کتاب از زندگی چه می خواهی؟

اگر شما ارزش‌هایتان را طوری تفسیر کنید که دوام‌پذیر نباشند یا مناسب شخصیت شما نباشند یا با تعهدات دیگر شما سازگار نباشند، ممکن است احساس ازپادرآمدگی کنید، حتی اگر دچار بیماری جسمی نشوید.

تجربهٔ ذهنی بهتری برای هدایت‌کردن ما به‌سوی ارزش‌هایمان شاید فکرکردن به این باشد که اگر مجبور باشیم از خانهٔ خودمان نقل‌مکان کنیم و این‌قدر سرمایه داشته باشیم که بتوانیم هر جایی دلمان خواست برویم، چه چیزی را در اولویت قرار می‌دهیم. اگر مجبور باشید خانهٔ فعلی‌تان را ترک کنید و جای دیگری زندگی کنید، به چه چیزهایی فکر می‌کنید؟

دانستن اینکه چه چیزی مهم است به ما کمک می‌کند برای چیزهای کوچک رنج نکشیم.

اگر همهٔ ما از شاخ‌وبرگ ارزش‌هایمان می‌زدیم تا با جهانی که در آن به دنیا آمدیم متناسب شود، هیچ‌وقت برای بهبود جهان به آب‌وآتش نمی‌زدیم.

بعضی وقت‌ها لازم است آدم‌ها برنجند، چون چیزی که از شما می‌خواهند منطقی نیست. در این موارد اگر روی عقیده‌ام پافشاری کنم، آدم دورو و نیرنگ‌بازی نیستم.

ما به هر دو هدف نیاز داریم: سوق‌دهنده‌ای به‌سوی جهان و عقب‌کشنده‌ای به‌سوی خانه.

پشت یک کامیون نوشته بود: زنان خوش‌رفتار به‌ندرت تاریخ‌سازند

ارزش‌های ما توقع ایجاد می‌کنند و توقع سبب چیزهایی می‌شود که فراتر از کنترل ماست.

ما می‌توانیم انواع اصلی کشمکش‌های جدی را که باعث دردسر ما می‌شوند در سه دسته قرار دهیم: کشمکش درون هدف، کشمکش بین هدف‌ها و کشمکش با محیط اطرافمان. کشمکش درون هدف موقعی صورت می‌گیرد که نگرش‌های متفاوت ما در مسیر هدف همسو نیستند؛ وقتی احساسات، خواسته‌ها و باورهای ما برای هر چیزی که هست به جهات مختلفی کشیده می‌شود. مثلاً بعضی وقت‌ها دوست داریم کاری انجام دهیم که طبق قضاوتمان برای ما بد است. شخصی که در جامعهٔ سخت‌گیر کلیسای پنطیکاستی بزرگ شده باشد شاید دلش بخواهد برقصد، ولی فکر می‌کند رقصیدن برای او بد است.

چیزی که همیشه درمورد فلسفه دوست داشتم تمرکز آن روی پرسش‌های بزرگ و تلاش بی‌وقفه برای ترکیب‌کردن آن چیزی است که ما دربارهٔ خودمان و جهان می‌دانیم. در بهترین حالت، فلسفه می‌تواند راهی منسجم برای دیدن چیزها فراهم کند که بنا بر آن می‌توانیم منطقی‌تر از روش‌های ممکن دیگر در پیچ‌وخم زندگی جلو برویم.

آیا می‌توان اعتراف‌کردن به ندانستن چیزی را بخشی از اعتمادبه‌نفس به شمار آورد، زیرا نشان می‌دهد این‌قدر محکم هستی که به ضعف خودت اعتراف کنی؟

برای اینکه خوب زندگی کنیم، باید بتوانیم چیزهایی را که واقعاً برایمان مهم‌اند دنبال کنیم و به آن‌ها برسیم.

منفعت شادی از کمک‌کردن به دیگران نصیب کسانی می‌شود که آزادانه انتخاب می‌کنند به دیگران نفعی برسانند، نه افرادی که تحت فشار این کار را انجام می‌دهند

در خلاصه‌ترین کلمه‌های ممکن، این کتاب درمورد تحقق ارزش و راهبردهایی برای رسیدن به آن هنگام مواجهه با کشمکش‌هاست. نقطهٔ آغاز من این است که ما، نوع بشر، موجوداتی ارزش‌گذار هستیم و وقتی خوب زندگی می‌کنیم که به چیزهایی برسیم که در زندگی به آن‌ها اهمیت می‌دهیم. کشمکش میان ارزش‌ها و اهدافمان ما را به مسیرهایی ناهمسو می‌کشد و ما را از احساس تحقق دور می‌کند. کشمکش میان اهدافمان و جهانْ پیگیری‌های ما را ناکام می‌گذارد و ما را (دوباره) از تحقق دور می‌کند. زندگی ما وقتی برای ما بهتر می‌شود که بتوانیم این کشمکش‌ها را بفهمیم و مدیریت کنیم و مدیریت خوب نیازمند این است که در قدم اول بدانیم چه چیزی برای ما اهمیت دارد.

