کتاب غذا، دعا، عشق

«بچه‌دار شدن مثل خالکوبی کردن روی صورته. قبل از اینکه بچه‌دار شی، باید از کاری که می‌کنی مطمئن باشی و به یقین برسی.»

روزی می‌رسه که می‌تونی همهٔ دنیا و سرنوشتت رو دوست داشته باشی... حالا بخند.»

بر اساس متون مذهبی و عرفانی، جست‌وجوی پروردگار و شناخت او، غایت نهایی و هدف اصلی زندگی انسان است. ما به همین دلیل متولد شده‌ایم و در تمام زندگیمان دردها و رنج‌های بسیاری را تحمل می‌کنیم. ما متولد شده‌ایم تا عشق بی‌کران الهی را تجربه کنیم. وقتی این عشق را در قلبتان می‌یابید، آیا می‌توانید حفظش کنید؟ اگر بتوانید حفظش کنید، به سعادت و خوشبختی می‌رسید.

بسیاری از مردم فکر می‌کنند خوشبختی با شانس در ارتباط است. اما خوشبختی هیچ ارتباطی با شانس ندارد. خوشبختی نتیجهٔ اعمال فرد است. گاهی شما برای به دست آوردن خوشبختی می‌جنگید، مقاومت به خرج می‌دهید و حتی تمام دنیا را به دنبال آن سفر می‌کنید. اما کافی است که دعا کنید و برای به دست آوردن خوشبختی بکوشید. به خاطر بسپارید که تنها در لحظات سختی و دردمندی دعا نکنید. اگر حتی وقتی دردها و ناراحتی‌هایتان از بین رفت، خدا را شکر کنید و به دعا و نیایش بپردازید، روحتان همواره در بهترین وضعیت قرار خواهد گرفت.

«هیچ‌وقت نباید به خودتون اجازه بدید که قانون‌شکنی کنید یا کارتون رو درست انجام ندید، چون اگه یه بار این کارو بکنید، بارها و بارها این کار رو تکرار خواهید کرد. باید تمرین کنید که در هر شرایطی قوی باشید.»

مادرم مسیر زندگی‌اش را شخصاً انتخاب کرده بود و از این بابت راضی و خشنود بود. رضایت و آسودگی از چهره‌اش هویدا بود. هرگز عهدی را که با خود بسته بود، نشکست. او نفع بسیاری از انتخابش برد. مدت‌ها در کنار مردی زندگی کرد که هنوز او را بهترین دوستش می‌داند. او شاید چیزهای زیادی را از دست داده است، همان‌طور که پدرم چیزهای بسیاری را از دست داده بود. اما در بین ما کیست که در مسیر زندگی‌اش چیزی را از دست ندهد؟

او گفت که شش راه برای درمان دلشستگی می‌داند: «ویتامین E بخور، زیاد بخواب، زیاد آب بنوش، به مکان‌های دور سفر کن تا از مردی که دوستش داری دور باشی، دعا کن و خودتو متقاعد کن که باید سرنوشتت رو بپذیری.»

زیرا خداوند هرگز دری را بر روی بنده‌اش نمی‌بندد، مگرآنکه در دیگری را باز کند.

وظیفهٔ ما این است که از آیین و رهنمودهای دینی پیامبران و اساتیدمان استفاده کنیم تا هرچه بیشتر به خدا نزدیک شویم. اگر انسانی با خلوص نیت و صداقت به نیایش خداوند بپردازد، خداوند صدای او را خواهد شنید و دعایش را اجابت خواهد کرد.

بگواد جیتا – نویسندهٔ هندی کتاب‌های یوگا – می‌گوید: «اگر به دنبال سرنوشت خودتان بروید و مسیر زندگی را بجویید، هرچند پر از عیب و کاستی باشد، بهتر از آن است که از روش زندگی بی‌عیب و موفق دیگران تقلید کنید.»

عشق‌های بی‌ثمر همواره این‌گونه است. ما شخصیتی از همسرانمان خلق می‌کنیم و از آنان می‌خواهیم همان‌گونه که ما می‌خواهیم، باشند و وقتی از ایفای نقشی که برایشان در نظر گرفته‌ایم سرباز می‌زنند، احساس شکست و ناامیدی می‌کنیم.

