بریده‌هایی از کتاب از زندگی چه می خواهی؟

تجربهٔ ذهنی بهتری برای هدایت‌کردن ما به‌سوی ارزش‌هایمان شاید فکرکردن به این باشد که اگر مجبور باشیم از خانهٔ خودمان نقل‌مکان کنیم و این‌قدر سرمایه داشته باشیم که بتوانیم هر جایی دلمان خواست برویم، چه چیزی را در اولویت قرار می‌دهیم. اگر مجبور باشید خانهٔ فعلی‌تان را ترک کنید و جای دیگری زندگی کنید، به چه چیزهایی فکر می‌کنید؟

چیزی که همیشه درمورد فلسفه دوست داشتم تمرکز آن روی پرسش‌های بزرگ و تلاش بی‌وقفه برای ترکیب‌کردن آن چیزی است که ما دربارهٔ خودمان و جهان می‌دانیم. در بهترین حالت، فلسفه می‌تواند راهی منسجم برای دیدن چیزها فراهم کند که بنا بر آن می‌توانیم منطقی‌تر از روش‌های ممکن دیگر در پیچ‌وخم زندگی جلو برویم.

در خلاصه‌ترین کلمه‌های ممکن، این کتاب درمورد تحقق ارزش و راهبردهایی برای رسیدن به آن هنگام مواجهه با کشمکش‌هاست. نقطهٔ آغاز من این است که ما، نوع بشر، موجوداتی ارزش‌گذار هستیم و وقتی خوب زندگی می‌کنیم که به چیزهایی برسیم که در زندگی به آن‌ها اهمیت می‌دهیم. کشمکش میان ارزش‌ها و اهدافمان ما را به مسیرهایی ناهمسو می‌کشد و ما را از احساس تحقق دور می‌کند. کشمکش میان اهدافمان و جهانْ پیگیری‌های ما را ناکام می‌گذارد و ما را (دوباره) از تحقق دور می‌کند. زندگی ما وقتی برای ما بهتر می‌شود که بتوانیم این کشمکش‌ها را بفهمیم و مدیریت کنیم و مدیریت خوب نیازمند این است که در قدم اول بدانیم چه چیزی برای ما اهمیت دارد.

این کتاب با دو سؤال اصلی شکل گرفته است: 1. چگونه ارزش‌ها و اهدافمان را تعریف و کشمکش میان آن‌ها را درک کنیم؟ 2. چگونه ارزش‌ها و اهداف ما می‌توانند بهبود یابند و بر این اساس می‌توانیم کشمکش‌ها را مدیریت کنیم و تحقق بهتری را رقم بزنیم؟

اگر شما ارزش‌هایتان را طوری تفسیر کنید که دوام‌پذیر نباشند یا مناسب شخصیت شما نباشند یا با تعهدات دیگر شما سازگار نباشند، ممکن است احساس ازپادرآمدگی کنید، حتی اگر دچار بیماری جسمی نشوید.

ما می‌توانیم انواع اصلی کشمکش‌های جدی را که باعث دردسر ما می‌شوند در سه دسته قرار دهیم: کشمکش درون هدف، کشمکش بین هدف‌ها و کشمکش با محیط اطرافمان. کشمکش درون هدف موقعی صورت می‌گیرد که نگرش‌های متفاوت ما در مسیر هدف همسو نیستند؛ وقتی احساسات، خواسته‌ها و باورهای ما برای هر چیزی که هست به جهات مختلفی کشیده می‌شود. مثلاً بعضی وقت‌ها دوست داریم کاری انجام دهیم که طبق قضاوتمان برای ما بد است. شخصی که در جامعهٔ سخت‌گیر کلیسای پنطیکاستی بزرگ شده باشد شاید دلش بخواهد برقصد، ولی فکر می‌کند رقصیدن برای او بد است.