بریده‌هایی از کتاب عروس

هرچه بیشتر می‌شناسمش، بیشتر او را جذاب می‌یابم. منحصربه‌فرد. واقعاً شایسته. در دنیایی واقعاً شایسته به نظر می‌رسد که هیچ‌کسی شایسته نیست.

انسان‌ها بسیار خودمحور هستند، فرض می‌کنند که هر چیزی که از آن اطلاع ندارند، باید موضوعی محرمانه و یا ماوراءالطبیعی باشد.

نباید غافلگیر می‌شدم و نشده بودم هم. اما ظاهراً هنوز ظرفیت آسیب دیدن و ناراحت شدن را داشتم.

شاید لو از آن دسته رهبرهایی است که قدرتش را با شمارش نبردهایی که می‌تواند در آن‌ها پیروز شود، اندازه‌گیری نمی‌کند، بلکه آن را با شمارش کسانی که می‌تواند به آن‌ها اعتماد کند، می‌سنجد.

قدرت چیز سالمی نیست.

«و خیانت هم زاییدۀ ضعفه،

«کنجکاو بودم، متوجهی که. دلرحمی همیشه نشونۀ ضعف نیست، اما می‌تونه باشه.»

حضورش به او بیشتر از دویدن در زیر نور ماه کامل آرامش می‌دهد.

فکر اینکه ممکن است کسی قسمتت باشد که خودش این حس را نسبت به تو ندارد... نمی‌شود. واقعاً نمی‌شود. اینکه تمام احساسات دنیا را نسبت به یک نفر داشته باشی که او هیچ حسی به تو ندارد... که کاملاً یک‌طرفه باشد...

«لو، دوست من. همسرم. قطعاً آدم کارآمد با کلی استعدادهای مختلف هستی. اما من گوشیت رو دیدم. دیدم چطوری از گوشیت استفاده می‌کنی. نیمی از گالریت پر از عکس‌های تار از آناست که انگشتت جلوی دوربین مونده. قبل از اینکه بخوای جستجو کنی، اول کلمۀ گوگل رو توی کادر خود گوگل تایپ می‌کنی.»

فکر نمی‌کرد بتواند بیش از این عاشقش باشد، اما این دختر همیشه غافلگیرش می‌کرد.

در طول دوستی پانزده‌ساله‌مان نیم میلیون دلیل کوچک، بزرگ و متوسط جمع کردم تا سرنا پریس را به شدتِ درخشان‌ترین ستاره‌ها دوست داشته باشم. سپس چند هفته پیش یک دلیل به وجود آمد که به اندازۀ هزاران ماه کامل از او متنفر باشم.

همۀ ما می‌خوایم فکر کنیم برای کسانی که برامون مهمن، مهم هستیم. اما گاهی‌اوقات صمیمی‌ترین دوست ما، دوست صمیمی یکی دیگه‌ست.

اینکه هیچ‌کس را نداشت که امنیت، سلامت و زنده بودنش برای او اهمیت داشته باشد. هیچ‌کس به‌جز من. که من هم انگار حساب نمی‌شدم. نباید غافلگیر می‌شدم و نشده بودم هم. اما ظاهراً هنوز ظرفیت آسیب دیدن و ناراحت شدن را داشتم.

او بدون اینکه به شخص خاصی نگاه کند، می‌گوید: «می‌دونم اونجایی.» نمی‌دانم مخاطبش چه کسی است، تا اینکه اضافه می‌کند: «بیا پایین، دوشیزه لارک.» اوه. خب. بدجور شرم‌آور است.

قدرت چیز سالمی نیست.

«هیچ مقدار پول و مزایایی من رو متقاعد نمی‌کنه... ده میلیارد دلاره.»

«هیچ مقدار پول و مزایایی من رو متقاعد نمی‌کنه... ده میلیارد دلاره.»

تنها چیزی که در این تصاویر ثابت مانده است، فاصله، تکبر و راستش نارضایتی است.