جهان را از هر جنبهٔ معناداری جایی بهتر کردن واقعاً طاقت‌فرساست.

این کتاب با دو سؤال اصلی شکل گرفته است: 1. چگونه ارزش‌ها و اهدافمان را تعریف و کشمکش میان آن‌ها را درک کنیم؟ 2. چگونه ارزش‌ها و اهداف ما می‌توانند بهبود یابند و بر این اساس می‌توانیم کشمکش‌ها را مدیریت کنیم و تحقق بهتری را رقم بزنیم؟

بی‌اطمینانی از اینکه چه چیزی برایت مهم است رو به جلو رفتن را سخت می‌کند. اگر واقعاً ندانی چه چیزی می‌خواهی، سخت است که بدانی چطور به آن برسی!

پژوهش‌ها نشان می‌دهد که مردها بیشتر از زن‌ها حرف می‌زنند، گرچه تصور می‌شود زن‌ها بیشتر حرف می‌زنند

برای این سؤال که چرا خیلی از کارهایی که انجام می‌دهیم کار خوبی هستند، «لذت می‌برم» پاسخی کافی است.

اگر فعالیت‌های مشخصی معمولاً تجربهٔ غرقگی، شادی و آسودگی خاطر به شما می‌دهند، می‌فهمید که این فعالیت‌ها گزینه‌های مناسبی برای بهترین ارزش‌ها هستند.

ما نیاز داریم از دیگران یاد بگیریم تا ارزش‌هایی را که برای ما بهترین هستند پیدا کنیم.

آنچه در یک دهه از زندگی لازم است یاد بگیری با آنچه در دههٔ بعدی لازم داری متفاوت است.

ارزش‌های فردی آدم‌ها به انواع‌واقسام شیوه‌ها به دیگر آدم‌ها وابسته است.

شواهد خوبی وجود دارد که آدم‌های مفید برای دیگران واقعاً بیشتر از افرادی که این‌طور نیستند احساس شادی می‌کنند

به نظرم هیوم درمورد طبیعت بشر درست می‌گفت: ما موجوداتی دلسوز هستیم که نمی‌توانیم به آن‌گونه که همنوعان انسانی‌مان به ما نگاه می‌کنند بی‌اعتنا باشیم.

وقتی این کلمات را می‌نویسم، کاملاً آگاهم که مانع اصلی در برابر زندگی خوب بیشترِ مردمان جهان از منابع بیرونی ایجاد می‌شود، نه کشمکش‌های درونی. بی‌عدالتی، فقر، ظلم، مراقبت‌های بهداشتی ناکافی، شیوه‌های کار غیرعادلانه و چیزهایی ازاین‌دست موانع بزرگی سر راه خوب‌زیستن هستند. این‌ها پرسش‌های سیاسی و اقتصادی پیچیده‌ای را برمی‌آورد که در تخصص من نیست. من تصور می‌کنم آن دسته از ما که به اندازهٔ کافی خوش‌شانس هستیم که این موانع بیرونی وحشت‌انگیز دست‌وپاگیرمان نباشد باید درمورد نقش خودمان دربارهٔ حل مشکلات این‌چنینی فکر کنیم. گرچه این کتاب نمی‌تواند جهان را نجات دهد، اما ابزارهایی را پیشنهاد می‌کند تا انسان‌های اندیشمند اولویت‌هایشان را بفهمند.

مغز ما چنان پیچیده است که بیشترِ آنچه آن‌جا روی می‌دهد بدون توجه آگاهانهٔ ماست. این یعنی اضافه بر هدف‌هایی که از آن‌ها آگاهی داریم هدف‌هایی پنهان داریم ـ هدف‌هایی که آگاهانه به آن‌ها توجه نداریم ـ که ما را به انجام‌دادن کارهایی وادار و انواع احساسات از ناکامی گرفته تا قناعت را ایجاد می‌کنند. خواست من برای جلب‌رضایت اغلب هدفی پنهان بوده است. این هدف، حتی وقتی کاملاً از آن غافل بوده‌ام، هرچه کرده‌ام و هر احساسی را که در تعامل با دیگران داشته‌ام تحت‌تأثیر قرار داده است. احتمالاً آدم‌هایی که انگیزهٔ قوی برای جلب‌رضایت دیگران دارند اهدافی پنهانی و همسو با فرهنگشان در انتخاب دوست، شغل و سبک زندگی دارند.

وقتی می‌کوشیم که چیزهای مهم در زندگی را برای خودمان روشن کنیم و با کشمکش‌های مسئله‌ساز روبرو شویم، بایستی تصمیم‌هایی بگیریم که اهداف و ارزش‌هایمان را چگونه بشناسیم و اولویت‌بندی کنیم.

اگر همهٔ وقتمان را صرف فکرکردن کنیم، ورودی درستی برای تعریف ارزش‌هایمان نخواهیم داشت.

شخصی که به حقارت خود باور دارد در این خطر است که بیش‌ازاندازه به عقیدهٔ انسان‌های نادرست توجه کند، زیرا برای او بسیاری از دیگران معتبرتر از خودش هستند.