بریده‌هایی از کتاب نقاشی های عجیب

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

"نقاشی آینهٔ تمام‌نمای روحه"

«آدم‌های بزرگسال می‌تونن توی نقاشی‌هاشون چیزی رو که می‌بینن بکشن؛ چیزی که واقعیه. ولی بچه‌ها اون "ایده"ای رو می‌کشن که توی ذهنشون پدیدار می‌شه. مثل هنرمندها. مردم اغلب می‌گن که هر بچه‌ای یه هنرمنده و من حس می‌کنم که این موضوع چندان هم دور از واقعیت نیست.»

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

انسان‌ها در مواجهه با اندوه واقعی، حتی توان اشک ریختن را نیز از دست می‌دهند.

آدم‌های بزرگسال می‌تونن توی نقاشی‌هاشون چیزی رو که می‌بینن بکشن؛ چیزی که واقعیه. ولی بچه‌ها اون "ایده"ای رو می‌کشن که توی ذهنشون پدیدار می‌شه. مثل هنرمندها.

کودکان بیشتر از بزرگسالان به اندوه و اضطراب حساس‌اند و درست مثل بزرگسالان، ناامیدانه می‌کوشند آن را از اطرافیان خود پنهان کنند.

زمانی در مقاله‌ای راجع‌به تربیت کودکان خوانده بود: «کودکان سرشار از کنجکاوی بی‌پایان هستند. نقاشی کردن روی وسایل شیوهٔ مهمی برای بیان خود است. سرزنش کردنشان به‌خاطر چنین کاری احمقانه است.» واضح بود که نویسنده‌اش صاحب‌خانه است.

یوتا بزرگ می‌شه تا به چه‌جور مردی تبدیل بشه؟ یه مرد مهربون و شاید درعین‌حال کمی غمگین.

کودکان بیشتر از بزرگسالان به اندوه و اضطراب حساس‌اند و درست مثل بزرگسالان، ناامیدانه می‌کوشند آن را از اطرافیان خود پنهان کنند. میو و یوتا هر دو بی‌تردید پشت آن لبخندهایشان رنج می‌کشند. به همین دلیل، یونه‌زاوا بسیار مصمم است که به آن‌ها نشان بدهد باوجود تمام درد و رنج‌های زندگی، هنوز هم می‌توان لذت و شادی را به همان اندازه پیدا کرد.

"نقاشی آینهٔ تمام‌نمای روحه"

پس خداحافظ، ای سقف سفید حوصله‌سربر.

نمی‌توانست بگوید که او پدر خوبی بوده است، اما عشقش به پسرش حقیقی بود.

اجبار به زندگی با چنین شخصی در خانواده‌اش جهنم بود.

شادیِ مراقبت از یک زندگی ارزشمند... آه، بله. آن احساس.

زایمان، آن‌طور که گویا بسیاری از مردان تصور می‌کنند، آیین مقدس زیبایی نیست؛ ساعت‌ها اشک و فریاد است و تحمل درد و رنج، در کنار مرگی که همیشه همان حوالی است. همه‌اش زور زدن برای بیرون راندن نوزاد از بدن است... در یک کلام، شکنجه است.

«تو باید می‌مردی، نه اون.»