بریده‌هایی از کتاب تجربه های کوچک رهایی بخش

«مطالعهٔ این کتاب برای هرکسی که با عدم‌قطعیت دست‌وپنجه نرم می‌کند (اکثر افراد!)، ضروری است. این کتاب هوشمندانه و کاربردی ابزارهای نوینی را ارائه می‌دهد که چگونه از عدم‌قطعیت بیاموزیم و حتی با آن همکاری کنیم.» لیز فاسلین و مالی وست دافی، نویسندگان کتاب راهنمای مدیریت احساسات در محیط‌های کاری

«ترس از شکست اغلب مانع یادگیری از آزمون‌وخطا می‌شود. این کتاب، راهنمای تأمل‌برانگیزی است تا بیشتر بیازماییم و خطاهای کمتری داشته باشیم.» آدام گرنت، نویسندهٔ کتاب‌های دوباره فکر کن و توانمندی‌های پنهان و میزبان پادکست بازاندیشی

«من شیفتهٔ این کتاب پرمحتوا و کاربردی و سخاوتمندانه شدم. آن‌لور لکانف با نگاهی هوشمندانه به تجربه‌های کوچک، نشان می‌دهد چگونه می‌توانیم تلاش‌های طاقت‌فرسا و دل‌سردکننده برای خودسازی را کنار بگذاریم و در عوض، ماجراجویی‌های دست‌یافتنی و انرژی‌بخش را در مسیرِ رسیدن به زندگی پرجنب‌وجوش‌تر و کامل‌تر و صمیمانه‌تر، پیش بگیریم.» الیور برکمن، نویسندهٔ کتاب چهارهزار هفته

«آن‌لور لکانف در این کتاب نشان می‌دهد چگونه بلندپروازی را از اهداف خطی سخت‌گیرانه جدا کنیم، اجازه دهیم که عدم‌قطعیت مجال شکوفایی پیدا کند و به‌عنوان احتمال در نظر گرفته شود و یک زندگی معنادار به‌صورت طبیعی و خودجوش سر برآورد. این کتاب تفسیری تازه از دغدغه‌ای دیرینه است.» کال نیوپورت، نویسندهٔ کتاب‌های بهره‌وری آهسته و کار عمیق

«این کتاب مانند هوایی تازه در دنیایی است که عاشق پیچیده‌کردن مسائل است. تجربه‌های کوچک، تلنگری است که همهٔ ما برای یک زندگی بازیگوشانه و مبتنی‌بر تجربه نیاز داریم و مگرنه که ما برای همین در این دنیا هستیم؟» تارا شوستر، نویسندهٔ کتاب گل‌های سوسن لعنتی رو برای خودت بخر

«ازآن‌دست کتاب‌هایی که طرز فکر شما را بارها و بارها به‌سمت بهترشدن دگرگون می‌کند. بی‌شک یکی از بهترین کتاب‌هایی است که دربارهٔ بهره‌وری خوانده‌ام. راه‌حلی به‌شدت کاربردی و عمیقاً لذت‌بخش و بادقت پژوهشی که با استفاده از آن، کار را به بازی تبدیل کنید.» رایدر کارول، خالق بولت جورنال و نویسندهٔ کتاب برنامه‌ریزی به روش بولت جورنال

«جعبه‌ابزاری علمی برای درآغوش‌کشیدن عدم‌قطعیت به‌عنوان محرکی برای رشد، به‌جای منبعی برای اضطراب. این کتاب مجوزی است تا با راهنمایی کنجکاوی و جست‌وجوی معنادار، با معیارهای خودتان زندگی کنید.» ملودی ویلدینگ، مددکار اجتماعی و نویسندهٔ کتاب به خودت اعتماد کن

این نبود شفافیت در جهانی که مدام درحال تغییر است، به دوگانگی فراگیری در مواجهه با اهداف منجر شده است. اَمیل نیازی، روزنامه‌نگار، بیان کرده: «هدفی در کار نیست؛ فقط به‌دنبال حس‌وحال لحظه هستم.» [۹] برخی حتی اعلام کرده‌اند که بلندپروازی به پایان رسیده است [۱۰] و در عصر جدیدی هستیم که مفهوم رضایت شغلی به تناقض تبدیل شده است. اما بلندپروازی از بین نرفته است. همانی است که همیشه بوده: میل ذاتی انسان به رشد، تمایلی که هم جمعی است و هم عمیقاً شخصی. انسان‌ها هم فرقی نکرده‌اند. همچنان هم مشتاق خلاقیت و ارتباط‌اند. روش هدف‌گذاری ماست که معیوب و ناکارآمد است.

گاهی تعداد زیاد انتخاب‌ها، به فلج تحلیلی منجر می‌شود. [۱۲] آن‌قدر در انتخاب‌کردن غرق می‌شویم که نمی‌توانیم اقدامی انجام دهیم. گاهی هم احساس می‌کنیم که شایستگی کافی را نداریم و تسلیم خودتردیدی می‌شویم. گمان می‌کنیم زمان یا منابع مالی لازم را نداریم یا شاید هم تصور می‌کنیم اگر شکست بخوریم، چه می‌شود و اضطراب، ما را در مسیرمان متوقف می‌کند. اهداف خطی بهره‌وری سمی را ترویج می‌کند.

