کتاب زندانی ابدی یک معبد

این معبد همان جایی است که می‌توان خود را شناخت. معبدی که در آن تنها خودت و به دور از همه خواهش‌های دنیا یا تصاویر مبهمی که دیگران از بیرونت می‌بینند، قرار داری. انگاری همه از بیرون این معبد، شما را می‌بینند. و همانجاست که همیشه شما را قضاوت می‌کنند. قضاوت دیگران و آنچه دیگران ازشما می‌بینند، تصاویری است که از بیرون از این معبد می‌بینند. چرا که آنها نمی‌توانند درون شما یا همان معبد درونتان را ببینند.

همیشه با خود می‌اندیشید، چرا هیچ کس نمی‌گوید: من می‌خواهم بدانم، افکار، اندیشه‌ها و یا وسعت روح و احساسات دیگری چگونه است؟ اینکه ما چقدر می‌توانیم یکدیگر را درک کنیم و عظمت درونمان تا کجاست؟ حرف‌های نا گفتنی مان کجاست؟ همان حرف‌ها که از جنس حرف‌های روزمره با آدم‌های روزمره نیست، آنها کجاست؟ بحث معنا در زندگی برایش خیلی اهمیت داشت. فکر می‌کرد که آدم اگر زندگی‌اش معنایی نداشته باشد، همه لحظات زندگی کسالت آور و به قول اگزیستانسیالیست‌ها پوچ می‌شود. با خود می‌گفت: معنای زندگی از کجا می‌آید؟ فیلسوف‌ها می‌گوید معنا با طرح یک سوال مطرح می‌شود و آن سوال این است که من کیستم؟ من در اینجا چکار دارم و چکاره‌ام؟