بریده‌هایی از کتاب مرزهای رهایی بخش

می‌دانم احساساتِ دیگران هم برایتان مهم است و این همدردی ستودنی است. اما احساساتِ هیچ‌کس ارزشِ قربانی‌کردن سلامت و امنیتِ خودتان را ندارد. در چنین شرایطی بیش از همیشه به مرزگذاری‌های واضح و مهرورزانه نیاز دارید. به‌اندازه کافی بار روی دوشتان هست و اگر کسی این مسئله را درک نمی‌کند یا به مرزگذاری شما واکنش درستی نشان نمی‌دهد، این اصلا مشکلِ شما نیست.

خانواده به ما آموخته بود به‌جای مجادلات سالم، از پرداختن به مسائل اجتناب کنیم. بنابراین بعد از پشت‌سر گذاشتن یک ضربه روحی در نوجوانی، حدود یک دهه تلاش کردم احساساتم را پنهان کنم و با اجتناب از نه گفتن جلوی معذب‌شدن دیگران را بگیرم. کسی مهارتِ دفاع از خود را یادم نداده بود و مواجهه با دیگران به‌شدت معذبم می‌کرد. به‌شدت نیاز داشتم برای خودم مرزگذاری کنم، اما احساس می‌کردم لیاقت یا توانِ انجامش را ندارم.

می‌ترسیدم با مرزگذاری‌کردن روابط دوستانه، اعتماد متزلزل خانواده، تصویری که از خودم داشتم و زندگی اجتماعی‌ام را خراب کنم. حالا می‌فهمم نبود مرزگذاری بود که باعث شد احساس تنهایی، ناامنی و اضطراب سراغم بیاید