کتاب خانواده آسیب زا و تله های زندگی

شرم، بیماری روح و روان است. شرم تلخ‌ترین و مسموم‌ترین تجربهٔ انسان از خویشتن است و خاستگاه آن، چه سرافکندگی و حقارت باشد، چه ناتوانی در سربلند بیرون آمدن از چالش‌ها، در هر صورت تلخی آن گزنده است. شرم، خویشتن را از درون جریحه‌دار می‌کند. خویشتن بعد از تجربهٔ شرم به دو بخش تقسیم می‌شود: یکی در معرض دید خودمان و دیگری در معرض نگاه اطرافیان.»

اگر فرهنگ تاریخ دارد، افراد نیز تاریخ و سرگذشتی دارند: اگر تاریخ خانواده‌ام را نشناسم، انگار محکوم هستم که همان تاریخ را دوباره تکرار کنم.

پدرسالاری مذهبی بر نوعی از ساختارهای سیاسی مُهر تأیید می‌زند که حق مطلق را به پادشاهان می‌دهند و اعتقاد دارند که تمام صاحبان قدرت، سایه‌ای از خداوند هستند و باید از دستورات و فرامین آنان اطاعت شود. مهم نیست که این صاحبان قدرت چگونه با اخلاق فاسد خود در منصب خدایی نشسته‌اند و قدرت را غبضه کرده‌اند. پادشاهان و قانون‌گذاران ستمگر مثل خداوند برای خودشان شأن و مرتبه قابل هستند و مردم باید از فرامین آنان اطاعت کورکورانه می‌کردند حتّی زمانی که ستمگری پادشاهان یا شاهزادگان کاملاً عیان بود و تشت رسوایی‌شان از پشت‌بام افتاده بود.

پر واضح است که چرا حکومت‌های سلطنتی به مردم و رعایای خود اجازه بروز خشم را نمی‌دهند. خشم احساسی است که به ما انرژی می‌دهد تا بر علیه ظالم بجنگیم و پایه‌های سلطنتش را از مشروعیت بیندازیم. خشم ما ضامن حقوق ماست. از آنجایی که انسان‌ها تحت حکومت سلطنتی از کمترین احترام انسانی برخوردارند، پادشاهان می‌خواهند مطمئن شوند که از رعایای آنان اعتراضی برنخواهد خاست. اگر به خشم اجازه بروز داده شود ممکن است انرژی لازم را برای انقلاب فراهم سازد.

افراد خشک‌مغز روز به روز در زیر علَم رهبران متعصب، حراف، سنگدل و دیکتاتور سینه می‌زنند و جان‌شان را کف دست گرفته‌اند تا به یک اشارهٔ این رهبران جهانی را نابود سازند