کتاب دیوان اشعار پروین اعتصامی

ما که دشمن را چنین می‌پروریم دوستان را از نظر، چون می‌بریم؟! آنکه با نمرود، این احسان کند ظلم، کی با موسی عمران کند؟! این سخن، پروین، نه از روی هواست هر کجا نوری‌ست، ز انوار خداست.

زر شناسان چون خدا نشناختند سنگشان هر جا که رفت انداختند.

نسبت نسیان به ذات حقّ مده بار کفر است این، به دوش خود منه

ای دل، عبث مخور غم دنیا را فکرت مکن نیامده فردا را کنج قفس چو نیک بیندیشی چون گلشن است مرغ شکیبا را بشکاف خاک را و ببین آن‌گه بی‌مهری زمانه رسوا را این دشت، خوابگاه شهیدان است فرصت شمار وقت تماشا را