بریده‌هایی از کتاب تصمیم گرفتم خودم باشم

«ترجیح می‌دهم به‌خاطر چیزی که هستم مورد نفرت قرار بگیرم تا اینکه برای چیزی که نیستم دوستم داشته باشند.» ـ کرت کوبین

«نگرانی فردا را از غم پاک نمی‌کند؛ اما امروزِ تو را از توانستن تهی می‌کند.» ـ کوری تن بوم

به ما یاد دادند شنوندهٔ خوبی باشیم و به‌جای اینکه برای خودمان ارزش قائل بشویم و به احساسات و عواطف خود احترام بگذاریم، بیشتر نگران افکار و احساسات دیگران باشیم.

نتیجه می‌گیریم که در نهایت زندگی کلنجاررفتن با همین عدم‌قطعیت و بلاتکلیفی‌هاست.

بیاید به خودمان فکر کنیم. تابه‌حال، چطور زندگی کردیم؟ ارزش‌های واقعی زندگی ما چیست؟ از چه‌چیزهایی خوش‌حال می‌شویم؟ با دیگران چه فرقی داریم؟ بیایید در درون خود کندوکاو کنیم.

با تمام توان زندگی کنید، هرچه می‌خواهید یاد بگیرید؛ اما نباید به زندگی کسی اهانت کنید. ما همه وظیفه داریم به زندگی خود و دیگران احترام بگذاریم.

عزت‌نفس در اصل احترام و اعتماد به خود است و نیز ایمان به اینکه سزاوار شادی و خوشبختی هستید. عزت‌نفس از راه پیروزی‌های معنوی به دست نمی‌آید.

در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌های مستند «ای‌بی‌اس»، برنامه‌ای با عنوان زندگی خصوصی فرزند من پخش شد که دربارهٔ تأثیر نگرش والدین در عزت‌نفس کودکان آزمایش کرده بود. به بچه‌های شرکت‌کننده پازل دادند. والدین بچه‌هایی که عزت‌نفس کمی داشتند خودشان پازل را حل کردند، درحالی‌که والدین بچه‌هایی که عزت‌نفس زیادی داشتند، منتظر ماندند و اجازه دادند خود بچه‌ها پازل را حل کنند.

به درستی چیزهای بدیهی شک کنیم.

عزت‌نفس به معنی برتری و به‌خودبالیدن نیست. اگر علاقه و تأیید دیگران باعث می‌شود شما موقتاً احساس رضایت کنید، به معنی عزت‌نفس نیست. عزت‌نفس در اصل احترام و اعتماد به خود است و نیز ایمان به اینکه سزاوار شادی و خوشبختی هستید

زندگی‌کردن در کره، بدون لقب، دشوار است. استاد چان‌هو کیم، نویسندهٔ کتاب تحقیر، معتقد است تأییدشدن ازطرف جامعه خواستهٔ انسان است و راه ارضای این خواسته تحقیر دیگران است. به عبارت دیگر، مردم دیگران را تحقیر می‌کنند تا وجود خود را تأیید و اثبات کنند و نیز، با چشیدن طعم برتری، حس خودکم‌بینی و حقارت درونی خود را جبران کنند و این بسیار زشت و اسفناک است.

اگر می‌خواهی آزاد زندگی کنی، از کسانی که سهمی در زندگی‌ات ندارند دوری کن.

برای اینکه احساس بدبختی کنیم، راحت‌ترین راه سرک‌کشیدن در زندگی دیگران و مقایسهٔ آن با زندگی خودمان است.

اینکه ما انسان‌هایی را که کامل نیستند دوست نداریم، حقیقت ندارد. ما از انسان‌های خودپسندی که وانمود می‌کنند کامل و بی‌عیب‌اند بیزاریم.

اگر فردی ما را درک نمی‌کند، عیب از ما نیست، بلکه از خود اوست که نمی‌تواند ما را درک کند.

هدف زندگی نباید شادی و خوشبختی باشد، بلکه باید خودِ زندگی باشد.

برای اینکه احساس بدبختی کنیم، راحت‌ترین راه سرک‌کشیدن در زندگی دیگران و مقایسهٔ آن با زندگی خودمان است. شاید برای ارضای حس کنجکاوی خود زندگی دیگران را دید می‌زنیم؛ اما هزینه‌ای که برای این کار می‌پردازیم، رسیدن به احساس بدبختی است و ما در ازایش فقط حس کنجکاوی‌مان را ارضا می‌کنیم.

آزادی یعنی بتوانی به میل خودت زندگی کنی.

برای اینکه احساس بدبختی کنیم، راحت‌ترین راه سرک‌کشیدن در زندگی دیگران و مقایسهٔ آن با زندگی خودمان است.

آلن دو باتن معتقد است بزرگ‌سالی پا گذاشتن به دنیایی است که انسان‌های ظالم و پول‌پرست اداره‌اش می‌کنند.

ضربه‌ای که سکوت و تن‌دادن به ظلم و بی‌عدالتی به عزت‌نفس ما می‌زند، از خودِ بی‌عدالتی مهلک‌تر است.

اعتماد و احترام به خود، که دو جزء حیاتی عزت‌نفس است، به دست نمی‌آیند مگر اینکه خودمان مشکلاتمان را حل کنیم و به‌خوبی به اهدافمان برسیم.

اگر می‌خواهی آزاد زندگی کنی، از کسانی که سهمی در زندگی‌ات ندارند دوری کن.

درک خود یعنی به عذاب‌وجدان بیهوده و عیب‌جویی از خود پایان بدهی و خودت را همان‌طور که هستی بپذیری.

کسی که همیشه باید به او احترام بگذارید خودتان هستید.

«ترجیح می‌دهم به‌خاطر چیزی که هستم مورد نفرت قرار بگیرم تا اینکه برای چیزی که نیستم دوستم داشته باشند.»

عزت‌نفس در اصل احترام و اعتماد به خود است و نیز ایمان به اینکه سزاوار شادی و خوشبختی هستید.

اگر نگران هزینه‌ای هستید که والدین شما پرداختند، سخت کار کنید و هزینه‌ها را پس بدهید. اگر اجاره را بپردازیم، مستأجر واقعی هستیم. زندگی شما بازیچه نیست. تنها کسی که باید انتظاراتش را برآورده کنید، خودتان هستید.

حتی اگر دیگران زندگی‌ام را پوچ و بی‌ارزش بدانند، برای خودم بسیار مهم و ارزشمند است.

با تمام توان زندگی کنید، هرچه می‌خواهید یاد بگیرید؛ اما نباید به زندگی کسی اهانت کنید.