بریده‌هایی از کتاب بحران آسایش

ترس ذهنیتی است که اغلب قبل‌از تجربه احساس می‌شود.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که افسردگی، اضطراب و احساس عدم‌تعلق ممکن است به آزمایش‌نشدن توانایی‌های فردی مرتبط باشد.

اختصاص‌دادن وقت خود به یادگیری چیزهای جدید، به جبران برخی از عادت‌های بد کمک می‌کند.

مشکل مشترک امروزی ما این است که محیط تغییر کرده، اما سیم‌کشی مغزمان تغییر نکرده و عمیقاً هم در وجودمان ریشه دوانده است.

از چیزهایی که باعث می‌شوند احساس شادی و سرزندگی کنیم، جدا شده‌ایم: ارتباط، حضور در طبیعت، تلاش و پشتکار.

دانشمندان دریافته‌اند که برخی از ناملایمات، ما را از مشکلات جسمی و روانی همچون چاقی، بیماری‌های قلبی، سرطان‌ها، دیابت، افسردگی و اضطراب و حتی مشکلات اساسی‌تری همچون احساس فقدان معنا و هدف محافظت می‌کند.

وقتی با مشکلات کمتری مواجه می‌شویم، راضی‌تر نمی‌شویم؛ بلکه فقط آستانهٔ تحملمان برای آنچه مشکل می‌پنداریم، پایین می‌آید. درنهایت با همان تعداد مشکل مواجه‌ایم، با این تفاوت که مشکلات جدید به‌طور فزاینده‌ای پوچ‌تر هستند.

«میسوگی می‌تونه به شما نشون بده که این توانایی نهفته رو همیشه داشتین، اما ازش آگاه نبودین و می‌تونه به شما نشون بده که می‌تونین فراتر از تصورتون پیش برین. وقتی خودتون رو در محیطی چالش‌برانگیز قرار می‌دین که احتمال شکست‌خوردن در اون زیاده، خیلی از ترس‌ها می‌ریزن و همه‌چیز روی روال می‌افته.»

وقتی با مشکلات کمتری مواجه می‌شویم، راضی‌تر نمی‌شویم؛ بلکه فقط آستانهٔ تحملمان برای آنچه مشکل می‌پنداریم، پایین می‌آید. درنهایت با همان تعداد مشکل مواجه‌ایم، با این تفاوت که مشکلات جدید به‌طور فزاینده‌ای پوچ‌تر هستند.

برای‌اینکه از خودم بیرون بیایم، سگ خریدم. هر روز صبح او را به رودخانهٔ نزدیک خانه می‌بردم و در آرامش و مه ساعت پنج صبح آرامش و اعتمادبه‌نفس فراموش‌شده‌ای را احساس می‌کردم. از مشکلات روزمره‌ای مثل درگیری‌های شغلی، ترافیک، ضرب‌الاجل‌ها و قبوض، کمتر ناراحت می‌شدم.

«اگه می‌خوای تجربیات فوق‌العاده‌ای داشته باشی، باید خودت رو در مکان‌های فوق‌العاده قرار بدی

خروج از منطقهٔ امن برای یادگیری مهارت‌های مفیدی که هم به ذهن و هم به بدن نیاز دارند، سیم‌کشی مغز را به‌صورت ریشه‌ای تغییر می‌دهد. این کار بهره‌وری را افزایش می‌دهد و باعث مقاومت در برابر برخی بیماری‌ها می‌شود. یادگیری باعث بهبود میلین‌سازی می‌شود.

«حتی صد سال پیش هم شکست‌خوردن ممکن بود به مرگ منجر بشه؛ اما امروزه مردم عواقب شکست رو به‌شدت دست‌بالا می‌گیرن. شکست امروزی اینه که ارائهٔ پاورپوینت رو خراب می‌کنین و رئیستون بهتون بد نگاه می‌کنه.»

وقتی یک راحتی جدید معرفی می‌شود، با آن سازگار می‌شویم و راحتی‌های قدیمی غیرقابل‌قبول می‌شوند. راحتی امروز، ناراحتی فرداست. این باعث می‌شود تعریف ما از راحتی به مرحلهٔ جدیدی برسد.

راحتی‌های جدید باعث شده‌اند توقع ما از سطح قابل‌قبول ناراحتی، باز هم بالاتر برود. هر پیشرفتی محدودهٔ راحتی را کوچک‌تر می‌کند

میل ما برای بیرون‌رفتن و آزمودن خودمان «نشانه‌ای از دوران معاصر ماست که در آن مردم به دنبال راهی جدید برای فرار از سبک زندگی روزبه‌روز محدودتر و بی‌روح‌اند.

وقتی خودتون رو در محیطی چالش‌برانگیز قرار می‌دین که احتمال شکست‌خوردن در اون زیاده، خیلی از ترس‌ها می‌ریزن و همه‌چیز روی روال می‌افته

فرد می‌تواند غذاهای ناسالم و خوش‌مزه و دوپامین‌زا را بدون احساس گناه یا ترس از افزایش وزن در این رژیم بگنجاند. فقط باید بپذیرد که احتمالاً بعداً گرسنه‌تر خواهد شد. این رویکرد به این ایده احترام می‌گذارد که غذاها فقط وسیله‌ای برای رساندن انرژی نیستند. غذاها اغلب وسیله‌ای برای ارتباط با خانواده، جامعه، فرهنگ و هویت‌اند و هرگز نباید ممنوع باشند.

