کتاب گزیده احادیث امالی الصدوق

امام صادق(ع) میفرماید: تعجّب میکنم از کسی که گرفتار است و دچار اندوه، چرا به ذکر «خدایی جز تو نیست، تو منزّهی و من از ستمکارانم» پناه نمیبرد؛ زیرا من شنیدم که خدای بلندمرتبه پس از این ذکر میفرماید: «ما او را اجابت کردیم و از اندوه رهانیدیم و مؤمنان را نیز میرهانیم.» و تعجّب میکنم از کسی که به او حیله زده شده است، چرا به ذکر «کار خود را به خداوند واگذار میکنم که او آگاه به بندگان است» پناه نمیبرد؛ زیرا من شنیدم که خداوند پس از آن میفرماید: «خداوند او را از نیرنگهای زشت آنان حفظ نمود.»

«فَقَالَ یَا ابْنَ أَبِی‌عَامِرٍ کَیْفَ أَجْسُرُ أَنْ أَقُولَ لَبَّیْکَ اللهُمَّ لَبَّیْکَ وَ أَخْشَی أَنْ یَقُولَ(عز)لَا لَبَّیْکَ وَ لَا سَعْدَیْکَ»؛ بندگی این است؛ خشوع امام صادق(ع) با آن مقام، با آن عظمت، با آن قرب توحیدی‌ای که این بزرگوار دارد _ که عقل بشر عادی اصلاً قادر نیست آن علوّ مقام را درک بکند _ در مقابل پروردگار این است. ما که خشوع نداریم چون معرفت نداریم؛ ما که در هنگام عبادت و ذکر تنمان نمیلرزد، چون نمیفهمیم کجا ایستاده‌ایم، در مقابل چه کسی ایستادیم، با چه کسی داریم حرف میزنیم. هر چه معرفت انسان بیشتر باشد، خشیت انسان بیشتر است. پیغمبر اکرم و امیرالمؤمنین در مقابل پروردگار، با آن خشوع، با آن تذلّل بر خاک می‌افتادند، چهره بر خاک میسودند، اشک میریختند؛ این هم که امام صادق است، میگوید چطور لبّیک بگویم.