بریده‌هایی از کتاب تقصیر تو نبود

گذاشتن ماسک شادی بر صورت‌مان آن‌قدر طبیعی شده که وقتی کسی صادقانه از رنج خود حرف می‌زند، شوکه می‌شویم.

شاید کسانی که در کودکی مورد بی‌توجهی قرار گرفته‌اند، حتی بلد نباشند از خودشان محافظت کنند یا احساس نکنند که لایق خودمراقبتی هستند. بنابراین در نهایت به همان شیوهٔ والدین از خود غافل می‌شوند؛ با نخوردن غذای سالم و کافی، عدم رعایت اصول بهداشتی و یا بی‌توجهی به نیازهای پزشکی یا دندان‌پزشکی خود.

رفتار مشفقانه نسبت به کسی که شرم رنجورش کرده، مثل اکسیری شفابخش است.

مادامی‌که پذیرش اتفاق نیفتد، التیامی در کار نخواهد بود.

شاید به‌نظر برسد که چون احساسات بی‌پناهی و درماندگی باعث احساس شرم در قربانی می‌شود، توان‌افزایی، شرم را التیام بخشد. به همین دلیل بسیاری از قربانیان مانند مارتین سعی دارند توانمندی‌های خود را تقویت کنند. آنها فکر می‌کنند با این کار؛ خواه از طریق کسب موفقیت، خواه تسلط بر دیگران و تقویت قوای بدنی، بر احساس بی‌پناهی یا درماندگی غلبه و خود را از شر احساس شرمی که با مغلوب شدن در کودکی به آن مبتلا شده‌اند، خلاص خواهند کرد.

قدرت‌طلبی، شرم ویرانگرِ ناشی از سوءاستفاده در دوران کودکی را التیام نمی‌بخشد. حقیقت این است که قدرت فقط وقتی به دست می‌آید که شرم از پستو بیرون آید، واکاوی شود و از طریق شفقت، التیام پیدا کند.

به‌منظور التیام از سوءاستفاده و شرم ناشی از آن، بسیار مهم است که تجربهٔ شما توسط خود و دیگران تصدیق شود. تصدیق یعنی تجربهٔ درونی فرد را تشخیص دهیم، آن را بپذیریم و معتبر تلقی کنیم.

بی‌اعتبار کردن یعنی به احساسات فرد حمله کنیم و درستی یا اعتبار آن را زیر سؤال برده و باورش نکنیم. بی‌اعتبارسازی با انکار، تمسخر، نادیده گرفتن یا قضاوت احساسات فرد انجام می‌شود. احساسات فرد به هر روشی بی‌اعتبار شود؛ فرد تصدیق‌نشده حس می‌کند «مقصر» است. بنابراین بسیار حیاتی است که احساسات و ادراکات آنها تصدیق شوند، این تصدیق لازمهٔ التیام است. شفقت نوعی تصدیق است و خودشفقت‌ورزی از طریق ارتباط عاشقانه و پذیرا با رنج خود، یکی از راه‌های تصدیق خود (تصدیق احساسات، ادراکات و تجارب خود) است.

وقتی افراد به همدلی و حمایت از خود روی می‌آورند، اعتماد می‌کنند که این کمک همیشه در دسترس آنها خواهد بود: پیام نیرومندی که با احساس بی‌پناهی قربانی، در تضاد است.

وقتی از درستی مسیر پیش رو مطمئن باشیم، نیازی به برنامه‌ریزی دور و دراز نداریم. لازم نیست از موانع احتمالی بترسیم یا دچار تردید شویم. ما در هر لحظه قادر به برداشتن تنها یک قدم هستیم.