به جای اینکه به زور افکارتو از سرت بیرون کنی، چیز دیگه‌ای در اختیار افکارت بذار تا با اون سرگرم بشن. چیزی که سالم‌تر باشه.»

«تو باید یاد بگیری افکارتو اون‌طور که دلت می‌خواد انتخاب کنی. مثل انتخاب لباسی که می‌خوای هر روز بپوشی. اگه می‌خوای کنترل زندگیتو به دست بگیری، باید روی افکارت کار کنی. فقط باید فکرتو کنترل کنی. هرچیزی غیر از افکارتو به حال خودش بذار. اگه نتونی هنر فکر کردن رو یاد بگیری، تا ابد بدبخت و ناکام می‌شی.»

آن شب، نشسته بر کف حمام خانهٔ بزرگمان، وقتی برای نخستین بار مستقیماً با خدا حرف زدم، فرصت زیادی داشتم تا عقیده‌ام را دربارهٔ الوهیت شکل دهم. در نیمه‌شب تاریک یکی از شب‌های ماه نوامبر، به عقایدم فکر نمی‌کردم. فقط می‌خواستم زندگی‌ام را نجات دهم. سرانجام دریافتم در وضعیت ناامیدکننده‌ای گرفتار شده‌ام، وضعیتی که هرکس در آن قرار دارد، از سر عجز و ناامیدی از خداوند استمداد می‌طلبد. با خود فکر کردم این لحظه را در جایی از کتابم خواهم گنجاند. و من هق‌هق‌کنان، با نفس‌های بریده به خدا گفتم: «خدایا، سلام. من لیز هستم. خیلی خوشحالم که تو در کنارمی.»

به خاطر گریه‌هات عذرخواهی نکن. اگه ما احساس نداشته باشیم، با آدم آهنی فرقی نداریم.»

این سرنوشته. تو باید صلح و آرامش رو در درون خودت پیدا کنی.» «اما ما چطور می‌تونیم آرامش رو در درون خودمون پیدا کنیم؟» «با دعا و تفکر. هدف از مراقبه رسیدن به شادی و آرامشه. امروز بهت یه مراقبهٔ جدید یاد می‌دم که باعث می‌شه احساس بهتری داشته باشی. اسم این مراقبه، «مراقبهٔ چهار برادره.»»

«خدایا تو می‌دونی من بلد نیستم دعا کنم. خودت کمکم کن. من به کمکت احتیاج دارم. نمی‌دونم چیکار کنم. لطفاً بهم بگو چیکار کنم. لطفاً بهم بگو چیکار کنم. لطفاً بهم بگو چیکار کنم...»

از خدا کمک خواستم. تصمیم گرفتم تا شش روز روزه بگیرم. می‌دونی روزه یعنی چی؟ یعنی نخوری و نیاشامی. کار راحتی نیست. وقتی روزه می‌گرفتم انقدر تشنه‌م می‌شد که صبح‌ها قبل از طلوع خورشید، به مزارع شالیکاری می‌رفتم و تو مزارع می‌نشستم و دهنمو باز می‌کردم و از آب معلق در هوا می‌خوردم. می‌دونی صبح‌ها آب معلق در هوای مزارع چیه؟ شبنم. تنها غذای من در طی این شش روز همین شبنم صبحگاهی بود.

عشق با نومیدی، دشوارترین عشق‌هاست.

روز بعد، از کیتات پرسیدم: «چرا بعضی‌وقتا زندگی انقدر دیوونه‌کننده می‌شه؟» او گفت: «چون مرز بین خوبی و بدی به باریکی تاره موئه. انسان هم می‌تونه تجسم شیطون باشه و هم خدا.»

افکار و خاطرات بدم یکی پس از دیگری سراغم آمدند و غصه و غم تمام وجودم را آکند. بعد به افکار غم‌انگیزم گفتم: «من تو رو دوست دارم. تو رو می‌پذیرم. برو تو قلبم استراحت کن.»

