کتاب ملکه سرخ

البته هرجا که پای عشق در میان باشد، رنج عظیم و بی‌پایان هم هست. رنجی که خودت به وجود می‌آوری؛ رنجی که به جانت می‌افتد.

روح انسان از چندین لایهٔ مستقل تشکیل شده، مثل عروسک‌های تودرتوی ماتروشکا. اگر یکی‌یکی بازشان کنید و جلو بروید، بالاخره به عروسک آخری می‌رسید. ولی قیافهٔ آن عروسک هیچ شباهتی به آن عروسک‌بزرگهٔ اولی ندارد. آخری گاهی بدجنس و ظالم است.

بدیِ قول‌دادن به درگذشتگان همین است. وقتی با آن‌ها بدقولی کنی، عذرخواهی دشوارتر است.

وقتی با حماقت مواجه شوی اصلاً هیچ‌طوره نمی‌توانی دلت را خالی کنی. در مواجهه با حماقت، یا باید کنار بیایی یا خودکشی کنی، گزینه‌ای که اخیراً وقت نداشته درباره‌اش فکر کند

بدرود سایه‌های عزیز؛ بدرود سایه‌های منفور. در این دنیا دیگر از هیچ نمی‌هراسم، که مرگ باید پیش‌از این‌ها سراغم می‌آمد. رُسالیا دِ کاسترو

همه‌چیز مور-ما بوده. توی‌آب‌راه‌رفتن و باپادنبال‌چیزی‌گشتن.

وقتی با حماقت مواجه شوی اصلاً هیچ‌طوره نمی‌توانی دلت را خالی کنی. در مواجهه با حماقت، یا باید کنار بیایی یا خودکشی کنی،

دنیا را بی‌عرضه‌ها، خودخواهان و ابلهان می‌گردانند. به‌خصوص آن دستهٔ آخر.

آلیس که هنوز کمی نفس‌نفس می‌زد گفت: «توی کشور ما، اگه یه مدت سریع بدوی، مثل الانِ خودمون که داریم می‌دویم، معمولاً به جایی می‌رسی.» ملکه گفت: «چه کشور کُندی! ببین، اینجا باید با تمام وجودت بدوی که سر جای خودت بمونی. اگه می‌خوای به جایی برسی، باید لااقل دو برابر تندتر بدوی!»