بریده‌هایی از کتاب والد خوب - کودک لوس

از من می‌خواهد از والدینش بخواهم دیگر این‌قدر مزاحم او نشوند و فکر نکنند که او نمی‌داند هر کاری را خودش چطور انجام دهد. سپس اضافه می‌کند، اما می‌توانید به آن‌ها بگویید که فکر نکنند من یک پسر بیست‌ساله یا همچین چیزی هستم!

همه ما اغلب در یک پاندول گیر افتاده‌ایم که بین کم گذاشتن برای فرزندپروری و توجه بیش از حد به آن در حرکت هستیم.

والدین یک لحظه با کودکان‌شان مثل یک نوزاد رفتار می‌کنند و یک لحظه بعد، مثل یک فرد بزرگ‌سال و بالغ.

متخصصان، سیاست‌گذاران، منتقدان رسانه و تمام کارشناسان، مادران و پدران را خویشتن‌دار و افراط‌کار می‌دانند، زیرا هم‌زمان هم غایب‌اند و هم فعال، هم بی‌مسئولیت‌اند و هم به‌شدت متعهد، هم اطلاعات نادرست دارند و هم تحصیلات بالا

این والدین به فرزندشان اجازه نداده بودند چیزی دربارهٔ تأخیر داشتن بداند، اما همه‌چیز دربارهٔ خطرات هولوکاست هسته‌ای را به او گفته بودند.

ابرکودک‌ها، کودکان شادی نیستند، آیا کودکان امروزی با وجود سندرم اختلال ابر کودک، سروصدا بر سر کودک عجول، فرزند والدین عجول، کودکان در خط سرعت، گذر سریع به سن بلوغ؛ وقت دارند که کودکی کنند؟

کودکان عجول تنها نیمی از تصویر هستند. همان کودکانی که این‌قدر با عجله مسیر را طی کرده‌اند، آرام پخته شده، محافظت شده و از آن‌ها مراقبت می‌شود. البته نه با والدین خودخواه یا بی‌ملاحظه، بلکه با والدین گیجی که تصویر واضحی از کودک ندارند و به تردید بین هل دادن کودک رو به جلو و عقب نگه داشتن او آگاه نیستند. در نتیجه دوران کودکی هم‌زمان به‌صورت فشرده‌سازی و گسترش برخی از چیزهای عجیب است.

آن‌قدر حقیرانه به فرزندپروری نگاه نمی‌کردم و آن را غیرمنطقی نمی‌دیدم یا به او اجازه نمی‌دادم به اسم خلاقیت، آزادی بیان و استقلال بزرگ‌سال‌منش، هر کار دلش می‌خواهد بکند.

این چیزی است که من آن را فرزندپروری همراه با احساس‌گناه می‌نامم که مهلک‌ترین خطر فرزندپروری است و نیازمند توجه فوری ماست.

فرزندپروری همراه با احساس‌گناه رابطهٔ نزدیکی با کودکی مدرن، یعنی بزرگ‌سال کوچک دارد.