بریده‌هایی از کتاب تئوری رها کردن

اگر دوستانتان این آخر هفته شما را به مهمانی دعوت نمی‌کنند، به حال خود رهایشان کنید. اگر فردی که به او علاقه دارید، تمایلی به ایجاد یک رابطه متعهدانه ندارد، به حال خود رهایش کنید.

واقعیت آن است که کنترل افکار دیگران امری ناممکن است؛ از این‌رو، ترس از قضاوت دیگران یا تلاش برای تأثیرگذاری بر دیدگاه‌های آن‌ها، صرفاً اتلاف وقت و انرژی محسوب می‌شود. تا زمانی که ذهن انسان مشغول نگرانی نسبت به نظرات دیگران یا کوششی بی‌ثمر برای هدایت آن‌ها باشد، توانایی لازم برای مدیریت مؤثر زندگی، احساسات، افکار و رفتارهای خود را از دست خواهد داد.

هنگامی که مقایسه را به چشم یک آموزگار بنگرید، درمی‌یابید که دیگران چیزی از شما نمی‌گیرند، بلکه چیزی به شما می‌بخشند.

یادگیری واکنش متفاوت و سازنده نسبت به موقعیت‌های آزاردهنده و استرس‌زای زندگی روزمره، توانایی تغییر بنیادین زندگی شما را دارد

هر فرد یا هر عاملی که موجب حسادت شما شده است، ارزشمند است! موفقیت و دستاوردهای دیگران نه تنها شانس شما را برای دستیابی به اهداف و خواسته‌هایتان کاهش نمی‌دهد، بلکه آن را گسترش می‌بخشد.

کسانی که خود را با آن‌ها مقایسه می‌کنید، در حقیقت آینه‌هایی هستند که احتمالات و فرصت‌های بزرگ‌تری را به شما بازتاب می‌دهند، یا فرمول و مسیری را نشان می‌دهند که شما تاکنون از آن اجتناب کرده‌اید.

دوستی‌ها همواره در نوسان‌اند؛ گاهی احساس نزدیکی و صمیمیت می‌کنید و گاهی فاصله‌ای میان شما ایجاد می‌شود که ماهیتی شخصی ندارد، بلکه به عوامل نزدیکی و زمان‌بندی بستگی دارد.

وقتی دیگر انتظار نداشته باشید که همه افراد بهترین دوستان شما باشند، در تمام دورهمی‌ها دعوت شوید، در همه امور مشارکت داشته باشید یا با همه ارتباطی عمیق برقرار کنید، برقراری روابط دوستانه بسیار آسان‌تر خواهد شد.

مهم نیست چقدر تلاش کنید، شما هرگز نمی‌توانید فرد دیگری را کنترل کنید یا او را تغییر دهید. تنها فردی که می‌توانید کنترل کنید، خودتان هستید؛ افکار، اعمال و احساساتتان.

کلمهٔ ساده «رها کردن» بار سنگین تلاش برای مدیریت دیگران را از دوش شما برمی‌دارد. زمانی که از نگرانی درمورد آنچه دیگران انجام می‌دهند، می‌گویند یا فکر می‌کنند دست بردارید، انرژی لازم برای تمرکز بر زندگی خود را خواهید یافت. دیگر واکنش نشان نمی‌دهید و شروع به زندگی کردن می‌کنید. به‌جای اینکه تمام انرژی خود را صرف راضی کردن دیگران کنید، خواهید آموخت که آن‌ها را به حال خود رها کنید.

میل به کنترل کردن، ریشه در یکی از اساسی‌ترین و غریزی‌ترین احساسات انسانی دارد: ترس. ترس از طرد شدن، ترس از دوست‌داشتنی نبودن، ترس از اینکه اگر خودمان اوضاع را مدیریت نکنیم، همه‌چیز از هم فرو خواهد پاشید.

بیایید صادق باشیم، میل به کنترل به ما توهم امنیت می‌دهد.

رنج، ناشی از مقاومت در برابر واقعیت است. دردی که تجربه می‌کنیم غالباً به این دلیل است که آرزو می‌کنیم ای کاش همه چیز متفاوت بود.

واقعیت این است که هیچ‌کس نمی‌آید. تنها اجازه‌ای که برای شروع نیاز دارید، اجازه خودتان است.

واقعیت این است که دیگران هیچ قدرتی بر شما ندارند، مگر اینکه خودتان به آن‌ها چنین قدرتی داده باشید.

خوشبختی شما نه به رفتار، نظرات یا خلق‌وخوی دیگران، بلکه به تصمیمات و اقدامات خودتان بستگی دارد.

