کتاب بذار باشن

سعی می‌کنی بفهمی کجا خراب شد. وسوسهٔ اینکه دوباره بهشون پیام بدی، یه جوری بسته‌بندی قضیه رو پیدا کنی، تقریباً غالب می‌شه. اونجا بودم. ولی اینجا «بذار باشن» وارد می‌شه. بذار نشون بدن کی‌ان. بی‌احترامیشون چیزی دربارهٔ تو نمی‌گه. نحوهٔ پاسخ دادنت می‌گه. دیگه نپرس چرا این کارو می‌کنن. سؤال اینه که چرا می‌خوای با کسی باشی که این کارو باهات می‌کنه؟ نمی‌خوای. انرژیتو صرف تعقیب کسی که قبلاً رفته نکن. رو چیزی که می‌تونی کنترل کنی تمرکز کن

حقیقت این است که دیگران هیچ قدرت واقعی‌ای بر تو ندارند، مگر اینکه خودت به آن‌ها این قدرت را بدهی.

نظریهٔ «بذار باشن» دربارهٔ آزادی است. دو کلمهٔ ساده «بذار باشن» تو را از بار تلاش برای مدیریت دیگران آزاد می‌کند. وقتی دست از وسواس دربارهٔ اینکه دیگران چه فکر می‌کنند، چه می‌گویند یا چه می‌کنند برداری، بالاخره انرژی لازم برای تمرکز روی زندگی خودت را پیدا می‌کنی. دیگر واکنش نشان نمی‌دهی و شروع به زندگی می‌کنی. به جای اینکه خودت را دیوانه کنی تا دیگران را مدیریت کنی یا راضی نگه داری، یاد می‌گیری که بگی «بذار باشن».

نظریهٔ «بذار باشن» به تو یاد می‌دهد که هرچه بیشتر به دیگران اجازه دهی زندگی خودشان را داشته باشند، زندگی تو بهتر می‌شود. و هرچه بیشتر به آدم‌ها اجازه دهی خودشان باشند، احساساتشان را داشته باشند یا افکارشان را داشته باشند، روابطت بهتر خواهند شد.