کتاب همیشه ناراضی ها

کمال‌گرایان کنترل‌گر، اغلب انتقادگر هستند و علاقهٔ زیادی به ایجاد تعارض دارند. آنها باید به همه نشان دهند که از آنها باهوش‌تر و برتر هستند.

که بسیاری از رنج‌های روانی یا هیجانی افراد، ناشی از پایبندی آنها به باورهای غیرمنطقی است.

فرد کمال‌گرا تصور می‌کند که با هر اشتباهی، همهٔ چیزهایی که برای آنها تلاش کرده است را از دست می‌دهد.

پادزهر این تفکر غیرمنطقی، این است که به جای اینکه همیشه خود را مجبور کنید یا تلاش کنید که «کارها را عالی انجام دهید»، فقط کافی است که «انجام دهید». در واقع، باید کارها را فقط به خاطر خودتان انجام دهید نه برای راضی کردن دیگران یا رقابت با آنها.

ما رفتار یک فرد کمال‌گرا ممکن است برای دیگران به‌ویژه برای کسانی که هر روز با چنین فردی تعامل دارند، بسیار آسیب‌زا باشد. اصطکاک دائمی که در این نوع روابط ایجاد می‌شود حتی شجاع‌ترین و سازگارترین افراد را نیز از پای در می‌آورد.

از نظر این فرد حتی محتوای فیلم‌هایی که نگاه می‌کنید و کتاب‌هایی که می‌خوانید، کاملاً پوچ است و اگر کاری را فقط برای وقت‌گذرانی یا لذت انجام دهید دارید وقت‌تان را تلف می‌کنید. به این ترتیب، هیچ یک از کارهای شما "به اندازهٔ کافی خوب" نیست. فرد کمال‌گرا به شما می‌گوید: «چرا کار سازنده‌ای انجام نمی‌دهی؟»، «چرا زودتر بیدار نمی‌شوی؟»، چرا تحصیلاتت را ادامه نمی‌دهی؟»، «چرا شغل دومی انتخاب نمی‌کنی؟».

ساده‌ترین کاری که می‌توانید برای فاصله گرفتن و ایجاد فضایی میان خود و شخص کمال‌گرای کنترل‌گر انجام دهید، این است که اجازه ندهید شما را به بحث‌هایی بکشاند که راه‌حل یا نتیجهٔ منطقی ندارند. فراموش نکنید که کمال‌گرایان کنترل‌گر به شدت قضاوت‌گر هستند، و صرف نظر از اینکه واقعیت چیست، عمیقاً باور دارند که عقاید خودشان درست است و هرکسی که نظری مخالف آنها ابراز کند، اشتباه بزرگی مرتکب شده‌است. پس بهتر است از گفت‌وگو دربارهٔ مذهب، سیاست یا سایر زمینه‌هایی که کمال‌گرایان کنترل‌گر در مورد آنها دیدگاه‌های متعصبانه‌ای دارند، پرهیز کنید.

ادعا نکنید که حق با شماست. با ملایمت پیش بروید. عباراتی مانند: «این چیزی است که به من گفته شد»، «شاید وضعیت کاملاً سیاه یا سفید نباشد، اما نظر من این است» و «شاید اشتباه کنم، اما نظرم این است»، کمتر چالش‌برانگیز است و احتمال اینکه شخص مقابل به شما گوش دهد را افزایش می‌دهد.

اختلال وسواس اجباری با افکار آزار دهندهٔ پرتکرار یا با انجام رفتارهای اجباری مانند شستن دست‌ها، شمارش یا چک کردن بیش از حد برای اطمینان از قفل بودن در یا خاموش بودن اجاق گاز مشخص می‌شود، اما در اختلال شخصیت وسواس- اجباری نیاز مبرمی به کنترل دیگران وجود دارد و با ویژگی‌های شخصیتی مانند سخت‌گیری، لجبازی و سعی در اثبات اشتباه دیگران مشخص می‌گردد.

