کتاب نباختن به شکست

انسان بودن همین است. انسان نمی‌داند چه رنجی در انتظار اوست، مگر این‌که آن رنج اتفاق بیفتد.

اگر شانس بیاوریم و بتوانیم فرمان ذهن‌مان را به دست بگیریم، در بیشتر مواقع ذهن‌مان همان کاری را می‌کند که انتظارش را داریم: به خواست ما می‌خوابد و به خواست ما بیدار می‌شود، وقتی نیاز به استراحت داریم سکوت می‌کند، وقتی نیاز به تمرکز داریم دست از خیالپردازی برمی‌دارد و اگر برایش وقت بگذاریم و بدون قضاوت و عجله حرف‌هایش را بشنویم نشخوار فکرهای بیهوده را کنار می‌گذارد. اما اگر ذهن‌مان دشمن‌مان شود، آن وقت است که مجبوریم تا نیمه‌شب غرغرهایش را تحمل کنیم و مدام التماسش کنیم که ساکت شود

خیال‌پردازی کلید تحقق حقایق است. با خیال‌پردازی هر مشکلی راه‌حلی دارد و می‌توانیم برای آنچه از دست داده‌ایم جایگزینی بیابیم؛ شاید راه‌حل صددرصد مطلوبی نباشد اما مقبول خواهد بود. اگر دری به روی ما بسته شود با قوهٔ خیال و گذشت زمان می‌توان دری دیگر را گشود. زندگی می‌تواند زیباتر شود حتی اگر ملزومات اولیه‌اش زیبا نباشد. اگر هزار در به روی‌مان بسته شده شاید در هزارویکم باز شود. اگر اولین طرح‌مان شکست خورده شاید لازم است طرح دوم، سوم یا چهارم را امتحان کنیم. زندگی کردن شکل‌های بی‌شماری دارد

برای انسان این گام بزرگی است که بفهمد آدم‌های خوب هم می‌توانند اشتباه کنند یا ممکن است آنچه آدم انجام می‌دهد با آنچه واقعاً می‌خواسته انجام دهد متفاوت باشد، یا این واقعیت که واکنش‌های هیجانی هم ممکن است از فردی عاقل و منطقی سر بزند.

فراموشی همیشه بد نیست. گاهی راه خوبی است تا از دام مقایسهٔ امروزمان با دیروزمان رها شویم و خودمان را کمتر شکنجه کنیم. اگر فراموش کنیم دیگر حسرت گذشته‌ها را نمی‌خوریم

درست مثل مرگ بی‌آبرو شدن ما فقط یک لحظه طول می‌کشد

ذهن هم مانند بخش‌های دیگر بدن آسیب می‌بیند و بیمار می‌شود، حتی در بسیاری موارد سخت‌تر از بدن. ذهن ما گاهی ابزار شکنجهٔ خودمان می‌شود. اگر ذهن‌مان بیمار شود نه می‌توانیم در اجتماع حضور داشته باشیم، نه با اعتماد و اطمینان کارهای جدیدی شروع کنیم. نه می‌توانیم پدر و مادر مسئولیت‌پذیری باشیم و نه حتی دوستی‌های جدیدی شکل بدهیم. با شرمساری و دلشوره و احساس بی‌ارزشی زندگی می‌کنیم. به خودمان اعتماد نداریم و می‌ترسیم حرفی بزنیم یا کاری بکنیم که خودمان یا عزیزان‌مان برنجند. در این شرایط، احساس می‌کنیم دیگر بریده‌ایم. حقیقت این است که در دنیای واقعی چیزی عوض نشده، اما ذهنی که با آن دنیای واقعی را درک می‌کنیم علیه ما شوریده است.

ویران کردن لازمهٔ آباد کردن است. اول باید ساختارهای اشتباه را خراب کنی و سپس از نو آن‌ها را بسازی.

ترس از شکست به اندازهٔ خود شکست جدی و دردناک است. رخ ندادن اتفاقی در واقعیت به این معنی نیست که از اثر مخرب آن در امان هستیم. فاجعه‌ای که بی‌وقفه آن را در ذهن‌مان تصویر می‌کنیم، به اندازهٔ فاجعه‌ای واقعی وحشتناک است. بدتر آن‌که اثر ترس ماندگارتر از اثر اتفاقات واقعی است.

رویدادهای امیدوارکننده هم رخ می‌دهند، درست همان‌طور که رویدادهای ناامیدکننده رخ داده‌اند. روزگار هر لحظه دگرگون می‌شود. برنامه‌های تازه جای دردهای کهنه را می‌گیرند و عشق بی‌خبر از راه می‌رسد. ما زندگی را کنترل نمی‌کنیم. باید تا حالا متوجه این موضوع شده باشید. ما نمی‌توانیم اتفاقات را پیش‌بینی کنیم. شاید تا امروز سرنوشت روی زشتش را نشان‌مان داده باشد، اما نباید شانس دیدن روی زیبایش را از خودمان دریغ کنیم. ما ــ مخصوصاً وقتی بی‌رمق و اندوهگین هستیم ــ نمی‌توانیم دنیا را زیباتر ببینیم و به انتظار روزهای خوش بنشینیم، اما اگر زنده بمانیم احتمال دیدن زیبایی‌ها بیشتر می‌شود.

بیشتر ترس‌های ما نشانهٔ ازخودبیزاری است

گناه فقط مفهوم مذهبی ندارد. گناه شبیه سنگ‌فرش شکستهٔ پیاده‌رویی است که رویش قدم برمی‌داریم و ممکن است و تعادل‌مان را از دست بدهیم و طوری زمین بخوریم که جان‌مان را از دست بدهیم.

اگر می‌خواهیم شانس زندگی کردن را از دست ندهیم، باید قوهٔ تخیل‌مان را تقویت کنیم. باید روایت‌های جدیدی برای خودمان بسازیم تا قوهٔ تخیل‌مان پرورش یابد و برنامه‌های جدیدی بریزیم که با بازی سرنوشت در جنگ نباشد.

جایی که نفرت ورزیدن آسان است، تو عشق ورزیدن را برگزین و بدان که رسالت تو عشق ورزیدن است.

طنز تلخ و ساختن لطیفه استعداد خاصی نمی‌خواهد. فقط لازم است روش ساده‌ای را یاد بگیریم: باید اندوه‌مان و ممنوعه‌ترین بخش‌های زندگی شکست‌خورده‌مان را فریاد بزنیم و در این راه ثابت‌قدم بمانیم. با این شیوه تلخ‌ترین حقایق زندگی‌مان را به محدوده‌ای امن و گفت‌وگوهایی قابل‌تحمل می‌بریم و مسائلی را در قالب طنز پیش می‌کشیم که حرف زدن از آن‌ها ساده نیست. طنز تلخ راهی است برای پیشگیری از ویران شدن به دست سکوت.