کتاب ره نامه (جلد دهم، امامان معصوم (ع))

در دوران طاغوت، که روز عید غدیر معمول بود، میخواندیم: «الْحَمْدُ للهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَهِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّهِ عَلَیْهِمُ السَّلاَمُ»؛ این تمسّک به ولایت، آن روز در اعتقادات و عواطف بود؛ امّا در عمل که ولایتی نبود. در عمل، ولایتِ طاغوت بود؛ ولایتِ استکبار بود؛ ولایت دشمنان دین بود. آن روز دوستان ما میخواندند: «اَللّهُمَّ اجْعَلَنَا مِنَ اَلْمُتَمَسِّکینَ بِوَلاَیه ِ أَمِیرِ اَلْمُؤْمِنِینَ»؛ یعنی از خدا میخواستند که متمسّک به ولایت امیرالمؤمنین (علیه‌الصّلاه والسّلام) باشند. امروز این دعا مستجاب شده است. ملّت ایران، امروز با نظام اسلامی‌ای که به تدبیر امام بزرگوار، از حاقِ‌ّ قرآن و دین استخراج شد و در این کشور به اجرا درآمد، به ولایت امیرالمؤمنین (علیه‌الصّلاه والسّلام) تمسّک کرده است

ارزش اباالفضل العبّاس به جهاد و فداکاری و اخلاص و معرفت او به امام زمانش است؛ به صبر و استقامت او است؛ به آب نخوردن او است در عین تشنگی و بر لب آب، بدون اینکه شرعاً و عرفاً هیچ مانعی وجود داشته باشد. ارزش شهدای کربلا به این است که از حریم حق در سخت‌ترین شرایطی که ممکن است انسان تصوّرش را بکند، دفاع کردند.