بریده‌هایی از کتاب سفر شفابخش

جوامع ما گاهی با این پرسش درگیر هستند که هنر به چه دردی می‌خورد؟ جواب این سؤال ساده است: هنر سلاحی است علیه یأس و ناامیدی؛ ابزاری است که با آن می‌توان از حس انزوا و متمایز بودن کاست. هنر زمینه‌ای را فراهم می‌کند تا غم درون من با بزرگ‌منشی و هوشمندی با غم درون شما مواجه شود.

با وجود چهرۀ شاد و امیدبخشی که گاهی دنیا به شکل آزاردهنده‌ای از خودش نشان می‌دهد، در رنج و عذاب بودن طبیعی است؛ خیلی طبیعی است. از همۀ این‌ها گذشته، هیچ‌وقت نباید برای اینکه حالمان خوش نیست، احساس کنیم با بقیه فرق داریم.

به خواب رفتن خرد هیولا را بیدار می‌کند

شاید لازم باشد خودمان را بابت اشتباهاتمان ببخشیم، از این نیاز به بی‌نظیر بودن دست بکشیم، از بلندپروازی‌های دنیوی صرف‌نظر کنیم و یک بار و برای همیشه این تصور را کنار بگذاریم که ذهنمان می‌تواند آن‌قدرها که آرزویش را داشتیم، منطقی و قابل‌اعتماد باشد.