بریده‌هایی از کتاب پدر پانداکش من

آدم‌ها می‌آیند و می‌روند. زندگی چیز مزخرفی است و بعضی از ما وقتِ آن را نداریم که روی مبل لم بدهیم و دربارهٔ احساساتمان حرف بزنیم.

«یه بخشی از بزرگ‌شدن همینه که کارهایی رو بکنی که پدر و مادرت دوست ندارن.»

«یه بخشی از بزرگ‌شدن انتخابِ نوع مبارزه‌ست. بعضی وقت‌ها کوتاه‌اومدن کلید حل ماجراست.»

کلیشه‌ها حقیقت ندارند، مگر وقتی که حقیقت داشته باشند و وقتی حقیقت دارند، به‌اندازهٔ جهنم آزاردهنده‌اند

وقتی عمیق فکر می‌کنم، به این نتیجه می‌رسم که امید می‌تواند چیز خوبی هم باشد. اما برای من خطرناک است؛ زیرا به‌شدت دل‌خوش‌کنک، اغراق‌آمیز و گمراه‌کننده است. وقتی به‌قدر کافی ابله هستم که از حالت دفاعی خارج شوم، امید چشمانم را در برابر ناامیدی کور می‌کند و مشکل اصلی همین‌جاست. امید مرا سرخوش و حواس‌پرت می‌کند و وقتی سرخوشم، کارهای احمقانه می‌کنم؛ مثلاً یادم می‌رود یخچال را تمیز کنم یا لباس‌های شسته‌شده را داخل خشک‌کن بریزم و خب، اشتباهاتی مثل اینها عواقب دردناکی هم در پی دارند.

نظر من این است که جنگ آدم‌ها را می‌شکند و برای غلبه بر آن، قدرت انسان خودش را به روش‌های عجیب و حتی وحشتناکی نشان می‌دهد.