کتاب خط قرمزهای رابطه

سال‌ها زمان بُرد تا بفهمم نمی‌توانم کسی را اصلاح کنم. آنها باید خودشان مشکلاتشان را حل کنند، حتی گاهی من مانعی میان آنها و مشکلشان بودم که باید به دست خودشان حل می‌شد.

چارچوب‌گذاری در روابط، به‌هیچ‌وجه به معنای بی‌وفایی و بی‌معرفتی در حق اعضای خانواده و دوستان یا شریک زندگی‌تان نیست، اما بی‌تردید عدم تعیین حد و مرز جفای به خودتان است. برای خشنودی و راضی‌نگاه‌داشتن سایرین، در حق خود جفا نکنید!

برآوردن نیازهای عاطفی والدین وظیفه و مسئولیت فرزندان نیست. تذکر به افرادی که در کودکی، از نظر عاطفی، نادیده انگاشته شده‌اند: هیچ‌گاه وظیفه شما نیست که... مرد خانه باشید! نقطهٔ اتکای والدینتان باشید! مسئول مراقبت از خواهران و برادرانتان باشید! درس‌های زندگی را بدون راهنمایی والدینتان و خودبه‌خود بیاموزید! مراقب برقراری آرامش و صلح در خانه باشید! بدون اینکه از نظر عاطفی به شما توجهی شود، خودتان همه‌چیز را درک کنید! مسئول پرداخت هزینه‌ها و قبض آب و برق و سایر موارد خانه باشید!

من الان صحبتی را مطرح کردم، اما شما مرا نادیده گرفتی. چرا؟

چه کارهایی را هنگام چارچوب‌گذاری انجام ندهیم هرگز... هرگز... عذرخواهی نکنید.

متوجه درخواست من شدی؟ ممکن است درخواست من را تکرار کنی؟ فقط برای اینکه مطمئن شوم خواسته‌ام را فهمیدی، دوست دارم بشنوم که آن را پذیرفتی.

مثال آزار کلامی: «اگر به حرف‌های مادرم گوش می‌کردم، بر سرم فریاد نمی‌کشید و به من ناسزا نمی‌گفت». مثال آزار جسمی: «پدرم الکلی بود. من خودم باید می‌دانستم که نباید از او تقاضایی کنم. وقتی مشروب می‌خورد، کتکم می‌زد. بهتر بود در آن مواقع، از تیررسش دور باشم». در روابط آزارگرایانهٔ میان بزرگسالان، هرچند ممکن است موقعیت به نظر متفاوت بیاید، اما همان وابستگی به فرد آزارگر هنوز بخشی از رابطه است.

مواردی را که نیاز به چارچوب‌گذاری دارند مشخص کنید. خواسته‌تان را شفاف مطرح کنید. از توضیح‌دادن اضافه و عذر تقصیر یا اینکه چرا چنین درخواستی دارید بپرهیزید. پس از مطرح‌کردن چارچوب‌ها به آن پایبند باشید. هرگاه لازم شد، درخواست‌تان را مجدداً مطرح کنید.