هرچند که هر کدام از این گرایشها ویژگیهای مثبتی دارند، ولی زیادهروی در هریک میتواند زیانبار باشد. برونگرای افراطی، نیازمند تبادل نظر و ارتباط دایمی با دیگران است و در زمانهایی که به تنهایی مشغول کار یا مطالعه است، احساس خستگی میکند. او مشتاق است که کنار دیگران باشد. از طرفی درونگرایی افراطی نیز عواقبی دارد، مثلاً درونگراها هنگامیکه با دیگران معاشرت میکنند، حتا در مواقع کاملاً عادی، احساس کلافگی میکنند. کلید موفقیت این است که تعادل را رعایت کنیم.
احسان رضاپور