همهٔ بچه‌های درس‌خوان دنبال جوابش در یک کتاب می‌گردند؛ اما اگر جواب در کتاب نباشد، چه؟ در این صورت، فرد باید خلاقیت به خرج بدهد.

در دنیای امروزی عوامل اضطراب‌زای حاد و متعارفی مثل به قول ساپولسکی «شکارچیان در کمین» وجود ندارد؛ در عوض، ما عوامل اضطراب‌زای مزمن را ایجاد و منتشر می‌کنیم: چشم‌وهم‌چشمی، مشکلات کاری، قبوض، شایعات و ازاین‌دست چیزها. به همین دلیل است که اکنون، به قول ساپولسکی، خودمان در کمین همدیگر نشسته‌ایم؛ چون با داستان‌ها و باورهایی که در ذهنمان می‌سازیم، خودمان را تحت‌فشار می‌گذاریم: دربارهٔ اینکه چه‌چیزهایی باید به دست بیاوریم، چه زمانی، چرا و در ارتباط با چه کسی.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که افسردگی، اضطراب و احساس عدم‌تعلق ممکن است به آزمایش‌نشدن توانایی‌های فردی مرتبط باشد.

هیچ‌چیز بزرگ و مهمی در زندگی با تضمین صددرصد موفقیت همراه نیست. قرارگرفتن در محیطی که احتمال شکست توش زیاده، حتی اگه شما همه‌چیز رو درست انجام داده باشین، روی کمک به شما برای ازبین‌بردن ترس از شکست، تأثیرات زیادی داره. تأثیرات زیادی روی نشون‌دادن توانایی‌های بالقوهٔ شما داره.»

میسوگی درونیه. بخش بزرگی از ارزش میسوگی اینه که قراره کاری رو انجام بدم که واقعاً ناراحت‌کننده‌ست. قراره دلم بخواد تسلیم بشم و چون هیچ‌کس تماشاچی نیست، سخت می‌شه تسلیم نشم؛ اما تسلیم نمی‌شم، چون خودم دارم تماشا می‌کنم. بعد می‌تونم به گذشته نگاه کنم و ببینم تنها کسی بودم که خودم رو تماشا می‌کردم و بازم به‌خوبی از عهدهٔ کارم براومدم. این رضایت عمیقی رو به همراه داره.

مارکوس الیوت به من گفت که یکی از مزایای مهم میسوگی چیزی است که او «ایجاد نقاط عطف در دفترچهٔ خاطرات» می‌نامد. او گفت: «اگه همیشه همهٔ کارها رو تکرار کنی، وقتی به زندگی‌ت نگاه می‌کنی، دفترچهٔ خاطراتت خالی به نظر می‌رسه؛ بنابراین باید کارهای جدیدتری انجام بدیم تا نقاط عطف بیشتری در دفترچهٔ خاطراتمون به جا بذاریم و احساس نکنیم که سال‌ها به‌سرعت می‌گذرن. منظورم اینه که آدم هر جزئیاتی رو از تجربیات جدید و معنادار به یاد می‌آره. هرگز نمی‌تونی اون‌ها رو فراموش کنی.»