بریده‌هایی از کتاب کودک درونت به دنبال خانه است

کسانی که درونشان خانه‌ای نداشته باشند، هرگز آن را بیرون از خود نخواهند یافت.

راهبرد سرکوب غیر ارادی را می‌توان «مادر تمامی راهبردهای محافظت از خود» دانست، زیرا در واقع، تمام راهبردهای محافظتی به‌نوعی به سرکوب چیزهایی مرتبط می‌شوند که نمی‌خواهیم آن‌ها را احساس یا تصدیق کنیم. بیشتر راهبردهای محافظتی، مانند کمال‌گرایی، کنترل‌گری، سندرم نجات‌دهنده یا میل به حفظ صلح، به‌نوعی در جهت سرکوب واقعیت‌ها شکل می‌گیرند.

والدینی که بیش‌ازحد از کودک محافظت کرده و کنترل‌گر هستند یا قوانین و حدومرزهای زیادی برای او تعیین می‌کنند، شکل‌گیری استقلال را در کودک با مشکل مواجه خواهند کرد. کودک، ترس و کنترلی را که در مراقبینش می‌بیند درونی‌سازی می‌کند و ممکن است در ادامهٔ زندگی محدودیت‌هایی را برای خود وضع کند؛ زیرا عمیقاً به توانایی‌هایش شک دارد.

کودکانی که بیش‌ازحد لوس شده‌اند، تحمل کمی در برابر ناکامی دارند و حتی با کوچک‌ترین حس ناامیدی نیز نمی‌توانند کنار بیایند. در مقابل، کودکانی که با کمبودهای معقول مواجه شده‌اند، توانایی بیشتری در مقابله با مشکلات دارند و بهتر می‌توانند شرایط مختلف را تحمل کنند.

هرگز آن را بیرون از خود نخواهند یافت.

اگر پدر بر سر فرزندش فریاد زده یا حتی او را کتک بزند، کودک این‌طور فکر نمی‌کند که «بابا نمی‌تونه خشم خودش رو مدیریت کنه و باید تحت روان‌درمانی قرار بگیره»؛ در عوض، او دلیل کتک‌خوردن را «بد بودن» خود می‌داند.

بنابراین، یک تمرین بسیار خوب این است که صرفاً به دنیای اطرافمان نگاه کنیم و هر آنچه که هست را ببینیم و از مشاهدهٔ خود از نگاه دیگران دست برداریم (که در واقع همان نگاه خودمان است). به‌این‌ترتیب، چیزهای بیشتری را خواهیم دید و جزئیات بیشتری را حس خواهیم کرد، درست همان‌طور که هستند.

ینس کورسن، روان‌شناس آلمانی، می‌گوید: «حس‌وحال خوب» زندگی‌کردن را بسیار آسان‌تر می‌کند. کورسن نحوهٔ تأثیرگذاری حس‌وحال ما بر طرز فکر و ارزیابی‌هایمان را این‌چنین توصیف می‌کند: «وقتی حس‌وحال خوبی دارم، دوستانه‌تر، جالب‌تر و مهربان‌تر رفتار می‌کنم و سخاوت بیشتری دارم. این وضعیت به من و اطرافیانم احساس بهتری می‌دهد. اما اگر حس‌وحال بدی داشته باشم، رفتارهای واکنشی و پرخاشگرانهٔ بیشتری از خود نشان می‌دهم یا اینکه کلاً در لاک خودم فرو رفته و با هیچ‌کس حرف نمی‌زنم.»

کودک خورشید و کودک سایه، بخش‌هایی از شخصیت ما هستند که عمدتاً (اگر نخواهیم بگوییم «فقط») تحت‌تأثیر اتفاقات شش سال اول زندگی‌مان شکل می‌گیرند.

هر زمان که احساس خوبی داریم یا احساس ناراحتی می‌کنیم، می‌تواند به علت برآورده‌شدن یا برآورده‌نشدن یک یا چند نیاز اولیهٔ جسمی یا روانی ما باشد. چهار نیاز اولیهٔ روانی عبارت‌اند از: -نیاز به ارتباط -نیاز به استقلال و کنترل -نیاز به لذت -نیاز به عزت‌نفس کافی و پذیرفته‌شدن