بریده‌هایی از کتاب از پاییز تا اکتبر

وقتی که ۴۵ ساله میشید علاقتون به وقت گذروندن تو جمع‌های بزرگ و پر سروصدا کمتر میشه. دایره دوستان صمیمی‌تون کوچک تر میشه، تصمیم‌هاتون بیشتر عقلانی و کمتر رنگی از احساس درونشون دیده میشه.

یاد خطی از کتاب محمود دولت آبادی افتاد: عجله، همیشه عجله... کدام گوری می‌خواستم برم؟ من به بهانه رسیدن به زندگی همیشه زندگی را کشته‌ام.

دنیا با سخت گیریهای خاص خودش گاهی بهترین روزهای عمرت رو تبدیل به خاطرات دردناک می‌کنه.