بریده‌هایی از کتاب بحران آسایش

ترس ذهنیتی است که اغلب قبل‌از تجربه احساس می‌شود.

اختصاص‌دادن وقت خود به یادگیری چیزهای جدید، به جبران برخی از عادت‌های بد کمک می‌کند.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که افسردگی، اضطراب و احساس عدم‌تعلق ممکن است به آزمایش‌نشدن توانایی‌های فردی مرتبط باشد.

دانشمندان دریافته‌اند که برخی از ناملایمات، ما را از مشکلات جسمی و روانی همچون چاقی، بیماری‌های قلبی، سرطان‌ها، دیابت، افسردگی و اضطراب و حتی مشکلات اساسی‌تری همچون احساس فقدان معنا و هدف محافظت می‌کند.

مشکل مشترک امروزی ما این است که محیط تغییر کرده، اما سیم‌کشی مغزمان تغییر نکرده و عمیقاً هم در وجودمان ریشه دوانده است.

از چیزهایی که باعث می‌شوند احساس شادی و سرزندگی کنیم، جدا شده‌ایم: ارتباط، حضور در طبیعت، تلاش و پشتکار.

برای‌اینکه از خودم بیرون بیایم، سگ خریدم. هر روز صبح او را به رودخانهٔ نزدیک خانه می‌بردم و در آرامش و مه ساعت پنج صبح آرامش و اعتمادبه‌نفس فراموش‌شده‌ای را احساس می‌کردم. از مشکلات روزمره‌ای مثل درگیری‌های شغلی، ترافیک، ضرب‌الاجل‌ها و قبوض، کمتر ناراحت می‌شدم.

وقتی با مشکلات کمتری مواجه می‌شویم، راضی‌تر نمی‌شویم؛ بلکه فقط آستانهٔ تحملمان برای آنچه مشکل می‌پنداریم، پایین می‌آید. درنهایت با همان تعداد مشکل مواجه‌ایم، با این تفاوت که مشکلات جدید به‌طور فزاینده‌ای پوچ‌تر هستند.

«میسوگی می‌تونه به شما نشون بده که این توانایی نهفته رو همیشه داشتین، اما ازش آگاه نبودین و می‌تونه به شما نشون بده که می‌تونین فراتر از تصورتون پیش برین. وقتی خودتون رو در محیطی چالش‌برانگیز قرار می‌دین که احتمال شکست‌خوردن در اون زیاده، خیلی از ترس‌ها می‌ریزن و همه‌چیز روی روال می‌افته.»

یک تابستان را درحالی‌که در رودخانهٔ تولوساک در دلتای یوکان روی ماهی سالمون پژوهش می‌کرد، در میان گله‌ای گرگ زندگی کرد. شوخی نمی‌کنم.

بیشتر دههٔ گذشته را در کلبه‌ای دوونیم‌متری در جنگل‌های مِین زندگی کرده که نه آب لوله‌کشی دارد و نه اینترنت. این جوان بیشتر از غذایی تغذیه می‌کند که خودش از شکار، دامداری و کشاورزی به دست می‌آورد.

«آنچه مرا نکشد، قوی‌ترم می‌کند.»

دانشمندان دریافته‌اند که برخی از ناملایمات، ما را از مشکلات جسمی و روانی همچون چاقی، بیماری‌های قلبی، سرطان‌ها، دیابت، افسردگی و اضطراب و حتی مشکلات اساسی‌تری همچون احساس فقدان معنا و هدف محافظت می‌کند.

«هرچه تراکم جمعیت بیشتر می‌شود، مغز انسان احساس ناراحتی و ناخوشایندی می‌کند و این ناراحتی و ناخوشایندی ممکن است به کاهش رفاه ذهنی منجر شود.»

آن‌ها ۲۴ فارغ‌التحصیل دانشگاه را استخدام کرده بودند. هرکدام از آن‌ها قرار بود شش ماه را به‌تنهایی در اردوگاهی دورافتاده در دلتای رودخانهٔ یوکان بگذرانند و داده‌ها را جمع‌آوری کنند. دانی به من گفت: «نوزده نفر از اون گروه در هفتهٔ اول انصراف دادن و به خونه برگشتن

یکی از مدیران سابق فیس‌بوک به نیویورک‌تایمز گفت که «مطمئن است شیطان در تلفن‌های ما زندگی می‌کند». دیگری گفت که ابزارهای سیلیکون‌ولی «بافت اجتماعی جامعه را از هم می‌پاشد».

«تعریف سادهٔ اعتیاد رو دوست دارم که می‌گه اعتیاد عبارت است از ’استفادهٔ مداوم علی‌رغم عواقب نامطلوب‘.»

وقتی یک راحتی جدید معرفی می‌شود، با آن سازگار می‌شویم و راحتی‌های قدیمی غیرقابل‌قبول می‌شوند. راحتی امروز، ناراحتی فرداست. این باعث می‌شود تعریف ما از راحتی به مرحلهٔ جدیدی برسد.

بسیاری از مردم تقریباً در هر موقعیتی مشکل پیدا می‌کنند، حتی وقتی زندگی‌شان نسبت به گسترهٔ وسیع تجربه‌های بشری بسیار خوب باشد.