افراد دارای شخصیت اجباری وظیفه شناس، احساس بی‌کفایتی و اضطراب در مورد عملکرد خود را با پایبندی شدید به قوانین یا خواسته‌های صاحبان قدرت جبران می‌کنند. آنها معمولاً افرادی سخت‌کوش و دقیق توصیف می‌شوند که به شدت خویشتن‌دار و فاقد خودانگیختگی و خلاقیت هستند. چنین افرادی به نظم، ساختار، قوانین و مقررات بسیار پایبندند. اجباری‌های وظیفه‌شناس، پیروان خوبی هستند، آنها به ندرت مدیر یا رئیس می‌شوند اما اگر به جایگاه ریاست یا مدیریت برسند، تمایلات کنترل‌گرانه‌شان کاملاً آشکار می‌شود. آنها اطرافیان را به‌ستوه می‌آورند زیرا انتظار دارند که همه، به اندازهٔ خودشان وظیفه‌شناس باشند.

وقتی اهداف شما واضح و روشن باشند و تمام تلاش‌تان را برای رسیدن به آنها متمرکز کنید، به فردی فعال تبدیل می‌شوید نه واکنشی. در این حالت به جای حس ناخوشایند قربانی شدن، احساس قدرت خواهید کرد.

اگر همسر کمال‌گرایی دارید، شاید تاکنون به این نتیجه رسیده باشید که تقریباً در مورد همه چیز با شما اختلاف نظر دارد. حتی وقتی کارهای ساده‌ای مانند شستن ظرف‌ها یا جارو کردن در میان باشد، تصور می‌کند بهترین راه همانی است که او نشان می‌دهد و توضیح می‌دهد که چرا این روش در مقایسه با روش شما کارآمدتر و نتیجه‌بخش‌تر است. آنچه مسئله را پیچیده‌تر می‌کند، این نکته است که چون کمال‌گرایان همواره برای دست یافتن به کمال تلاش کرده‌اند، در بسیاری از کارها واقعاً کارآمد و تاثیرگذار هستند. بدیهی است کسی که زمان و تلاش زیادی را صرف انجام کاری کند، درمقایسه با فردی که فقط قصد تمام کردن کار را دارد و روی همهٔ جزئیات متمرکز نمی‌شود، کار بی‌نقص‌تری انجام می‌دهد.

اگر برای مدت زمان قابل توجهی با یک کمال‌گرای کنترل‌گر سروکار داشته‌اید، ممکن است احساس کنید که دیدگاه‌های‌تان اهمیتی ندارد. اغلب اوقات، نزدیکان یک فرد کمال‌گرا تصور می‌کنند که این شخص واقعاً پاسخ همهٔ سؤالات را می‌داند و بنابراین، همه باید تسلیم جهان‌بینی او شوند.

اختلال وسواس اجباری با افکار آزار دهندهٔ پرتکرار یا با انجام رفتارهای اجباری مانند شستن دست‌ها، شمارش یا چک کردن بیش از حد برای اطمینان از قفل بودن در یا خاموش بودن اجاق گاز مشخص می‌شود

کنترل بیش از حد زمانی به وجود می‌آید که والدین تلاش می‌کنند فرزندان‌شان را در همان مسیری که خودشان تعیین کرده‌اند به حرکت وا دارند. والدینی که بیش از حد کنترل می‌کنند، افرادی جزم‌اندیش و سرکوب‌گر هستند و اغلب از هر نظر (از نمره‌ای که در مدرسه انتظار دارند گرفته تا آداب سفر) استانداردهای بالایی را برای رفتار فرزندشان تعیین می‌کنند.

کمال‌گرایان کنترل‌گر، اغلب انتقادگر هستند و علاقهٔ زیادی به ایجاد تعارض دارند. آنها باید به همه نشان دهند که از آنها باهوش‌تر و برتر هستند.

اهدافی که تعیین می‌کنید باید کارآمد و دست‌یافتنی باشند. همچنین باید دقیق و شفاف باشند نه کلی. «می‌خواهم با هم برای تعطیلات به یک شهر ساحلی برویم» نمونه‌ای از یک هدف مشخص است، اما «می‌خواهم او در زندگی کاری‌ام به من کمک کند» یک هدف کلی و دشوار است. با یک ذهنیت شفاف به کمال‌گرای کنترل‌گر نزدیک شوید. در این صورت متوجه خواهید شد که تعامل بین شما سازنده‌تر و کمتر از گذشته درهم‌تنیده خواهد بود.