کتاب تئوری رها کردن

اگر دوستانتان این آخر هفته شما را به مهمانی دعوت نمی‌کنند، به حال خود رهایشان کنید. اگر فردی که به او علاقه دارید، تمایلی به ایجاد یک رابطه متعهدانه ندارد، به حال خود رهایش کنید.

واقعیت آن است که کنترل افکار دیگران امری ناممکن است؛ از این‌رو، ترس از قضاوت دیگران یا تلاش برای تأثیرگذاری بر دیدگاه‌های آن‌ها، صرفاً اتلاف وقت و انرژی محسوب می‌شود. تا زمانی که ذهن انسان مشغول نگرانی نسبت به نظرات دیگران یا کوششی بی‌ثمر برای هدایت آن‌ها باشد، توانایی لازم برای مدیریت مؤثر زندگی، احساسات، افکار و رفتارهای خود را از دست خواهد داد.

مهم نیست چقدر تلاش کنید، شما هرگز نمی‌توانید فرد دیگری را کنترل کنید یا او را تغییر دهید. تنها فردی که می‌توانید کنترل کنید، خودتان هستید؛ افکار، اعمال و احساساتتان.

هر فرد یا هر عاملی که موجب حسادت شما شده است، ارزشمند است! موفقیت و دستاوردهای دیگران نه تنها شانس شما را برای دستیابی به اهداف و خواسته‌هایتان کاهش نمی‌دهد، بلکه آن را گسترش می‌بخشد.

واقعیت این است که دیگران هیچ قدرتی بر شما ندارند، مگر اینکه خودتان به آن‌ها چنین قدرتی داده باشید.

هنگامی که مقایسه را به چشم یک آموزگار بنگرید، درمی‌یابید که دیگران چیزی از شما نمی‌گیرند، بلکه چیزی به شما می‌بخشند.

وقتی دیگر انتظار نداشته باشید که همه افراد بهترین دوستان شما باشند، در تمام دورهمی‌ها دعوت شوید، در همه امور مشارکت داشته باشید یا با همه ارتباطی عمیق برقرار کنید، برقراری روابط دوستانه بسیار آسان‌تر خواهد شد.

دوستی‌ها همواره در نوسان‌اند؛ گاهی احساس نزدیکی و صمیمیت می‌کنید و گاهی فاصله‌ای میان شما ایجاد می‌شود که ماهیتی شخصی ندارد، بلکه به عوامل نزدیکی و زمان‌بندی بستگی دارد.

کلمهٔ ساده «رها کردن» بار سنگین تلاش برای مدیریت دیگران را از دوش شما برمی‌دارد. زمانی که از نگرانی درمورد آنچه دیگران انجام می‌دهند، می‌گویند یا فکر می‌کنند دست بردارید، انرژی لازم برای تمرکز بر زندگی خود را خواهید یافت. دیگر واکنش نشان نمی‌دهید و شروع به زندگی کردن می‌کنید. به‌جای اینکه تمام انرژی خود را صرف راضی کردن دیگران کنید، خواهید آموخت که آن‌ها را به حال خود رها کنید.

یادگیری واکنش متفاوت و سازنده نسبت به موقعیت‌های آزاردهنده و استرس‌زای زندگی روزمره، توانایی تغییر بنیادین زندگی شما را دارد

من از تجربه‌ای سخت آموختم که چنگ زدن به چیزی و تلاش برای حفظ آن به‌زور، تنها اوضاع را وخیم‌تر می‌کند.

«رها کردن» دیگران، به هیچ وجه به معنای تسلیم شدن نیست، بلکه به معنای آزاد کردن خود از تلاشی بیهوده برای کنترلی است که هرگز در اختیار نداشتم.

میل به کنترل کردن، ریشه در یکی از اساسی‌ترین و غریزی‌ترین احساسات انسانی دارد: ترس. ترس از طرد شدن، ترس از دوست‌داشتنی نبودن، ترس از اینکه اگر خودمان اوضاع را مدیریت نکنیم، همه‌چیز از هم فرو خواهد پاشید.

باید اجازه دهیم انسان‌ها از زندگی درس بگیرند و آن‌ها را از پیامدهای انتخاب‌هایشان محافظت نکنیم.

کسانی که خود را با آن‌ها مقایسه می‌کنید، در حقیقت آینه‌هایی هستند که احتمالات و فرصت‌های بزرگ‌تری را به شما بازتاب می‌دهند، یا فرمول و مسیری را نشان می‌دهند که شما تاکنون از آن اجتناب کرده‌اید.

