بریده‌هایی از کتاب تصمیم گرفتم خودم باشم

«ترجیح می‌دهم به‌خاطر چیزی که هستم مورد نفرت قرار بگیرم تا اینکه برای چیزی که نیستم دوستم داشته باشند.» ـ کرت کوبین

به ما یاد دادند شنوندهٔ خوبی باشیم و به‌جای اینکه برای خودمان ارزش قائل بشویم و به احساسات و عواطف خود احترام بگذاریم، بیشتر نگران افکار و احساسات دیگران باشیم.

«نگرانی فردا را از غم پاک نمی‌کند؛ اما امروزِ تو را از توانستن تهی می‌کند.» ـ کوری تن بوم

نتیجه می‌گیریم که در نهایت زندگی کلنجاررفتن با همین عدم‌قطعیت و بلاتکلیفی‌هاست.

بیاید به خودمان فکر کنیم. تابه‌حال، چطور زندگی کردیم؟ ارزش‌های واقعی زندگی ما چیست؟ از چه‌چیزهایی خوش‌حال می‌شویم؟ با دیگران چه فرقی داریم؟ بیایید در درون خود کندوکاو کنیم.

با تمام توان زندگی کنید، هرچه می‌خواهید یاد بگیرید؛ اما نباید به زندگی کسی اهانت کنید. ما همه وظیفه داریم به زندگی خود و دیگران احترام بگذاریم.

عزت‌نفس در اصل احترام و اعتماد به خود است و نیز ایمان به اینکه سزاوار شادی و خوشبختی هستید. عزت‌نفس از راه پیروزی‌های معنوی به دست نمی‌آید.

در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌های مستند «ای‌بی‌اس»، برنامه‌ای با عنوان زندگی خصوصی فرزند من پخش شد که دربارهٔ تأثیر نگرش والدین در عزت‌نفس کودکان آزمایش کرده بود. به بچه‌های شرکت‌کننده پازل دادند. والدین بچه‌هایی که عزت‌نفس کمی داشتند خودشان پازل را حل کردند، درحالی‌که والدین بچه‌هایی که عزت‌نفس زیادی داشتند، منتظر ماندند و اجازه دادند خود بچه‌ها پازل را حل کنند.

عزت‌نفس به معنی برتری و به‌خودبالیدن نیست. اگر علاقه و تأیید دیگران باعث می‌شود شما موقتاً احساس رضایت کنید، به معنی عزت‌نفس نیست. عزت‌نفس در اصل احترام و اعتماد به خود است و نیز ایمان به اینکه سزاوار شادی و خوشبختی هستید

به درستی چیزهای بدیهی شک کنیم.

زندگی‌کردن در کره، بدون لقب، دشوار است. استاد چان‌هو کیم، نویسندهٔ کتاب تحقیر، معتقد است تأییدشدن ازطرف جامعه خواستهٔ انسان است و راه ارضای این خواسته تحقیر دیگران است. به عبارت دیگر، مردم دیگران را تحقیر می‌کنند تا وجود خود را تأیید و اثبات کنند و نیز، با چشیدن طعم برتری، حس خودکم‌بینی و حقارت درونی خود را جبران کنند و این بسیار زشت و اسفناک است.

اگر می‌خواهی آزاد زندگی کنی، از کسانی که سهمی در زندگی‌ات ندارند دوری کن.

آلن دو باتن معتقد است بزرگ‌سالی پا گذاشتن به دنیایی است که انسان‌های ظالم و پول‌پرست اداره‌اش می‌کنند.

اینکه ما انسان‌هایی را که کامل نیستند دوست نداریم، حقیقت ندارد. ما از انسان‌های خودپسندی که وانمود می‌کنند کامل و بی‌عیب‌اند بیزاریم.

برای اینکه احساس بدبختی کنیم، راحت‌ترین راه سرک‌کشیدن در زندگی دیگران و مقایسهٔ آن با زندگی خودمان است.

اگر فردی ما را درک نمی‌کند، عیب از ما نیست، بلکه از خود اوست که نمی‌تواند ما را درک کند.

آزادی یعنی بتوانی به میل خودت زندگی کنی.

برای اینکه احساس بدبختی کنیم، راحت‌ترین راه سرک‌کشیدن در زندگی دیگران و مقایسهٔ آن با زندگی خودمان است.

ضربه‌ای که سکوت و تن‌دادن به ظلم و بی‌عدالتی به عزت‌نفس ما می‌زند، از خودِ بی‌عدالتی مهلک‌تر است.

هدف زندگی نباید شادی و خوشبختی باشد، بلکه باید خودِ زندگی باشد.

اگر می‌خواهی آزاد زندگی کنی، از کسانی که سهمی در زندگی‌ات ندارند دوری کن.

برای اینکه احساس بدبختی کنیم، راحت‌ترین راه سرک‌کشیدن در زندگی دیگران و مقایسهٔ آن با زندگی خودمان است. شاید برای ارضای حس کنجکاوی خود زندگی دیگران را دید می‌زنیم؛ اما هزینه‌ای که برای این کار می‌پردازیم، رسیدن به احساس بدبختی است و ما در ازایش فقط حس کنجکاوی‌مان را ارضا می‌کنیم.

کسی که همیشه باید به او احترام بگذارید خودتان هستید.

«کدام هدف آموزشی مهم‌تر است: انتقال دانش یا رشد خودباوری؟»

اگر خودتان را به‌خوبی نمی‌شناسید و بیش از حد نگرانید که بقیه چه نظری دربارهٔ شما دارند، به عزت‌نفس نمی‌رسید. برای رسیدن به عزت‌نفس عمیق، چه‌چیزی لازم است؟ جواب واضح است: خودت باش!

من زندگی خوبی دارم، سعی می‌کنم سد راه شادی دیگران نباشم، سختی‌ها را تاب بیاورم و سربلند زندگی کنم. من حق شادی و خوشبختی دارم. همه حق داریم شاد و خوشبخت زندگی کنیم.

اعتماد و احترام به خود، که دو جزء حیاتی عزت‌نفس است، به دست نمی‌آیند مگر اینکه خودمان مشکلاتمان را حل کنیم و به‌خوبی به اهدافمان برسیم.

درک خود یعنی به عذاب‌وجدان بیهوده و عیب‌جویی از خود پایان بدهی و خودت را همان‌طور که هستی بپذیری.

«ترجیح می‌دهم به‌خاطر چیزی که هستم مورد نفرت قرار بگیرم تا اینکه برای چیزی که نیستم دوستم داشته باشند.»

عزت‌نفس در اصل احترام و اعتماد به خود است و نیز ایمان به اینکه سزاوار شادی و خوشبختی هستید.