پنج مرحلهٔ سوگ را طی می‌کردند. اولین مرحله انکار بود که طی آن، دانشجویان با تلفن‌های همراهشان می‌چرخیدند تا بلکه آنتن پیدا کنند. بعد خشم بود که طی آن، به اپراتورهای تلفن همراهشان فحش می‌دادند و گوشی را داخل چادر پرت می‌کردند. بعداز آن، نوبت چانه‌زنی بود که طی آن، دانشجویان به فکرشان می‌رسید به قلهٔ نزدیک بروند تا شاید آنتن پیدا کنند. بعد افسردگی بود که طی آن، عمیقاً دلشان می‌خواست عکسشان را در اینستاگرام بارگذاری کنند و درنهایت، پذیرش بود که طی آن، دانشجویان می‌فهمیدند می‌توانند بدون تلفن همراه هم زنده بمانند و طبیعت‌گردی بدون تلفن همراه آن‌قدرها هم بد نیست

بسیاری از مردم تقریباً در هر موقعیتی مشکل پیدا می‌کنند، حتی وقتی زندگی‌شان نسبت به گسترهٔ وسیع تجربه‌های بشری بسیار خوب باشد.

تأثیرات جسمی و روانی این همه‌گیری درخور توجه است. دانشمندان دانشگاه بریگم یانگ دریافتند که مهم نیست چند سال دارید یا چقدر پول دارید، تنهایی خطر مرگ را در هفت سال آینده ۲۶ درصد افزایش می‌دهد. به‌طورکلی، تنهایی ممکن است پانزده سال از عمر انسان کم کند: معادل کشیدن نصف پاکت سیگار در روز. طبق پژوهش دیگری که محققان دانشگاه هاروارد به مدت هشتاد سال انجام داده‌اند، روابط خوب یکی از عوامل اصلی شادی در طول زندگی است. روابط خوب از ثروت و شهرت مهم‌ترند.

اِلیس پل تورنس یک روان‌شناس امریکایی بود. او در دههٔ ۱۹۵۰ متوجه مشکلی در کلاس‌های درس شد. معلم‌ها بچه‌های آرام و درس‌خوان را ترجیح می‌دادند. برای بچه‌هایی که انرژی زیادی داشتند و ایده‌های بزرگ، اهمیتی قائل نمی‌شدند؛ بچه‌هایی که تفسیرهای عجیبی از متون درسی ارائه می‌دادند، برای انجام‌ندادن تکالیفشان بهانه می‌آوردند و در روزهای آزمایشگاه به دانشمندانی دیوانه تبدیل می‌شدند. سیستم آموزشی این بچه‌ها را «بد» می‌دانست؛ اما تورنس احساس می‌کرد این بچه‌ها درست درک نشده‌اند؛ چون اگر مشکلی در دنیای واقعی پیش بیاید، همهٔ بچه‌های درس‌خوان دنبال جوابش در یک کتاب می‌گردند؛ اما اگر جواب در کتاب نباشد، چه؟ در این صورت، فرد باید خلاقیت به خرج بدهد.

وقتی مسیرهای طولانی، ساکت و خلوتی برای پیاده‌روی وجود دارد، چرا برویم ساعتی صد دلار هزینهٔ جلسات روان‌درمانی کنیم؟

یک تابستان را درحالی‌که در رودخانهٔ تولوساک در دلتای یوکان روی ماهی سالمون پژوهش می‌کرد، در میان گله‌ای گرگ زندگی کرد. شوخی نمی‌کنم.

بیشتر دههٔ گذشته را در کلبه‌ای دوونیم‌متری در جنگل‌های مِین زندگی کرده که نه آب لوله‌کشی دارد و نه اینترنت. این جوان بیشتر از غذایی تغذیه می‌کند که خودش از شکار، دامداری و کشاورزی به دست می‌آورد.

«هرچه تراکم جمعیت بیشتر می‌شود، مغز انسان احساس ناراحتی و ناخوشایندی می‌کند و این ناراحتی و ناخوشایندی ممکن است به کاهش رفاه ذهنی منجر شود.»

یکی از مدیران سابق فیس‌بوک به نیویورک‌تایمز گفت که «مطمئن است شیطان در تلفن‌های ما زندگی می‌کند». دیگری گفت که ابزارهای سیلیکون‌ولی «بافت اجتماعی جامعه را از هم می‌پاشد».

بی. جی. فاگ، روان‌شناس دانشگاه استنفورد، می‌نویسد: «سه عنصر باید هم‌زمان با هم ترکیب شوند تا رفتاری اتفاق بیفتد: انگیزه، توانایی و محرک.»

فایدهٔ بزرگ دیگرِ بی‌حوصلگی، جدا از اینکه ما را ازنظر روانی قوی‌تر و مقاوم‌تر می‌کند، این است که اگر راه دیگری برای خالی کردنش پیدا کنیم، می‌توانیم به خلاقیت برسیم.

در دنیای امروزی عوامل اضطراب‌زای حاد و متعارفی مثل به قول ساپولسکی «شکارچیان در کمین» وجود ندارد؛ در عوض، ما عوامل اضطراب‌زای مزمن را ایجاد و منتشر می‌کنیم: چشم‌وهم‌چشمی، مشکلات کاری، قبوض، شایعات و ازاین‌دست چیزها. به همین دلیل است که اکنون، به قول ساپولسکی، خودمان در کمین همدیگر نشسته‌ایم؛ چون با داستان‌ها و باورهایی که در ذهنمان می‌سازیم، خودمان را تحت‌فشار می‌گذاریم: دربارهٔ اینکه چه‌چیزهایی باید به دست بیاوریم، چه زمانی، چرا و در ارتباط با چه کسی.