بریده‌هایی از کتاب تاریخچه نزاع اسرائیل و فلسطین

صهیونیسم پدیده‌ای خارجی و بیگانه بود که در قرن شانزدهم در قامت یک پروژهٔ مسیحیِ انجیلی در اروپا مجال عرض‌اندام پیدا کرد.

جنبش‌های استعمارگری شهرک‌نشین جنبش‌های اروپایی‌هایی‌اند که به‌دنبال ساختن اروپایی جدید در خارج از مرزهای اروپا هستند، چون حضورشان در اروپا برای اروپاییان خوشایند نبوده است. در تمام موارد استعمارگریِ شهرک‌نشین، استعمارگران مناطقی را انتخاب کرده‌اند که مردمانی در آنجا زندگی می‌کرده‌اند.

اسرائیل شهرک‌های یهودی خودش را روی آوار خانه‌ها بنا کرد و درختان کاج را از اروپا آورد. حتی بدتر از این، برخی از روستاهای تخریب‌شده به پارک‌های تفریحی تبدیل شدند. به‌این‌ترتیب، دیگر اثری از «عربیت» نماند؛ به دیدهٔ صهیونیست‌ها، فلسطینِ یهودی قرار بود فلسطینی اروپایی باشد.

پس از هولوکاست، قدرت‌های اروپایی، که به‌دنبال آرام‌کردن وجدانشان بودند، احساس همدردی کمتری به فلسطینی‌ها نشان دادند. قطعاً نگران حال یهودیان نبودند -چون دستِ‌کم ۲۵۰ هزار یهودی مدت‌ها پس از پایان جنگ همچنان در اردوگاه‌های افراد بی‌خانمان در اروپا ماندند. اما به چشم بریتانیا و آمریکا بالاخره باید وضعیت مردم یهود تعیین تکلیف می‌شد؛ بسیاری از بازماندگان هولوکاست دیگر جایی برای بازگشت به اروپا نداشتند.

آنچه مهم است تفسیری است که رهبران سیاسی اسرائیل از هر یک از مواضع سازمان ملل متحد یا دیگر نهادهای بین‌المللی ارائه می‌دهند. اساساً مقاصد جامعهٔ بین‌الملل برایشان مهم نیست. اسرائیل سکوت و بی‌عملیِ جامعهٔ بین‌الملل را این‌طور تفسیر کرد که برای ایجاد و تقویت دولت اسرائیل و تحکیم امنیت ملیِ آن اجازه دارد پاک‌سازی قومی را بی‌قیدوشرط ادامه دهد. هرچه باشد، از ابتدا هیچ‌کس سعی نکرده بود جلوی اسرائیل را بگیرد. پاک‌سازی قومی از سال ۱۹۴۸ تا همین الان ادامه دارد

منع تردد رأس ساعت ۴:۳۰ بعدازظهر روزِ دوشنبه ۲۹ اکتبر ۱۹۵۶ برقرار شد. طبق قوانین آن، اگر کسی -چه مرد، چه زن و چه کودک- بعد از ساعت ۵ بعدازظهر بیرون باشد، به او شلیک خواهد شد. طبیعتاً خیلی از روستاییان در مزارعشان مشغول کار بودند و روحشان هم از منع تردد خبر نداشت. وقتی گروهی از آن‌ها داشتند بعد از یک روزِ کاری به خانه برمی‌گشتند، پلیس مرزبانی اسرائیل آن‌ها را دید و به گلوله بست و ۴۹ نفر را کشت.