نگاهی به آگوستوم انداختم و با خود فکر کردم شاید زندگی من آنقدرها هم آشفته و بی‌نظم نباشد. به هر حال آشفتگی و بی‌نظمی از خصایص این دنیاست که تغییراتی در زندگیمان ایجاد می‌کند که هیچ‌یک از ما قادر نیستیم پیش‌بینیشان کنیم. آگستوم به من هشدار می‌دهد که نباید صرفاً به آنچه هستم، به نظر می‌رسم، جایی که به آن تعلق دارم یا کاری که زمانی قصد داشتم انجامش دهم، وابسته باشم. روزی من مقبره‌ای مجلل متعلق به فردی مهم و مشهور بودم، اما فردا ممکن است به انبار مهمات تبدیل شوم. حتی در جهان ابدی نیز باید آمادهٔ تغییرات بی‌پایان و آشوبگر باشم.

در بالی برای نامیدن فرزندان دختر یا پسرشان، از چهار اسم استفاده می‌کنند: وایان، مادی، نیومن و کیتات. این نام‌ها به معنای اول، دوم، سوم و چهارم هستند و ترتیب ولادت فرزندان را نشان می‌دهند؛ بنابراین اگر کسی صاحب فرزند پنجم شود، چرخهٔ نام‌ها را از نو آغاز می‌کنند و او را وایان می‌نامند. از آنجایی که مردم بالی فقط چهار اسم دارند، این احتمال وجود دارد که دو وایان با هم ازدواج کنند که مفهومش این است که هر دوی آنان فرزند ارشد خانواده هستند.

آنان برای حق‌الزحمهٔ کیتات دو هزار روپیه با خود آورده بودند که معادل ۲۵ سنت بود

«اگه فکر می‌کنی سعادت چیزی خارج از وجودته، پس معلوم می‌شه هنوز معنای واقعی سعادتو درک نکردی.»

تمام ادیان مختلف دنیا آیین‌های مذهبی متفاوتی دارند و هریک به طریقی به حمد و ثنای خداوند می‌پردازند. مهم این است که تمام این راه‌ها در نهایت در یک نقطه به هم می‌رسند و آن، خداوند قادر متعال است.

احساس می‌کردم فنری هستم که آنقدر آن را فشرده‌اند که هرلحظه امکان دارد از جا در برود و به هر کس که در اطرافش است، آسیب بزند. احساس می‌کردم بخشی از وجودم می‌خواهد از قلب آتشفشان نگون‌بختی بگریزد، یعنی از خودم.

حالا باید بگویم عاملی که کمک می‌کرد ساکنان سیسیل هویت واقعی خود را حفظ کنند، همان عاملی است که به من کمک کرد تا بار دیگر هویت ازدست‌رفته‌ام را بازیابم و آن عامل، اعتقاد به این واقعیت است که قدردانی از نعمت‌ها و لذایذ زندگی تکیه‌گاه محکمی برای نوع بشر است. من هم با گوته موافقم که می‌گفت باید به سیسیل بیایید تا ایتالیا را بشناسید. شاید به همین دلیل بود که احساس می‌کردم باید به ایتالیا بیایم تا خودم را بشناسم.

بنابراین هر روز با آگاهی و هشیاری هرچه تمام‌تر افکارم را بررسی می‌کردم. روزی ۷۰۰ بار تکرار می‌کردم: «من دیگه نمی‌خوام هیچ فکر منفی و مخربی رو به ذهنم راه بدم.» بعد تجسم می‌کردم که افکار منفی‌ام یکی پس از دیگری از بین می‌روند و افکار مثبت و سازنده جایگزین آنها می‌شوند. به خود تلقین کردم که این کار وظیفهٔ ابدی من است.

بعدها فهمیدم که سکوت و تنهایی تمرینات روحی شناخته شده و فراگیرند. وقتی قوانین حرف زدن را می‌آموزی، درمی‌یابی که نباید انرژی‌ات را برای حرف زدن هدر دهی و به جای صلح و آرامش، دنیا را از کلمات مختلف پر کنی