کتاب افیون زدگان

جمعیت نسبتاً انبوهی از افراد جای دنجی را یافته‌اند و به دور از چشم هر نهاد نظارت‌کننده، تنبیه‌کننده یا تنظیم‌کننده‌ای مشغول خود، احتیاج خود و نیازهای دیگران شده‌اند: یک اجتماع، یک اتمسفر، حضور قدرتمند و همراه با پشت‌گرمی همدردها؛ امکانِ داشتن جامعه‌ای از آنِ خود که بتوان، بدون هیچ واهمه‌ای از دیده شدن در روشنایی روز، در کنار دیگران ماند و «ما» شد. ارائهٔ این تصویر یا تفسیر به معنای رمانتیسیزه کردن رنج نیست، بلکه نشان می‌دهد در قلب موقعیت‌هایی که ما «بیرونیان۲۵» آن را مطلقاً تاریک و دردناک می‌پنداریم، لحظه‌های باارزشی هم تجربه می‌شوند.