کتاب زن ها روحانی نمی شوند

صدای توفندهٔ آقای قمی را شنید که سخنرانی‌اش را شروع کرده بود: «به نام اصلاحات، احکام دین را زیر پا گذارده می‌گویند آزادی است! چطور آزادی می‌باشد؟ دزدی، رشوه‌خواری، رباخواری، مملکت‌فروشی، دین‌فروشی آزاد است؛ ولی بردن نام خدا آزاد نیست. ما از کتک خوردن، زندانی شدن، کشته شدن باک نداریم و احکام دین را به مردم می‌رسانیم...»

روز اولی که آن‌ها را با آن سر و وضع آلامد دیده بود باورش نمی‌شد یک روز حاضر بشوند روی آن همه خوشگلی و پول و سلیقه، پردهٔ سیاه بکشند.

وقتی بهانهٔ خلقت، یک زن بوده چرا آدم باید از زن بودن خودش ناراضی باشد؟

اگر همهٔ درهای دنیا به رویش بسته شوند، راهش به سوی خدا بسته نیست. این حدیث را هزار بار خوانده بود: «علم با کثرت تعلّم به دست نمی‌آید؛ بلکه آن، نوری است که خدا در دل‌هایی که می‌خواهد می‌گذارد.» آن وقت هرچه را باید بدانی، می‌دانی.

به یاد آورد زن‌هایی که روزهای اول می‌آمدند به مسجد، چه ظاهر نامرتبی داشتند. چادر رنگی را می‌کشیدند روی موهای ژولیده و با دمپایی می‌دویدند که به نماز اول وقت برسند. بندگان خدا روزهای اول اشرف را با چشم‌های گشاد تماشا می‌کردند. انگار خلقت تازه‌ای دیده بودند. باورشان نمی‌شد روحانی زن هم وجود داشته باشد. آن هم این قدر تمیز و مرتب و خوش‌پوش.