بریده‌هایی از کتاب درک حیوانات

مارتین هایدگر با این حرف مخالف است که دوست‌داشتن آدم را کور می‌کند، و تأکید می‌کند که دوست‌داشتن به ما امکان دیدن چیزهایی را می‌دهد که در غیر‌این‌صورت آنها را نمی‌دیدیم.

نه‌فقط انسان‌ها بلکه دست‌کم یک حشره نیز می‌فهمد‌ـ‌ـ‌ـ‌و نه‌فقط می‌فهمد، بلکه گاهی از انسان‌های حاضر در صحنه هم بیشتر و بهتر درک می‌کند

«درک حیوانات» یعنی چه؟ معلوم است که با «توضیح حیوانات» فرق می‌کند. برای توضیح دادن لزومی ندارد که دو فاعلِ شناسا با یکدیگر روبه‌رو بشوند، بلکه توضیح یک فرایند شخص‌زدایی‌شده است که در آن من به‌عنوان یک ناظر بیرونی، بی‌آنکه مجبور باشم از دید یک موجود زندهٔ خاص به جهان نگاه کنم سعی می‌کنم چراییِ رفتار آن موجود را شرح بدهم.

فلاسفه از قدیم مایل بوده‌اند بر اهمیت اندیشه بیش از اندازه تأکید کنند؛ زبان را بر همهٔ منابع دیگرِ فهم و درک ارجحیت بدهند؛ و اغلب ادعا کنند که زبان مهم‌ترین یا شاید تنها راه فهم متقابل است. رابطهٔ ما با حیوانات نشان می‌دهد که بین ما، خواه انسان و خواه غیرانسان، پیوندی اساسی‌تر وجود دارد.

یک آماتور، همان‌طور که از معنی تحت‌اللفظی این واژه برمی‌آید، کسی است که دوست می‌دارد و همین نگرشِ مبتنی بر دوست داشتن می‌تواند چیزهایی را روشن کند که از دور نمی‌شود فهمیدشان

دیده‌ایم که وقتی مرغ و ماهی به جراحتی دچار می‌شوند غذاهای مُسکِّن‌دار را انتخاب می‌کنند ولو علاقه‌ای به خوردنشان نداشته باشند و غذای محبوب هم در دسترس باشد. این نشان می‌دهد که درد را احساس می‌کنند و غذایی را انتخاب می‌کنند که درد را تسکین بدهد. اما برای یک مرغ، درد چگونه احساسی است؟ گفتنش ساده نیست و اساساً کاری هم از این بیشتر از دست ما برنمی‌آید که بکوشیم آن را با تجربهٔ شخصی خودمان از درد مقایسه کنیم.

«اگر کسی رفتار یک موجود زنده را زیرنظر بگیرد، روح او را خواهد دید.»

لودویگ ویتگنشتاین می‌نویسد: «فلسفیدن... در‌واقع بیشتر یعنی کار کردن روی خود؛ روی فاهمهٔ خود؛ روی طرز نگاه خود به امور؛ (و [روی] انتظارات خود از امور.)»

آگاهی داشتن یعنی در دنیا حضور داشتن، با جسمی به هیئت یک فاعل. آگاهی پیداست، اما باید توان دیدنِ آن را هم داشت. از طرفی، [آگاهی] به شیوه‌ای متفاوت از فرضاً یک سنگ یا صندلی پیداست. آگاهی پیداست اما باید فهمیده هم بشود. شاید بشود گفت پیداست چون می‌شود آن را درک کرد.

ویتگنشتاین بر این هم تأکید می‌کند که ممکن است افراد به‌خاطر تفاوت‌های فرهنگی چنان برای یکدیگر غیرقابل‌درک شوند که اگر هم‌زبان هم باشند، این هم‌زبانی لزوماً به همدلی نخواهد انجامید

قرار نیست هیچ شامپانزه‌ای یک رمان شاهکار بنویسد

هستند رفتارهایی که ما در آنها با سایر حیوانات هم سهیم هستیم. پس می‌توان حیوانات را درک کرد ولو هیچ زبانی نداشته باشند.

اگر دست از این تصور برداریم که آگاهی امر پنهانی‌ای است که فقط از طریق زبان هویدا می‌شود‌ـ‌ـ‌ـ‌مثل استعداد عبور از مرز ظاهر و باطن‌ـ‌ـ‌ـ‌و در‌عوض بپذیریم که باطن در همان ظاهر عیان است، دیگر هیچ مشکل خاصی در نسبت‌دادنِ حالت‌های مختلف آگاهی به حیوانات هم بروز نخواهد کرد. منظور این نیست که مسئلهٔ تفسیر عملاً منتفی باشد، چون همیشه نمی‌دانیم که فلان رفتار را چطور باید درک کرد. منظور این است که دیگر نباید پنداشت که باطن امری «پنهانی» است.

انسان کِی به آدمیزاد بدل شد؟

گونه‌های جانوری به‌وضوح می‌توانند عواطف و نیات را به یکدیگر و به ما انتقال بدهند. حیوانات هم با اعضای گونهٔ خودشان ارتباط می‌گیرند، هم با اعضای گونه‌های دیگر.

«جسم انسان بهترین تصویر روح انسان است.»

زنبورها از طریق رقص باهم ارتباط می‌گیرند و این رقص را حتی می‌توان به «لهجه» های مختلف نیز دسته‌بندی کرد.

هیچ حیوان دیگری توانایی‌های زبان‌شناختی ما را ندارد. آنها مفاهیم بسیار کمتری دارند.

ما انسان‌ها بین خودمان اندوختهٔ چنان وسیعی از ظرفیت‌های بیانگری داریم که به‌راحتی می‌توانیم بروزات همدیگر را بفهمیم، هرچند به زبان مشترکی حرف نزنیم یا اصلاً بین ما زبانی در کار نباشد.

تا‌جایی‌که بتوان رفتار را یک فعل بیانگرانه تلقی کرد اصولاً باید پذیرفت که وضعیت ذهنی‌ای وجود دارد که این رفتار بیانش می‌کند.