کتاب اشک دریا

ما خاطرمان آسوده است، صاحب و مولایی داریم که ما را در تنگنا رها و فراموش نمی‌کند. ما بر روی زمین تک و تنها نیستیم. ما امام حی و زنده و حاضر داریم. او هدایتگر انسان‌هاست و در این فتنه نیز ما را رها نخواهد کرد.

آن‌که دل در گرو عشقی راستین نهاده است، حتی اگر دستش بدان نرسد، جانش به آن پیوسته است. اما آن‌که ارزش هستی را در رسیدن به متاع گذرای دنیا می‌جوید، در پایان، تهی‌دست‌تر از آغاز خواهد ماند.

این عشق، دیگر تنها عشق یونس و سُندُس نبود. چیزی فراتر در قلبش جوانه زده بود؛ عشقی که از دل اشک‌های دریا برخاسته بود؛ عشقی که انتظار را در جان زمین و زمان شعله‌ور می‌کرد.

ما مسلمانیم. به وعده‌مان عمل می‌کنیم. و سپس با مکثی کوتاه افزود: یاد داشته باش، امام زین العابدین فرموده‌اند: اگر شمشیری که پدرم را با آن کشتند، به امانت نزد من باشد، در امانت خیانت نخواهم کرد.

افسانه‌ها می‌گویند دریا عاشق ماه است. هر روز، دست‌هایش را به‌سوی او دراز می‌کند، موج‌هایش را بلندتر می‌فرستد، اما هیچ‌وقت به او نمی‌رسد. وقتی دلش می‌شکند، اشک می‌ریزد. این اشک‌ها، در دل صدف‌ها پنهان می‌شوند، در تاریکی، در سکوت، تا روزی که تبدیل به مروارید شوند.

‫این مروارید بیش از حد بزرگ بود… زیادی کامل، زیادی براق، زیادی سنگین. چیزی در دل مادر می‌لرزید. دریا، که همیشه رازهایش را در سکوت پنهان می‌کرد، انگار این‌بار با این اشک عظیم سکوتش را شکسته بود.

وقتی که خدا در دل‌هایمان محبت و رحمت می‌کارد، چرا باید با موانع دست‌ساز خود در این راه سد ایجاد کنیم؟ مگر ایمان، چیزی جز محبت است؟

ما از کلام پیامبر و وصیت او فهمیده‌ایم که حق با علی بن‌ابی‌طالب است. حالا اگر آسمان و زمین خلاف این را بگویند، که نخواهند گفت، آیا باید حق را کنار بگذاریم؟

ماجرا فقط نبودن ظاهری نیست. مسئله، آماده‌شدن ماست. غیبت امام، فرصتی است برای خودسازی جمعی، برای رسیدن به نقطه‌ای که جامعه، ظرفیت عدالت واقعی را پیدا کند.

. مردم از دیرباز باور داشتند که مرواریدها همان اشک‌های دریا هستند که در غم فراق عشق دست‌نایافتنی خود متولد شده‌اند. روایت‌های عامیانه می‌گفتند که ماه هر شب، نور خود را بر سطح دریا می‌پاشد و جلوه‌نمایی می‌کند. دریا که عاشق و شیفتهٔ او است، برای رسیدن به او، هرچه تلاش می‌کند، راه به جایی نمی‌برد و در نهایت، این عشق ناکام، دریا را به گریه می‌اندازد و اشک‌هایش که در دل صدف‌ها پنهان می‌شوند، تبدیل به مرواریدهایی درخشان و غلتان می‌شوند.

اما مگر دریا همیشه در آرزوی رسیدن به ماه، موج نمی‌فرستد؟ تلاش کردن در راه عشق، واقعا زیباست؛ حتی اگر بدانی که به معشوق نمی‌رسی. نمی‌دانی چه حس لذت‌بخشی دارد! خودِ تلاش کردن، خودِ دوست داشتن، همان چیزی است که قلب را زنده نگه می‌دارد.

ماه هر شب، نور خود را بر سطح دریا می‌پاشد و جلوه‌نمایی می‌کند. دریا که عاشق و شیفتهٔ او است، برای رسیدن به او، هرچه تلاش می‌کند، راه به جایی نمی‌برد و در نهایت، این عشق ناکام، دریا را به گریه می‌اندازد و اشک‌هایش که در دل صدف‌ها پنهان می‌شوند، تبدیل به مرواریدهایی درخشان و غلتان می‌شوند.