بریده‌هایی از کتاب عروس

هرچه بیشتر می‌شناسمش، بیشتر او را جذاب می‌یابم. منحصربه‌فرد. واقعاً شایسته. در دنیایی واقعاً شایسته به نظر می‌رسد که هیچ‌کسی شایسته نیست.

انسان‌ها بسیار خودمحور هستند، فرض می‌کنند که هر چیزی که از آن اطلاع ندارند، باید موضوعی محرمانه و یا ماوراءالطبیعی باشد.

نباید غافلگیر می‌شدم و نشده بودم هم. اما ظاهراً هنوز ظرفیت آسیب دیدن و ناراحت شدن را داشتم.

شاید لو از آن دسته رهبرهایی است که قدرتش را با شمارش نبردهایی که می‌تواند در آن‌ها پیروز شود، اندازه‌گیری نمی‌کند، بلکه آن را با شمارش کسانی که می‌تواند به آن‌ها اعتماد کند، می‌سنجد.

«و خیانت هم زاییدۀ ضعفه،

قدرت چیز سالمی نیست.

«کنجکاو بودم، متوجهی که. دلرحمی همیشه نشونۀ ضعف نیست، اما می‌تونه باشه.»

حضورش به او بیشتر از دویدن در زیر نور ماه کامل آرامش می‌دهد.

«لو، دوست من. همسرم. قطعاً آدم کارآمد با کلی استعدادهای مختلف هستی. اما من گوشیت رو دیدم. دیدم چطوری از گوشیت استفاده می‌کنی. نیمی از گالریت پر از عکس‌های تار از آناست که انگشتت جلوی دوربین مونده. قبل از اینکه بخوای جستجو کنی، اول کلمۀ گوگل رو توی کادر خود گوگل تایپ می‌کنی.»

فکر نمی‌کرد بتواند بیش از این عاشقش باشد، اما این دختر همیشه غافلگیرش می‌کرد.