کتاب ارتباط نوزادان و مادرانشان

تقریباً می‌توان گفت افرادی که در موقعیت مراقبت از نوزاد هستند، نسبت به درماندگی نوزاد به همان اندازه درمانده‌اند که نوزاد درمانده است. شاید بتوان آن را نبرد درماندگی‌ها نامید.

می‌خواهم این را بدانید که اگر به کودک خود خوب رسیدگی می‌کنید، دارید کار مهمی انجام می‌دهید. این بخشی کوچک از راهی است که شما در آن بنیانی قوی برای سلامت روانِ این عضو جدید اجتماع می‌سازید.

می‌توان چهرهٔ مادر را نمونهٔ اولیه از آینهٔ شیشه‌ای دانست. نوزاد در چهرهٔ مادر خود را می‌بیند. اگر مادر افسرده باشد یا مشغول کار دیگری باشد، مطمئناً تمام چیزی که کودک می‌بیند یک چهره است.

«خلاقانه به دنیا بیا، جهانی خلق کن، فقط آنچه خلق می‌کنی برایت معنا دارد.» بعد: «جهان در اختیار توست.»

اتفاقاً این دوران نُه‌ماههٔ مفید زمانی برای تغییر تدریجی زن از نوعی خودخواهی به نوعی دیگر است. مشابه همین حالت در پدرها نیز مشاهده می‌شود. همین‌طور در افرادی که تصمیم می‌گیرند بچه‌ای را به فرزندخواندگی بگیرند، این فکر به ذهنشان می‌رسد، بعد به مرحله‌ای می‌رسند که به این فکر جامهٔ عمل بپوشانند و کودکی را به فرزندی بپذیرند. متأسفانه درمورد این افراد، گاه در این مرحله مسئله‌ای ناامیدکننده وجود دارد؛ زمانی که کودک موردنظرشان پیدا می‌شود متوجه می‌شوند که مطمئن نیستند او را بخواهند.