در حقیقت، مهم نیست بحرانهایی که ما تجربه کرده ایم، تا چه اندازه بزرگ بودهاند؛
و نه حتی این که چقدر خودمان را برای آنها مقصر میدانیم.
تنها یک چیز اهمیت دارد:
ما، هر که هستیم و هر کجا که ایستاده ایم، لایق یک زندگی آرام، معنادار و تازه هستیم.
هر تصمیمی که در گذشته گرفتیم، بر پایهٔ آگاهیهایی بود که همان لحظه داشتیم.
ما نمیتوانیم دیروز خود را با معیارهای امروز قضاوت کنیم.
ما حتی همان انسانی که دیروز بودیم هم نیستیم.
اگر امروز عمیقتر میفهمیم و بیشتر میدانیم، این نشانهٔ رشد است، نه دلیلی برای سرزنش خویش.
پس بیایید گذشته را با شفقت نگاه کنیم؛