بریده‌هایی از کتاب دیوان اشعار پروین اعتصامی

زر شناسان چون خدا نشناختند سنگشان هر جا که رفت انداختند.

ما که دشمن را چنین می‌پروریم دوستان را از نظر، چون می‌بریم؟! آنکه با نمرود، این احسان کند ظلم، کی با موسی عمران کند؟! این سخن، پروین، نه از روی هواست هر کجا نوری‌ست، ز انوار خداست.

نسبت نسیان به ذات حقّ مده بار کفر است این، به دوش خود منه