کتاب من نه، ما؛ جلد دوم

واقعا حال بد و خوب ما دقیقا ربط دارد به کاری که انجام می‌دهیم، می‌شنویم، می‌خوریم، می‌بینیم، می‌گوئیم، می‌رویم، می‌خوانیم و...

یهودی‌ها اعتقاد دارند زن است و مادری. هر چه یک زن تعداد فرزند بیشتری بیاورد، مقبول‌تر و بهشتی‌تر است. بعد همین یهود برای ما برنامه دو فرزند کافیست و بچه کمتر مادر سالم‌تر را چنان دقیق اجرا کرد که الان زن‌ها هم از زن بودنشان متنفرند هم از مادری.

- خیلی وقت‌ها این حال و احوالتان برمی‌گردد به خورد و خوراکتان!

بزرگ‌تر شدم موقع پاک کردن جدا می‌شدم از بقیه، تکیه می‌دادم به دیوار و همین‌جور که پاک می‌کردم می‌گفتم: ببین این حبوبات خامه، هیچ‌کس حاضر نیست با آشغالاش بپزه، چه برسه که بخوره و قوت جون بکنه! اگه تو هم می‌خوای مقبول بشی و پذیرفته بشی، باید جدا بشی از آت و آشغال، بزرگ‌تر شدم حس کردم بحث جدا کردن نیست، بحث اینه که خودم باید جدا کنم از خودم هرچیزی که ضرر داره و نفع نداره، بدمزه است و من رو از خوب بودن دور می‌کنه. دیگه فراری نبودم از پاک کردن نخود و لوبیا! یکی از لذت‌هام همین بود که بشینم سر سینی و با دقت انگشت‌هام رو واسطه کنم تا پیدا کنه و تفکیک کنه

من این روزها فکر می‌کنم هرکس بتواند مقاومت کند مقابل حیوانیت خودش، کفایت می‌کند برای ورود به خیمهٔ ارباب!

خدا عاشق است عاشق! اصلاً عاشقی را فقط خدا می‌فهمد، همه لاف عشق می‌زنند

کار بیرون را پیامبرخدا برای مرد گذاشت، چون جامعه فضای هزارویک رنگ و سخت و سرد است و زن لطیف‌ترین مخلوق عالم هستی و حیف است که در جامعه بر او خش وارد شود. ۲- کار خانه را پیامبرخدا برای زن گذاشت چون خانه مرکز دائرهٔ زندگی اجتماعی است و مدیریتش مهم‌تر از همهٔ مدیریت‌ها! توان تدبیری آن از زن بر می‌آید نه مرد. ۳- مرد اگر حال و قال خوب دارد، قطعاً خانه‌اش حال و قال خوب دارد و برعکس. پس مرد خوب ثمرهٔ زن خوب است نتیجه این شد که اگر من توان کار دارم چون از مادرم و از تو توان کسب کرده‌ام «زهرا جان!»

تو حالا یک سلول کوچک هستی. سر یک سوزن چه‌قدر سلول قرار می‌گیرد؟ تو الان یکی از میلیون‌ها سلولی! تک سلولی که مخصوص به‌وجود آوردن توست. از هیچ، هست شدی، تقسیم می‌شوی، رشد می‌کنی و یک «من» می‌شوی،

اگر سر مسئله‌ای دعوایشان شد، من قاضی نمی‌شوم! من همان پدر می‌مانم! نه این را دعوا می‌کنم، نه آن را سرزنش. هر دو را نوازش می‌کنم با کلام و نگاهم، می‌شنوم و دو کلمه راهنمایی می‌کنم تا مقصر، عذرخواهی یاد بگیرد و طرف مقابل گذشت و بزرگواری! اگر مدام تذکر بدهم و قضاوت کنم، دستور بدهم و بخواهم قانون وضع کنم و خط‌کش بگذارم... حسادت و پنهان‌کاری و دروغ را بین‌شان ایجاد می‌کنم!

خودشان دچار آسیب و گرفتاری هستند، مرا هم می‌ترسانند درحالی‌که «خدایی که همین نزدیکی است» بزرگ‌تر است از همه!