بریده‌هایی از کتاب مهارت شناخت افراد

زیستن به شیوهٔ انزواطلبی درواقع به معنای کناره‌گیری از زندگی است؛ نه فقط دوری جستن از مردم، بلکه دوری از خود

یک فرد، یک دیدگاه است. هر فردی که با او آشنا می‌شوید، هنرمندی خلاق است که رویدادهای زندگی را پیش می‌برد و در طول زمان، شیوه‌ای بسیار شخصی برای دیدن دنیا خلق می‌کند.

اگر بتوانید رنج‌ها را بخشی از داستان زندگی خود برای ساختن آینده‌ای بهتر بدانید، می‌توانید در برابر رنج‌های حاضر، تاب بیاورید.

عمیق دیدن دیگران، سخت‌ترین کار است. هر فردی مانند رازی افشانشدنی است و شما فقط ظاهر او را می‌بینید.

کیفیت زندگی شما به کیفیت توجه‌تان به دنیا بستگی دارد.

عدم روابط اجتماعی باعث به‌هم ریختن ذهن می‌شود. وقتی افراد احساس کنند دیده نمی‌شوند، به انزوای اجتماعی گرایش می‌یابند. افراد تنها و دیده‌نشده دچار سوءظن می‌شوند. بدون هیچ هدفی حالت تدافعی به خود می‌گیرند. از طلب کردن خواسته‌هایشان خیلی می‌ترسند و به‌سختی با دیگران ارتباط برقرار می‌کنند.

ممکن است فرد محبوب کسی باشید که هنوز شناخت خوبی از شما ندارد.

با هر دین و مذهبی که باشید، این احترام گذاشتن به بندگان خدا و آگاهی از وجود الوهیت در ذات هر انسان، پیش‌شرط‌هایی برای عمیق دیدن دیگران است

جایی خواندم با توصیه کردن به افراد افسرده برای بهتر شدن حالشان، نشان می‌دهیم که هیچ درکی از وضعیت آن‌ها نداریم.

استیون فرای بازیگر یک‌بار نوشت: «اگر فردی افسرده را می‌شناسید، لطفاً هرگز دلیل افسردگی‌اش را نپرسید. سعی کنید کنارش باشید. دوستی با فرد افسرده دشوار است، اما یکی از مهربانانه‌ترین و عالی‌ترین کاری است که در حق او انجام می‌دهید.»

آنچه در ذهنتان می‌گذرد، نه‌تنها پیچیده‌تر از درک شماست، بلکه پیچیده‌تر از توانایی شما برای درک است.

احساسات شامل اطلاعاتی هستند و فعالیت ذهن را تکمیل می‌کنند، مگر این‌که خارج از کنترل باشند. احساسات به شما می‌گویند که چه چیزی می‌خواهید و چه چیزی نمی‌خواهید.

اگر بخواهید کسی را بشناسید، شناختن طرز فکرش مهم است، اما پی بردن به احساس او اهمیت بیشتری دارد.

افرادی که دارای مهارت شناخت و ابراز احساسات خوبی هستند، تأثیر بسیار زیادی بر اطرافیان خود دارند.

برای خوب شناختن دیگران، باید بدانید در گذشته از چه فقدان‌هایی آسیب دیدند و چگونه پس از آن اتفاق توانستند کل دیدگاهشان را دوباره بسازند.

رابی کوک در مورد خدا می‌گوید: «خداوند به‌خاطر مهربانی زیادش، همهٔ استعدادها را در یک مکان از این دنیا قرار نداده است.»

برنت رابرتز و هی جی. یون در ۲۰۲۲ در مقاله‌ای دربارهٔ روان‌شناسی شخصیت نوشتند: «اگرچه هنوز خیلی‌ها فکر می‌کنند شخصیت، قابل تغییر نیست، اما پژوهش اخیر خلاف آن را اثبات کرده است. در بررسی بیش از ۲۰۰ مطالعه نشان داده شد ویژگی‌های شخصیتی و به‌خصوص روان‌رنجوری، از طریق تداخل بالینی قابل اصلاح است که در دوره‌ای شش هفته‌ای براساس استانداردها تغییر می‌کنند.»

اگر بخواهید کسی را به‌خوبی بشناسید، باید بدانید درحال انجام دادن چه کاری است و ذهنش برای تکمیل این کار چگونه درگیر می‌شود.

او به‌عنوان روان‌شناس رفتاری، کاملاً آگاه بود که ارتباط اجتماعی، اولین منبع خوشبختی، موفقیت، سلامتی و شیرینی زندگی است.

اتان کراس، روان‌شناس دانشگاه میشیگان در کتابش با عنوان نشخوار ذهنی در مورد پژوهشی می‌نویسد که نشان می‌دهد با خودمان به اندازهٔ بیان چهارهزار کلمه در یک دقیقه با صدای بلند، حرف می‌زنیم.

نقطه‌ای روی این کره خاکی وجود دارد که قابل احترام است، جایی که از آنجا آمدید و هرگز کاملاً ترکش نخواهید کرد.

ادموند بورک چنین نوشت: «افرادی که هرگز از اجداد خود یادآوری نکنند، به آیندگان هیچ چشم‌اندازی ارائه نخواهند کرد.»

وقتی دیگران به من می‌گویند که گاهی احساس نادیده‌گرفته‌شدن داشتند، علتش این بود که آن‌ها را به‌عنوان یک انسان مستقل نمی‌دیدند، بلکه عضوی از یک گروه می‌دانستند.

نمی‌توان دیگران را کامل دید. برای عمیق دیدن مردم، چندین مهارت نیاز است که نوعی سبک زندگی به‌شمار می‌رود.

احترام، موهبتی است که با چشم‌های خود به دیگران می‌بخشید.

«درحالی‌که خانواده‌ها نهادهای ناقصی هستند، بزرگ‌ترین منبع معنا، مفهوم و لذت نیز هستند. همهٔ خانواده‌ها کمی دیوانه‌اند، اما علتش این است که همهٔ آدم‌ها کمی دیوانگی دارند.»

آدم‌های مختلف ممکن است رویدادی یکسان را به شیوه‌های بسیار متفاوت تجربه کنند.

سؤال اساسی برای شناخت دیگران این نیست: «چه اتفاقی برای این فرد رخ داد؟» یا «چه مواردی در رزومه‌اش دارد؟» در عوض باید سؤال بپرسیم: «این فرد، اتفاق رخ‌داده را چگونه تفسیر می‌کند؟ چه نگاهی به مسائل دارد؟ واقعیت زندگی خود را چگونه می‌سازد؟» اگر بخواهیم دیگران را بشناسیم، باید چنین مواردی را درباره‌شان بدانیم.

آناییز نینِ نویسنده می‌گوید: «مسائل را آن‌گونه که هستند نمی‌بینیم، بلکه آن‌طور که خودمان هستیم می‌بینیم.»

مردم، دنیا را با چشمان خود نمی‌بینند، بلکه با کل زندگی‌شان می‌بینند.