بریده‌هایی از کتاب کودک درونت به دنبال خانه است

برای مثال، وقتی به‌صورت یک‌طرفه دلباختهٔ کسی می‌شویم، علاوه بر نیازمان به ارتباط، نیاز ما به داشتن کنترل نیز برآورده نمی‌شود (چراکه نفوذی بر فرد موردعلاقه‌مان نداریم).

راهبرد سرکوب غیر ارادی را می‌توان «مادر تمامی راهبردهای محافظت از خود» دانست، زیرا در واقع، تمام راهبردهای محافظتی به‌نوعی به سرکوب چیزهایی مرتبط می‌شوند که نمی‌خواهیم آن‌ها را احساس یا تصدیق کنیم. بیشتر راهبردهای محافظتی، مانند کمال‌گرایی، کنترل‌گری، سندرم نجات‌دهنده یا میل به حفظ صلح، به‌نوعی در جهت سرکوب واقعیت‌ها شکل می‌گیرند.

داشتن استقلال به ما احساس کنترل می‌دهد و داشتن کنترل باعث می‌شود احساس امنیت کنیم. مثلاً «افراد کنترل‌گر» اساساً نگران امنیت خود هستند، زیرا در اعماق وجودشان احساس ناامنی می‌کنند (و این توسط کودک سایه به آن‌ها دیکته می‌شود).

اگر نیاز کودکان به ارتباط و یا استقلال به‌خوبی برآورده نشود، آن‌ها در اعتمادکردن به خود و دیگران دچار مشکل خواهند شد. برای خنثی‌کردن این حس ناامنی، آن‌ها به طور غریزی سراغ «راهبردهای محافظتی» می‌روند. اینکه کدام راهبردها را در پیش می‌گیرند به این بستگی دارد که (به طور ناخودآگاه) گرایش بیشتری به استقلال دارند یا وابستگی. اگر این تعادل درونی به سمت استقلال سنگینی کند، آن‌ها نیاز مبالغه‌آمیزی به آزادی و خوداتکایی پیدا می‌کنند و در نتیجه، از روابط صمیمی اجتناب خواهند کرد؛ زیرا کودک سایهٔ آن‌ها متقاعد شده است که نمی‌توان (واقعاً) به دیگران اعتماد کرد. امنیت برای این افراد، به معنای حفظ استقلال شخصی‌شان است.

هرگز آن را بیرون از خود نخواهند یافت.

کسانی که درونشان خانه‌ای نداشته باشند، هرگز آن را بیرون از خود نخواهند یافت.

اگر پدر بر سر فرزندش فریاد زده یا حتی او را کتک بزند، کودک این‌طور فکر نمی‌کند که «بابا نمی‌تونه خشم خودش رو مدیریت کنه و باید تحت روان‌درمانی قرار بگیره»؛ در عوض، او دلیل کتک‌خوردن را «بد بودن» خود می‌داند.

بنابراین، یک تمرین بسیار خوب این است که صرفاً به دنیای اطرافمان نگاه کنیم و هر آنچه که هست را ببینیم و از مشاهدهٔ خود از نگاه دیگران دست برداریم (که در واقع همان نگاه خودمان است). به‌این‌ترتیب، چیزهای بیشتری را خواهیم دید و جزئیات بیشتری را حس خواهیم کرد، درست همان‌طور که هستند.

او را با این سؤال مواجه می‌کند که آیا فراموش‌کاری سارا واقعاً به عزت‌نفس او آسیب می‌زند یا خیر؟ پاسخ احتمالاً منفی خواهد بود. دفعهٔ بعد که سارا چیزی را فراموش می‌کند، او احتمالاً با آرامش بیشتری واکنش نشان می‌دهد. حتی ممکن است علل واقعی حساسیت خود را زیر سؤال ببرد و به این درک برسد که او از همان دوران کودکی، احساس دیده‌نشدن می‌کرده و کسی نیازهایش را به رسمیت نمی‌شناخت. شاید چند خاطره از مادرش را به یاد آورد و در نهایت متوجه شود که هیچ‌یک از این‌ها به سارا ربطی ندارد، بلکه به رابطهٔ او با مادرش مرتبط است. با این کار، او گام بزرگی در جهت شناخت خود برمی‌دارد و شروع به حل مشکل خشمش می‌کند.

کودک برای سازگاری بهتر، باید تمام امیدها و احساساتی که در تضاد با انتظارات والدینش هستند را سرکوب کند.

ینس کورسن، روان‌شناس آلمانی، می‌گوید: «حس‌وحال خوب» زندگی‌کردن را بسیار آسان‌تر می‌کند. کورسن نحوهٔ تأثیرگذاری حس‌وحال ما بر طرز فکر و ارزیابی‌هایمان را این‌چنین توصیف می‌کند: «وقتی حس‌وحال خوبی دارم، دوستانه‌تر، جالب‌تر و مهربان‌تر رفتار می‌کنم و سخاوت بیشتری دارم. این وضعیت به من و اطرافیانم احساس بهتری می‌دهد. اما اگر حس‌وحال بدی داشته باشم، رفتارهای واکنشی و پرخاشگرانهٔ بیشتری از خود نشان می‌دهم یا اینکه کلاً در لاک خودم فرو رفته و با هیچ‌کس حرف نمی‌زنم.»

کودک خورشید و کودک سایه، بخش‌هایی از شخصیت ما هستند که عمدتاً (اگر نخواهیم بگوییم «فقط») تحت‌تأثیر اتفاقات شش سال اول زندگی‌مان شکل می‌گیرند.

هر زمان که احساس خوبی داریم یا احساس ناراحتی می‌کنیم، می‌تواند به علت برآورده‌شدن یا برآورده‌نشدن یک یا چند نیاز اولیهٔ جسمی یا روانی ما باشد. چهار نیاز اولیهٔ روانی عبارت‌اند از: -نیاز به ارتباط -نیاز به استقلال و کنترل -نیاز به لذت -نیاز به عزت‌نفس کافی و پذیرفته‌شدن

والدینی که بیش‌ازحد از کودک محافظت کرده و کنترل‌گر هستند یا قوانین و حدومرزهای زیادی برای او تعیین می‌کنند، شکل‌گیری استقلال را در کودک با مشکل مواجه خواهند کرد. کودک، ترس و کنترلی را که در مراقبینش می‌بیند درونی‌سازی می‌کند و ممکن است در ادامهٔ زندگی محدودیت‌هایی را برای خود وضع کند؛ زیرا عمیقاً به توانایی‌هایش شک دارد.

کودکانی که بیش‌ازحد لوس شده‌اند، تحمل کمی در برابر ناکامی دارند و حتی با کوچک‌ترین حس ناامیدی نیز نمی‌توانند کنار بیایند. در مقابل، کودکانی که با کمبودهای معقول مواجه شده‌اند، توانایی بیشتری در مقابله با مشکلات دارند و بهتر می‌توانند شرایط مختلف را تحمل کنند.