بریده‌هایی از کتاب فوت کوزه گری روابط موفق

پنج رکن روابط موفق عبارت‌اند از: ۱. آمادگی متقابل و غیرتدافعی برای پذیرفتن کاستی‌های خود ۲. تمایل به قرار‌دادن خود در معرض آسیب‌پذیری ۳. واکنش بلندنظرانه و دلسوزانه به کاستی‌ها و اشتباه‌های خود ۴. واکنش درمانگرانه به «دیوانگی‌های» درون هر دو طرف ۵. به‌اندازهٔ کافی خالی‌بودن از خشم با هدفِ حفظ احساس تحسین و ستایش متقابل

تناقض عشق در این است که از یک سو ما به‌شدت می‌خواهیم شناخته شویم و از سوی دیگر از این می‌ترسیم که اگر واقعاً شناخته شویم، طرد خواهیم شد.

آنچه باید از آن بترسیم انتقاد نیست، بلکه ناتوانی در پذیرفتن انتقادهای مهربانانه و دلسوزانهٔ گاه‌به‌گاه است.

هر انسانی در عمق وجود خود زخمی و آسیب‌دیده است.

تناقض عشق در این است که از یک سو ما به‌شدت می‌خواهیم شناخته شویم و از سوی دیگر از این می‌ترسیم که اگر واقعاً شناخته شویم، طرد خواهیم شد.

زمانی که بپذیریم چیزی به نام ذهن‌خوانی وجود ندارد، بخش اصلی رابطه‌مان به فرایند آرام و دقیقی تبدیل می‌شود که در کنار یکدیگر طی می‌کنیم تا کشف کنیم چه‌چیز برایمان مهم است و چرا، با تمام شگفتی‌ها و لحظات واقعی و غافلگیرکننده‌ای که این مسیر به همراه دارد.

بدترین دشمن عشق رنجش‌ها و دلخوری‌های کهنه‌اند، زیرا معمولاً حضور آن‌ها را نمی‌بینیم و از تأثیرشان بی‌خبریم.

تلاش برای شنیدن انتقاد بدون خشم یا دلخوری را می‌توان در کنار موفقیت در ورزش حرفه‌ای یا کسب‌وکار، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های زندگی در نظر گرفت.

روح عشق واقعی ایجاب می‌کند هر زمان بازخوردی دریافت کردیم، سپاسگزارانه با شریک زندگی‌مان مواجه شویم و از او بخواهیم بیشتر بگوید، مدام در تلاش برای تبدیل‌شدن به نسخهٔ بهتر خودمان باشیم، به‌جای آنکه عشق را جان‌پناهی برای دریافت تأیید و تشویق اشتباهات فعلی‌مان بپنداریم، آن را کلاس درسی ببینیم که در آن شریک زندگی‌مان می‌تواند یکی‌دو نکته دربارهٔ تغییراتی که برای بهتر‌شدن نیاز داریم به ما بیاموزد.

تلاش برای شنیدن انتقاد بدون خشم یا دلخوری را می‌توان در کنار موفقیت در ورزش حرفه‌ای یا کسب‌وکار، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های زندگی در نظر گرفت. در نهایت، با تلاش زیاد امیدواریم به مرحله‌ای برسیم که همسرمان بتواند با احتیاط و مهربانی اشاره کند که نفسمان بدبوست یا کفش‌هایمان با ژاکتمان هماهنگ نیست و به‌جای واکنشی که به آن عادت کرده‌ایم، فقط به او نگاه کنیم، لبخند ملایمی بزنیم و همان پاسخی را بدهیم که از همهٔ انسان‌ها انتظار می‌رود وقتی یکی از همنوعانشان به آن‌ها کمک می‌کند به نسخهٔ بهتری از خودشان تبدیل شوند: «متشکرم.»

دیگران آن‌ها را افرادی می‌بینند که همیشه از پس همه‌چیز برمی‌آیند، اما مشکل دقیقاً همین‌جاست. هیچ فردِ حقیقتاً موفقی نمی‌تواند همیشه در چنین وضعیتی باقی بماند. شکستن و تبدیل‌شدن به کودک بی‌دفاع و آسیب‌پذیر بخشی از فرایند رشد سالم است. بلوغ واقعی بدون ارتباط پیوسته با خود نارسی که از آن برخاسته‌ایم نمی‌تواند وجود داشته باشد.