تأثیرات جسمی و روانی این همه‌گیری درخور توجه است. دانشمندان دانشگاه بریگم یانگ دریافتند که مهم نیست چند سال دارید یا چقدر پول دارید، تنهایی خطر مرگ را در هفت سال آینده ۲۶ درصد افزایش می‌دهد. به‌طورکلی، تنهایی ممکن است پانزده سال از عمر انسان کم کند: معادل کشیدن نصف پاکت سیگار در روز. طبق پژوهش دیگری که محققان دانشگاه هاروارد به مدت هشتاد سال انجام داده‌اند، روابط خوب یکی از عوامل اصلی شادی در طول زندگی است. روابط خوب از ثروت و شهرت مهم‌ترند.

بی. جی. فاگ، روان‌شناس دانشگاه استنفورد، می‌نویسد: «سه عنصر باید هم‌زمان با هم ترکیب شوند تا رفتاری اتفاق بیفتد: انگیزه، توانایی و محرک.»

فایدهٔ بزرگ دیگرِ بی‌حوصلگی، جدا از اینکه ما را ازنظر روانی قوی‌تر و مقاوم‌تر می‌کند، این است که اگر راه دیگری برای خالی کردنش پیدا کنیم، می‌توانیم به خلاقیت برسیم.

اِلیس پل تورنس یک روان‌شناس امریکایی بود. او در دههٔ ۱۹۵۰ متوجه مشکلی در کلاس‌های درس شد. معلم‌ها بچه‌های آرام و درس‌خوان را ترجیح می‌دادند. برای بچه‌هایی که انرژی زیادی داشتند و ایده‌های بزرگ، اهمیتی قائل نمی‌شدند؛ بچه‌هایی که تفسیرهای عجیبی از متون درسی ارائه می‌دادند، برای انجام‌ندادن تکالیفشان بهانه می‌آوردند و در روزهای آزمایشگاه به دانشمندانی دیوانه تبدیل می‌شدند. سیستم آموزشی این بچه‌ها را «بد» می‌دانست؛ اما تورنس احساس می‌کرد این بچه‌ها درست درک نشده‌اند؛ چون اگر مشکلی در دنیای واقعی پیش بیاید، همهٔ بچه‌های درس‌خوان دنبال جوابش در یک کتاب می‌گردند؛ اما اگر جواب در کتاب نباشد، چه؟ در این صورت، فرد باید خلاقیت به خرج بدهد.

در دنیای امروزی عوامل اضطراب‌زای حاد و متعارفی مثل به قول ساپولسکی «شکارچیان در کمین» وجود ندارد؛ در عوض، ما عوامل اضطراب‌زای مزمن را ایجاد و منتشر می‌کنیم: چشم‌وهم‌چشمی، مشکلات کاری، قبوض، شایعات و ازاین‌دست چیزها. به همین دلیل است که اکنون، به قول ساپولسکی، خودمان در کمین همدیگر نشسته‌ایم؛ چون با داستان‌ها و باورهایی که در ذهنمان می‌سازیم، خودمان را تحت‌فشار می‌گذاریم: دربارهٔ اینکه چه‌چیزهایی باید به دست بیاوریم، چه زمانی، چرا و در ارتباط با چه کسی.

غذاهای فوق‌فراوری‌شده مثل قرص زاناکس ارزان، بدون نسخه و همه‌جا حاضرند؛ اما درست مثل قرص، وقتی اثرش از بین می‌رود، اضطراب همچنان باقی است؛ بنابراین فرد باید قرص دیگری بخورد یا غذای ناسالم بیشتری بخورد. عوارض جانبی این کار چیست؟ افزایش وزن، بیماری قلبی، سکته، سرطان، فشارخون بالا، کلسترول بالا، دیابت نوع دو، خستگی، افسردگی، آرتروز، درد، مرگ زودرس و... .

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که افسردگی، اضطراب و احساس عدم‌تعلق ممکن است به آزمایش‌نشدن توانایی‌های فردی مرتبط باشد.

دو هواپیما جلویم قرار دارند. یکی از آن‌ها به‌زودی قرار است مرا به اعماق منطقهٔ قطبی آلاسکا ببرد، جایی که عموماً از دورافتاده‌ترین، متروک‌ترین و خصمانه‌ترین نقاط زمین شناخته می‌شود. مضطربم.

حتی مرگ هم ممکن است راه فرار نباشد. متأسفانه بیمه هزینهٔ «بازیابی جسد از مناطق دورافتاده» را پوشش نمی‌دهد.

طبیعت پیش‌بینی‌ناپذیر و بی‌رحم است. طبیعت اهمیتی نمی‌دهد که چه تجربه‌ای دارید و دفعهٔ قبل که به آن سر زده‌اید، چه اتفاقی افتاده است. همیشه ممکن است طبیعت چیزهای سخت‌تری را به شما تحمیل کند: حیوانات بدجنس‌تر، صخره‌های بلندتر، دماهای پایین‌تر، رودخانه‌های عریض‌تر و برف، باران، باد و بوران بیشتر.

انسان‌ها طوری تکامل پیدا کرده‌اند که به دنبال آسایش باشند. به‌طور غریزی به دنبال امنیت، سرپناه، گرما، غذای اضافی و کمترین تلاش ممکنیم. این میل در طول تقریباً تمام تاریخ بشر مفید بوده؛ چون ما را به‌سمت بقا سوق داده است