دو کلمهٔ ساده، «رها کردن»، همه چیز را دگرگون ساخت. گویی دیگر هیچ‌چیز برایم اهمیتی نداشت و از تمامی مسائل فراتر رفته بودم. آنچه پیش‌تر موجب آزردگی‌ام می‌شد، دیگر مرا نمی‌آزرد

رنج، ناشی از مقاومت در برابر واقعیت است. دردی که تجربه می‌کنیم غالباً به این دلیل است که آرزو می‌کنیم ای کاش همه چیز متفاوت بود.

خوشبختی شما نه به رفتار، نظرات یا خلق‌وخوی دیگران، بلکه به تصمیمات و اقدامات خودتان بستگی دارد.

رنج کشیدن بخش اجتناب‌ناپذیر و ضروری از فرایند تصمیم به بهتر شدن است. دقت کنید: تصمیم به بهتر شدن.

وظیفه شما این نیست که رفتار دیگران را تحلیل کنید یا به دنبال تفسیر و توجیه آن باشید. وظیفه شما این است که اجازه دهید افراد، شخصیت واقعی و احساسات خود را بروز دهند و شما این واقعیت را همان‌گونه که هست بپذیرید.

‫این موضوع مرا به کشف مهمی رساند که در جریان تحقیق درباره این تئوری به آن پی بردم. ‫«رها کردن» تنها نیمی از معادله است. شما نمی‌توانید تنها به همین مرحله بسنده کنید. ‫بخش دوم و اساسی تئوری، «تمرکز روی خود» است. ‫منبع واقعی قدرت شما در کنترل دیگران نیست، بلکه در نحوه واکنش و پاسخگویی شما به موقعیت‌هاست.

هرچه بیشتر به دیگران اجازه دهید به شیوهٔ خود زندگی کنند، زندگی شما به مراتب بهتر خواهد شد. وقتی به دیگران اجازه می‌دهید خودشان باشند، با احساسات خود کنار بیایند یا به افکارشان تکیه کنند، روابط شما ارتقا می‌یابد.

بگذار مردم از عکسی که آنلاین منتشر کرده‌ام خوششان نیاید.

واقعیت این است که هیچ‌کس نمی‌آید. تنها اجازه‌ای که برای شروع نیاز دارید، اجازه خودتان است.

نجات دادن دیگران از مشکلاتشان، موجب می‌شود در همان مشکلات غرق شوند. هنگامی که با پول، سخنان یا رفتار خود، افراد را ناتوان می‌سازید، نه تنها استقلال آن‌ها را تقویت نمی‌کنید، بلکه روند بهبودی‌شان را نیز مختل می‌نمایید.

به‌جای مقاومت در برابر جریان طبیعی رفتارهای انسانی، آموختم که آن را بپذیرم. به‌جای هدر دادن انرژی خود بر چیزهایی که کنترلی بر آن‌ها ندارم (آنچه دیگران می‌گویند، فکر می‌کنند یا انجام می‌دهند)، انرژی‌ام را بر آنچه قابل‌کنترل است متمرکز کردم: خودم.

اگر فردی یاد بگیرد برای رویارویی با چالش‌ها، بیش‌ازحد ضعیف است، هرگز فرصت درک و تجربهٔ قدرت واقعی خود را نخواهد داشت. چنانچه شما همواره نقش ناجی را ایفا کنید، آن فرد به‌مرور انتظار خواهد داشت که هر بار موقع سختی، شما وارد عمل شوید و او را نجات دهید. اما اگر اجازه دهید قدم‌به‌قدم و در کنار حمایت شما، با دشواری‌ها روبه‌رو شوند، در حقیقت این پیام را منتقل می‌کنید: «تو بسیار قوی‌تر از آنی هستی که تصور می‌کنی.»

افراد همان‌طور که می‌خواهند عمل خواهند کرد. آن‌ها انتخاب‌های خود را خواهند داشت و زندگی‌شان را مطابق خواسته‌های خود پیش خواهند برد. و در نهایت، هیچ‌یک از این تلاش‌ها برای کنترل کردن، موجب احساس آرامش نخواهد شد. درواقع، نتیجه‌ای معکوس دارد.

بیایید صادق باشیم، میل به کنترل به ما توهم امنیت می‌دهد.

یعنی همان‌گونه که به دیگران آزادی و آرامش برای انتخاب مسیر زندگی‌شان می‌دهید، این حق را نیز برای خود قائل می‌شوید.