باید اجازه دهیم انسان‌ها از زندگی درس بگیرند و آن‌ها را از پیامدهای انتخاب‌هایشان محافظت نکنیم.

‫این موضوع مرا به کشف مهمی رساند که در جریان تحقیق درباره این تئوری به آن پی بردم. ‫«رها کردن» تنها نیمی از معادله است. شما نمی‌توانید تنها به همین مرحله بسنده کنید. ‫بخش دوم و اساسی تئوری، «تمرکز روی خود» است. ‫منبع واقعی قدرت شما در کنترل دیگران نیست، بلکه در نحوه واکنش و پاسخگویی شما به موقعیت‌هاست.

رنج، ناشی از مقاومت در برابر واقعیت است.

دردی که تجربه می‌کنیم غالباً به این دلیل است که آرزو می‌کنیم ای کاش همه چیز متفاوت بود.

رنج کشیدن بخش اجتناب‌ناپذیر و ضروری از فرایند تصمیم به بهتر شدن است. دقت کنید: تصمیم به بهتر شدن.

اگر فردی یاد بگیرد برای رویارویی با چالش‌ها، بیش‌ازحد ضعیف است، هرگز فرصت درک و تجربهٔ قدرت واقعی خود را نخواهد داشت. چنانچه شما همواره نقش ناجی را ایفا کنید، آن فرد به‌مرور انتظار خواهد داشت که هر بار موقع سختی، شما وارد عمل شوید و او را نجات دهید. اما اگر اجازه دهید قدم‌به‌قدم و در کنار حمایت شما، با دشواری‌ها روبه‌رو شوند، در حقیقت این پیام را منتقل می‌کنید: «تو بسیار قوی‌تر از آنی هستی که تصور می‌کنی.»

وظیفه شما این نیست که رفتار دیگران را تحلیل کنید یا به دنبال تفسیر و توجیه آن باشید. وظیفه شما این است که اجازه دهید افراد، شخصیت واقعی و احساسات خود را بروز دهند و شما این واقعیت را همان‌گونه که هست بپذیرید.

میل به کنترل کردن، ریشه در یکی از اساسی‌ترین و غریزی‌ترین احساسات انسانی دارد: ترس.

زمانی که تصور می‌کنیم اوضاع را تحت کنترل داریم، باور داریم که می‌توانیم خود را از رنج، ناامیدی و طرد شدن محافظت کنیم. اما حقیقت این است که این صرفاً توهم امنیت است. زیرا، صرف‌نظر از میزان تلاش ما برای کنترل دیگران یا شرایط، واقعیت این است که نمی‌توانیم.

وقتی ترس از قضاوت دیگران بر تصمیمات شما تاثیر می‌گذارد، توانایی‌های خود را محدود کرده و از دنبال کردن خواسته‌های واقعی‌تان بازمی‌مانید. این ترس باعث می‌شود تعلل کنید، به خود شک کنید، در دام کمال‌گرایی گرفتار شوید و از همه مهم‌تر، رویاهای خود را رها کنید.

سه رکن اصلی دوستی‌های بزرگسالی عبارتند از: نزدیکی، زمان‌بندی و انرژی. درک این سه رکن بر عهده شماست و لازم است با ذهنیتی انعطاف‌پذیر و رویکردی فعال نسبت به دوستی‌های خود عمل کنید. شما در روابط خود قدرت فراوانی دارید و بسیاری از افراد محبوب و ارزشمند زندگی‌تان فقط منتظرند که شما نخستین قدم را بردارید.

متخصصی در زمینه ترک اعتیاد جمله‌ای گفت که همواره در ذهنم باقی ماند: «هیچ‌کس تا زمانی که حالت مستی برایش دردناک‌تر از مواجهه با مسئله‌ای که از آن فرار می‌کند نباشد، اقدام به ترک نمی‌کند.»

نجات دادن دیگران از مشکلاتشان، موجب می‌شود در همان مشکلات غرق شوند. هنگامی که با پول، سخنان یا رفتار خود، افراد را ناتوان می‌سازید، نه تنها استقلال آن‌ها را تقویت نمی‌کنید، بلکه روند بهبودی‌شان را نیز مختل می‌نمایید.

با استفاده از تئوری «رها کردن»، باید عقب بایستید و اجازه دهید بزرگسالان با پیامدهای طبیعی اعمال خود روبه‌رو شوند و آن‌ها را تجربه کنند. به‌جای نجات دادن، حمایت مشروط ارائه دهید. این روش به افراد کمک می‌کند تا مسئولیت سلامت و رشد خود را بپذیرند و به آن‌ها نشان می‌دهد که شما به توانایی درونی‌شان برای بهتر شدن و انجام صحیح امور ایمان دارید.