کتاب سفر شفابخش

با وجود چهرۀ شاد و امیدبخشی که گاهی دنیا به شکل آزاردهنده‌ای از خودش نشان می‌دهد، در رنج و عذاب بودن طبیعی است؛ خیلی طبیعی است. از همۀ این‌ها گذشته، هیچ‌وقت نباید برای اینکه حالمان خوش نیست، احساس کنیم با بقیه فرق داریم.

شاید لازم باشد خودمان را بابت اشتباهاتمان ببخشیم، از این نیاز به بی‌نظیر بودن دست بکشیم، از بلندپروازی‌های دنیوی صرف‌نظر کنیم و یک بار و برای همیشه این تصور را کنار بگذاریم که ذهنمان می‌تواند آن‌قدرها که آرزویش را داشتیم، منطقی و قابل‌اعتماد باشد.

جوامع ما گاهی با این پرسش درگیر هستند که هنر به چه دردی می‌خورد؟ جواب این سؤال ساده است: هنر سلاحی است علیه یأس و ناامیدی؛ ابزاری است که با آن می‌توان از حس انزوا و متمایز بودن کاست. هنر زمینه‌ای را فراهم می‌کند تا غم درون من با بزرگ‌منشی و هوشمندی با غم درون شما مواجه شود.

برای مواجه شدن با گذشته به ذوق‌وشوق بیش از حد برای خودکاوی نیازی نداریم. لازم نیست برای خودمان دل بسوزانیم یا از دست پدر و مادرمان به شکل دیوانه‌واری خشمگین باشیم؛ پدر و مادری که فقط سعی می‌کردند هر کاری از دستشان برمی‌آید، انجام بدهند. تنها چیزی که لازم است، رسیدن به این درک مهم و ملال‌آور است که راه اصلی فائق آمدن بر گذشته‌مان پرداختن به آن است. باید تلاش کنیم به یاد بیاوریم؛ آن‌هم نه از سر خاطره‌بازی؛ برای اینکه یک بار برای همیشه فراموش کنیم.

والد خوب آن‌قدر ضعیف نیست که نیاز داشته باشد پیوسته از او اطاعت کنند. از آنجایی که مدت‌ها پیش غرورش را کنار گذاشته است، تحمل این را دارد که گاهی او را احمق بشمارند. بر بی‌عدالتی‌های زندگی آن‌قدر واقف است که اهمیتی ندهد فرزندش، مخصوصاً فرزند نوجوانش، گاه‌گداری سرخوردگی‌اش از همۀ بدبختی‌های دنیا را سر او خالی کند. لزومی ندارد ترس به دل خود راه دهد؛ آن‌قدر اعتمادبه‌نفس دارد که تاب این را داشته باشد که بچه هرگاه رشدش این را می‌طلبد، به شکل بی‌رحمانه‌ای او را نادیده بگیرد و به او بی‌محلی بکند.

اگر از سر گذراندن بحرانی روحی، آن‌هم از بدترین نوعش، مزیتی داشته باشد، آن این است که به جای اینکه زندگی را عادی و پیش‌پاافتاده بشماریم، سرانجام آن را انتخاب می‌کنیم. مایی که سینه‌خیز از ظلمت برگشته‌ایم، ممکن است از صدها جنبه ضرر کرده باشیم، ولی دست‌کم به جای اینکه زندگی را امری بدیهی یا موروثی بپنداریم، مجبور شده‌ایم دلایلی برای اینکه چرا هنوز در این دنیا هستیم، پیدا کنیم. هر روزی که به زندگی کردن ادامه بدهیم، روزی خواهد بود که از مرگ بازستانده‌ایم و رضایت خاطر و خرسندی‌مان عمیق‌تر و حق‌شناسی‌مان بیشتر خواهد بود؛ چون آگاهانه به آن‌ها دست یافته‌ایم.

والدین خوب به توجه فرزندانشان نیازی ندارند، چون آن را از جای دیگری دریافت می‌کنند.

به خواب رفتن خرد هیولا را بیدار می‌کند

تقدیر ما این است که مجبوریم بلندپروازی‌ها و آمالی را که از دیدی وسیع‌تر بی‌معنی هستند، جدی بگیریم. مجبوریم با درک این زندگی کنیم که بیشتر کارهایی که انجام می‌دهیم، در مقایسه با عظمت هستی مسخره به نظر می‌رسند. زندگی‌هایمان بامعنی‌تر از زندگی کرمی خاکی نیست و به همان اندازه آسیب‌پذیر است. اگر بخواهیم زندگی‌مان اندکی معنا پیدا کند، راهش این است که دست از فکر کردن به خودمان برداریم و در عوض تمرکزمان را روی واقعیت جهانی بگذاریم تا جایی که حتی بتوانیم با خونسردی و متانت حاکی از تسلیم به فناپذیری خودمان فکر کنیم و بزرگوارانه پوچی‌مان را به طور کامل بپذیریم و از این درک به صورت نقطۀ شروعی برای رسیدن به مهربانی، هنر و شکل درستی از اندوه استفاده کنیم.

هنر تیبو همۀ این‌ها را می‌داند و شکممان با او هم‌رأی است. خبر داشتن از محدودیت‌های هوش برترین شکل هوش است. بخشی از داشتن تفکر خوب این است که بدانیم کی از فکر کردن دست بکشیم. نادیده گرفتن نقش شیرینی ناپلئونی و تارت توت‌فرنگی یک‌نفره در ایجاد حس خرسندی اشتباهی بی‌رحمانه و احمقانه است. هنرمندان بزرگ همیشه یادشان می‌ماند دلایل اصلی برای ادامه دادن زندگی را ارج نهند.