کتاب سرودن نان

لذتِ نان به همان اندازه که محصولِ کامیابی است، رنگی از سرمستی نیز دارد و تجربهٔ نان در کلیتِ خود، البته اگر بتوان اصلاً از چنین چیزی صحبت کرد، بیش از آن‌که یادمانی آپولونی باشد، رقصی دیونیزوسی در گسترهٔ زمان و مکان است که ما را می‌برد تا سرحد هستی‌مان و حتی فراتر از آن.

بلوای نان نقطهٔ عطفی در تاریخ شورش‌های شهری معاصر ایران است، چرا که گرچه زمینه‌های سیاسی و طبقاتیِ عمیقی داشت، ماهیت آن در وهلهٔ اول معیشتی بود و مهم‌تر از آن نشان داد که نان، در جامعهٔ ایران، فراتر از یک خوراک، نمادی از عدالت و بقا نیز به شمار می‌آید.

چنان که کروپوتکین می‌نویسد همهٔ «خیال‌پردازانِ آرمان‌شهری»، اول و آخر، «ناگزیرند به سؤال نانِ شب پاسخ دهند.»

عملِ سادهٔ خوردن یا پختنِ نان دست آخر ما را پیوند می‌دهد به تمام کسانی که از آن محروم بوده‌اند یا همچنان محروم‌اند.