«اگر بخواهید سلامتی، حرفه یا خلاقیتتان را بهبود ببخشید، این کتاب راهنمایی قدرتمند برای درآغوش‌کشیدن کنجکاوی و توسعهٔ یک ذهنیت مبتنی‌بر تجربه است. کتاب مناسب کسانی است که به‌دنبال آزادی بیشتری در طراحی سبک زندگی‌شان هستند.» علی عبدال، نویسندهٔ کتاب بهره‌وری با حس خوب

«کاوشی دگرگون‌کننده در چگونگی به‌کارگیری تکنیک‌های علمی در حوزهٔ اغلب دیوانه‌وار، آشفته و بسیار نامطمئنِ هدایت مسیر شغلی و زندگی‌تان در دنیای مدرن. جعبه‌ابزاری کاربردی برای ساختن زندگی‌ای چنان منحصربه‌فرد که فقط متعلق به شما باشد.» تیاگو فورته، نویسندهٔ کتاب وال استریت جورنال، ذهن دوم خود را بسازید

«از همان صفحهٔ دوم کتاب میل به تجربه‌گری به سراغتان می‌آید و از آنجا به بعد، این میل در شما شدت می‌گیرد. این کتاب، کتاب راهنمایی الهام‌بخش و ملموس است، برای عبور از وضعیت نسل غرق‌شدهٔ ما.» جو فرانکو، خالق جو کلاب و نویسندهٔ کتاب مسلط

«دفاعی قانع‌کننده از ذهنیت مبتنی‌بر تجربه. این کتاب برای هرکسی که آماده است تا زندگی را از دریچهٔ کنجکاوی کاوش کند، دعوتی برای اقدام است.» آنا لورنا فابرگا، نویسندهٔ کتاب بازی یادگیری

«کتابچه‌ای ضروری برای دوران مدرن ما، دورانی که نه با تعاریف خطی موفقیت، بلکه با پیچ‌وخم‌ها و انحرافات لازم برای پیشرفت در دنیایی که به‌سرعت درحال تغییر است، تعریف می‌شود. تجربه‌های کوچک اساساً نحوهٔ تفکر و زندگی شما را تغییر خواهد داد.» سایمون استلزاف، نویسندهٔ کتاب افسانهٔ شغل رؤیایی

هرگز اجازه ندهید کسی تخیل، خلاقیت یا کنجکاوی را از شما بگیرد. این جایگاه شما در جهان است؛ زندگی شماست. قدم بردارید و هر کاری که می‌توانید، با آن انجام دهید و زندگی‌ای بسازید که می‌خواهید. می جمیسون، مهندس، پزشک و فضانورد امریکایی پیشین ناسا

به‌عنوان بچه‌ای که در زمانهٔ اینترنت بزرگ شده بودم، همیشه مجذوب این بودم که چطور این نقطه‌های کوچک به تصاویر دیجیتال تبدیل و چیزی خلق می‌شود.

ما با چالش‌هایی مواجه می‌شویم، به ورطهٔ ناشناخته‌ها فرومی‌رویم و باید منابعی را بیابیم تا راه جدیدی بگشاییم و پس‌از دگرگونی، دوباره به جهان بازگردیم. درست مانند افسانه‌ها، زندگی پر از چرخه‌هایی از گم‌شدن و دوباره‌یافتن خود است.

از خودم پرسیدم: چه آزمایشی می‌توانم با زندگی خودم انجام دهم که صرف‌نظر از نتیجه‌اش، حس رضایت حقیقی برایم به همراه داشته باشد؟

فرار از واقعیت: خریددرمانی، تماشای پشت‌سرهم قسمت‌های یک سریال، خیال‌پردازی. مانند پیتر پن، خودمان را در جزیره‌ای محصور می‌کنیم که در آن می‌توانیم از بار مسئولیت‌هایمان رهایی یابیم، مکانی آرمانی که از عدم‌قطعیت زندگی‌مان دور شویم.

زمانی که به مدل ذهنی حلقه‌ای تغییر مسیر می‌دهیم، مسیر براساس چرخه‌های تکرارشوندهٔ تجربه‌گری پیش می‌رود، به‌طوری که هر حلقه بر پایهٔ حلقهٔ قبلی ساخته می‌شود. وظیفهٔ ما این است که هر حلقه را با پرورش خلاقیتمان و استقبال از مسیرهای فرعی نویدبخش و امیدوارکننده به‌جای ردکردن آن‌ها به‌عنوان حواس‌پرتی، گسترش دهیم.

تلاش برای‌اینکه ۱۰۰ درصد انرژی‌تان را در هر کاری بگذارید، دستورالعملی مطمئن برای فرسودگی است.

