بریده‌هایی از کتاب نقاشی های عجیب

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

«آدم‌های بزرگسال می‌تونن توی نقاشی‌هاشون چیزی رو که می‌بینن بکشن؛ چیزی که واقعیه. ولی بچه‌ها اون "ایده"ای رو می‌کشن که توی ذهنشون پدیدار می‌شه. مثل هنرمندها. مردم اغلب می‌گن که هر بچه‌ای یه هنرمنده و من حس می‌کنم که این موضوع چندان هم دور از واقعیت نیست.»

"نقاشی آینهٔ تمام‌نمای روحه"

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

آدم‌های بزرگسال می‌تونن توی نقاشی‌هاشون چیزی رو که می‌بینن بکشن؛ چیزی که واقعیه. ولی بچه‌ها اون "ایده"ای رو می‌کشن که توی ذهنشون پدیدار می‌شه. مثل هنرمندها.

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

زمانی در مقاله‌ای راجع‌به تربیت کودکان خوانده بود: «کودکان سرشار از کنجکاوی بی‌پایان هستند. نقاشی کردن روی وسایل شیوهٔ مهمی برای بیان خود است. سرزنش کردنشان به‌خاطر چنین کاری احمقانه است.» واضح بود که نویسنده‌اش صاحب‌خانه است.

کودکان بیشتر از بزرگسالان به اندوه و اضطراب حساس‌اند و درست مثل بزرگسالان، ناامیدانه می‌کوشند آن را از اطرافیان خود پنهان کنند.