بریده‌هایی از کتاب روح مهارناپذیر

سرانجام می‌فهمید که دلیل واقعی مشکلات خود زندگی نیست و غوغایی که ذهن دربارهٔ زندگی به راه می‌اندازد، مشکل به بار می‌آورد.

هیچ‌چیز هیچ‌وقت آن‌قدر ارزشمند نیست که به‌خاطرش دریچه‌های قلبتان را ببندید.

«مهم‌ترین مسئله این است: با خودت صادق باش.

اجازه دهید مرگ به شما شهامت تجربه‌کردن کامل زندگی را بدهد؛ اما به یاد داشته باشید که این زندگی شما نیست. شما باید زندگی‌ای را تجربه کنید که برایتان رقمخورده است، نه آنچه آرزویش را داشته‌اید. حتی یک لحظه از زندگی را برای وقوع اتفاقی خاص هدر ندهید و قدردان اتفاق‌هایی باشید که برایتان رخ داده‌اند

فروید (۱۹۲۷)، پدر روان‌شناسی، روان را به سه بخشِ اید (نهاد)، ایگو (نفس) و سوپرایگو (فرامن) تقسیم کرده است. در نظر فروید، اید سرشت اولیه و حیوانی ما، سوپرایگو سازوکار قضاوت اجتماعی که جامعه به ما القا کرده و ایگو نمایندهٔ ما در جهان بیرونی است که می‌کوشد تعادل میان این دو نیروی قدرتمند را حفظ کند

فرازونشیب‌های طبیعی زندگی ازسویی امکان رشد را فراهم می‌کنند و ازسوی‌دیگر به ترس‌های شخصی دامن می‌زنند؛ اما اینکه کدام جنبه بر دیگری سیطره داشته باشد، کاملاً به دیدگاهمان دربارهٔ تغییر بستگی دارد.

فراتررفتن همواره به این معناست که از تلاش برای نگه‌داشتن همه‌چیز در محدوده‌های تعریف‌شدهٔ خود دست بکشید.

شما مجبور نیستید به بهانهٔ شناختن خودتان، به تجربه‌هایتان بچسبید.

بنابراین، به دو شیوه می‌توانید زندگی کنید: زندگی خود را وقف ماندن در منطقهٔ امن خود کنید یا به آزادی‌تان بپردازید.

وقتی قفس روانتان متزلزل می‌شود، آن را سروسامان می‌دهید تا بتوانید دوباره در آن احساس راحتی کنید.

به یاد داشته باشید که تزئین‌کردن قفس با تجربه‌های زیبا، خاطره‌های شیرین و رؤیاهای بزرگ، به معنای فراتررفتن نیست. قفس با هر نامی که بر آن بگذارید همچنان قفس است. فقط‌وفقط باید مایل باشید فراتر بروید.

شما افکارتان نیستید؛ از افکارتان آگاهی دارید.

شما احساساتتان نیستید؛ آن‌ها را احساس می‌کنید

شما بدنتان نیستید، در آینه به آن می‌نگرید و با چشم‌ها و گوش‌هایش این جهان را تجربه می‌کنید.

این خودی که در درونتان ساخته‌اید خودی دروغین است.