از اولین کتاب‌هایی است که فراتر از نقد مسیر پیش‌فرض و مدرنِ کار پیش می‌رود و ما را جسورانه دعوت می‌کند تا شکل گسترده‌تری از جاه‌طلبی را تصور کنیم: جاه‌طلبی‌ای که نه بر پایهٔ تأثیرگذاری بر دیگران، بلکه براساس ساختن زندگی‌ای باشد که واقعاً ارزش زیستن دارد.» پاول میلرد، نویسندهٔ کتاب‌های مسیر نامشخص و کار خوب

مدیرم با نگرانی صادقانه‌ای از من پرسید: «مطمئنی؟» بیست‌وهفت‌ساله بودم، سن‌فرانسیسکو زندگی می‌کردم و تازه نامهٔ استعفایم از گوگل را تحویل داده بودم. داشتم داوطلبانه شغلی را ترک می‌کردم که زمانی رؤیایم بود، شغلی با حقوق عالی، سفرهای بین‌المللی، کار چالش‌برانگیز که با مهارت‌هایم هم‌خوانی داشت و همکارانی جالب. همچنین اگر به بالارفتن از پله‌های ترقی شرکت ادامه می‌دادم، ظاهراً هیچ محدودیتی برای رسیدن به مقام‌های بالاتر وجود نداشت.

عدم‌قطعیت نسبت به آینده‌ام از بین نرفته است؛ ولی بااین‌حال هر روز هیجان‌زده از خواب بیدار می‌شوم تا ببینم زندگی چه دوراهی تازه‌ای برایم در نظر گرفته است.

دارم بازی متفاوتی را انجام می‌دهم: بازی توجه‌کردن و پرسیدن و سازگاری.

الوین تافلر، آینده‌پژوه، که اصطلاح «اضافه‌بار اطلاعاتی» را در دههٔ هفتاد میلادی ابداع کرد، می‌نویسد بی‌سوادان زمانهٔ ما [۱۲] آن‌هایی نخواهند بود که نمی‌توانند بخوانند و بنویسند؛ بلکه آن‌هایی هستند که نمی‌توانند یاد بگیرند، آنچه را یاد گرفته‌اند، کنار بگذارند و دوباره یاد بگیرند.

این سازوکارهای دفاعی کاملاً طبیعی و بخشی از فرایند شناختی است که روان‌شناسان به آن «کنترل جبرانی» می‌گویند. [۲۲] زمانی که با تجربه‌ای استرس‌زا مواجه می‌شویم، اولین واکنش غریزی ما، حذف عامل استرس‌زاست و هنگامی که نتوانیم منبع استرس را از بین ببریم، بی‌درنگ به فعالیت‌هایی رو می‌آوریم که حس کنترل را در ما بازیابد، [۲۳] هر کاری که درماندگی‌مان را جبران کند. نه‌تنها این سپرهایی که برای محافظت استفاده می‌کنیم در دنیای امروز بی‌فایده‌اند، بلکه همچنین فرصت‌های رشد، خودکاوی و آنچه زندگی را هیجان‌انگیز می‌کند نیز از ما می‌گیرند.

پاسخ اول خودکار است و در اضطراب ناشی از عدم‌قطعیت ریشه دارد. پاسخ دوم خودمختار است و بر پایهٔ حس اختیار قوی است. همگی ما میان این دو پاسخ در نوسانیم؛ گاهی پاسخ اول را نشان می‌دهیم و گاهی پاسخ دوم. اما هرچه بیشتر عضلات کنجکاوی‌مان را تمرین دهیم، عدم‌قطعیت از چیزی که باید از آن فرار کنیم، به جایی برای کاوش تبدیل می‌شود. تغییر از پاسخ اول به پاسخ دوم، تغییر از حالت دفاعی به حالت کنشگرایانه است. به‌جای اینکه در طول مسیر، مسافران منفعلی باشیم، می‌توانیم امکانات موجود در عدم‌قطعیت را کاوش کنیم. ندانستن مقصد، تخیل ما را برمی‌انگیزد. وقتی خودمان را از احساس نیاز به کنترل نتیجه رها کنیم، می‌توانیم تجربه و بازی کنیم.

بین انبوه احتمالات، حتماً چیزی بهتر از رویکرد فعلی من وجود داره که با محدودیت‌های زمانی من هم هماهنگ باشه.»

الوین تافلر، آینده‌پژوه، که اصطلاح «اضافه‌بار اطلاعاتی» را در دههٔ هفتاد میلادی ابداع کرد، می‌نویسد بی‌سوادان زمانهٔ ما [۱۲] آن‌هایی نخواهند بود که نمی‌توانند بخوانند و بنویسند؛ بلکه آن‌هایی هستند که نمی‌توانند یاد بگیرند، آنچه را یاد گرفته‌اند، کنار بگذارند و دوباره یاد بگیرند. در تئاتر نو یا نوگاکو سنتی ژاپن [۱۳] به اجراکنندگان گفته می‌شد که از تقلید صرف تکنیک‌هایی که آموخته‌اند، فراتر بروند تا به بیان عمیق‌تر و خودانگیزه‌تری از هنر برسند. به همین ترتیب، قبل‌از اینکه دوباره یاد بگیرید که تجربه کنید و زندگی را به زمین بازی بزرگی که باید باشد تبدیل کنید، ابتدا نیاز است سناریوهای شناختی را کنار بگذارید.