کتاب هنر تلخ نکردن زندگی

میلیون‌ها باور غیر منطقی وجود دارد؛ اما آن‌ها را می‌توان در این گروه‌ها قرار داد: «من باید»، «شما باید»، «جهان باید.» باورهای غیر منطقی از خواسته‌ها و آرزوهای خیالی سرچشمه می‌گیرند. برای خوب بودن به چیزهای زیادی احتیاج نداریم. هر نیاز و خواسته ابداعی، منبع ضعف است.

ایده غیر منطقی که می‌گوید: «من باید راحت باشم تا شاد باشم»، یک طلسم است؛ زیرا ما با راحتی به عنوان وضعیتی روبه‌رو می‌شویم که خصوصیاتی جادویی را به آن اختصاص می‌دهیم. همان‌طور که قبلاً نیز دیدیم، آسایش خوشبختی به همراه نمی‌آورد، اگرچه تبلیغات سعی می‌کند از طریق آگهی ما را دراین‌باره متقاعد کند.

اگر آرزوها برآورده نشود، هیچ اتفاقی نمی‌افتد؛ زیرا ما برای تکمیل حس رضایتمندی و کامل بودن و حتی لذت بردن از دیگر امکانات در اختیارمان، به آن‌ها نیازی نداریم و واقعیت این است که جدا از غذا و نوشیدنی، «نیاز» به چیزی دیگر منطقی نیست: نه عشق، نه سرگرمی، نه فرهنگ و ...

که نیاز کم به معنای نداشتن هیچ‌چیز نیست. این بدان معناست که می‌دانم یا می‌فهمم که اگر من راحتی، مزایا، امکانات و چیزهای مثبت را هم نداشته باشم، نمی‌میرم! واقعاً فقیر یا ثروتمند بودن مسئله نیست. مشکل نیاز است، خواه آن را داشته باشیم یا نداشته باشیم. یکی از بهترین تمرین‌های این روش تصور به بی‌نیازی است.