کتاب گاو و فلفل

«گر طبیبانه بیایی به سر بالینم/ به دو عالم ندهم لذت بیماری را»

برای رفتن به معبد، باید کفش و جوراب را دربیاوری، از داخل حوضچهٔ آب رد شوی و سر را با دستمال بپوشانی. احترام به آیین ادیان دیگر و مراعات ضوابطشان مشکل نبود. سختی کار آنجا بود که طبق فتوای مشهور فقهای شیعه، هندوها، سیک‌ها و بودایی‌ها اهل کتاب نیستند و نجس‌اند.

سریع از آن‌ها فاصله گرفتم تا اگر اقداماتشان آتشی برافروخت، فقط دامن خودشان را بگیرد.

به قول قرآن: «از چیزهایی نپرسید که اگر برای شما آشکار شود، در رنج می‌افتید.»

هزار معجزه در شهر ما نمایان است/ میانِ رودِ پر از آبِ آن خیابان است)

رانندهٔ ون تپل و سبزه بود، ویژگی دومی که میان اهالی هند شایع است. البته در اکثریتشان این ویژگی از سبزه‌بودن گذشته و به تیرگی رسیده است. برخی طبیبان سنتی می‌گویند صفرای زیادی که می‌خورند (بخوانید فلفل) در بدنشان تبدیل به سودا می‌شود و رنگ پوستشان را تغییر می‌دهد. با طب سنتی فقط در حد نحوهٔ مالش روغن بنفشه و خوردن عرق نعنا برای کاهش نفخ آشنایی دارم. پس نمی‌توانم دربارهٔ درستی یا نادرستی این دیدگاه چیزی بگویم.

دهلی پرسروصداست، زیرا ماشین‌ها به هر مناسبتی بوق می‌زنند، حتی پشت بعضی ماشین‌ها نوشته‌اند: please honk، یعنی لطفاً بوق بزنید. شنیده‌ام بوق‌زدن را موجب برکت می‌دانند، اما صحت‌وسقمش را نمی‌دانم.

او انگلیسی بلد نبود و ما اردو. بااین‌حال باز هم اصرار داشت صحبت کند. هرچه را می‌خواست بگوید به اردو می‌گفت و ما هم سر تکان می‌دادیم. بعد ما چیزهایی می‌گفتیم و او سر تکان می‌داد و می‌خندید. دو طرف، یکدیگر را اسکل کرده بودیم و به روی خودمان نمی‌آوردیم.

صدای روضه‌خوانی‌شان می‌آمد. خدا را شکر اردو نمی‌فهمیدیم. در اوج ذکر مصیبت، نان آغشته به کره و عسل را به دهان می‌گذاشتیم و هورت‌هورت چای داغ می‌خوردیم.

یکی از رسوم جالب هندی‌ها، پذیرایی از مهمان با آب خنک است. همین کار را در ایران انجام بدهیم بهمان انگ گرسنگی می‌زنند

چون ما از اول گفته بودیم جهادی هستیم و آماده‌ایم هر نوع سختی‌ای را تاب بیاوریم، دیگر جای گلایه نبود. امان از این واژهٔ «جهادی»!

طلاب هندی خیلی مؤدبانه با ما ایرانی‌ها برخورد می‌کردند. این احترام و ادب، به‌خاطر انتسابمان به جمهوری اسلامی بود. آن‌ها آرزوی زندگی در ایران را داشتند و حسرت اقامت ما را می‌خوردند

پارچه‌فروش‌های هندی معمولاً یک نیمکت چوبی داخل مغازه می‌گذارند تا مشتری رویش بنشیند و جنس موردنظرش را انتخاب کند. خودشان هم معمولاً کنار پارچه‌ها تخته گذاشته‌اند و روی آن می‌نشینند و از آنجا برای مشتری جنس می‌آورند.

عشق شاه جهان به ممتازمحل به‌حدی بود که در فاصلهٔ دو ماه بعد از مرگ او، موهای شاه به‌کلی سفید شد! (این قسمت را مورخان از کتاب الاغ‌ها تخم می‌گذارند نقل کرده‌اند!) یک سال پس‌از مرگ بانو هم دستور ساخت تاج‌محل صادر شد. در نهایت هم شاه جهان پس‌از مرگش در کنار همسر عزیز و محبوب خود به خاک سپرده شد.

آقای مقیسه هم شاکی شده بود و خصوصی به من گفت: «تو بعضی از کشورها به‌خاطر همین حساسیت روی طهارت و نجاستی که مسلمون‌ها در تعامل با ادیان دیگه دارن، جنگ درست شده.»

حسینیهٔ آصفی، بزرگ‌ترین حسینیهٔ جهان است که به دست استاد «کفایت‌اللّه ایرانی» و در دورهٔ «آصف‌الدوله» ساخته شده است و تاریخ بنایش به سال ۱۷۸۴ میلادی برمی‌گردد

در مدت اقامت، این‌قدر صحنهٔ ادرارپراکنی خلق‌اللّه را دیدیم که دیگر برایمان کاملاً عادی شده بود و حتی اگر یک شبانه‌روز چنین صحنه‌ای نمی‌دیدیم، نگران سلامت مجاری هندی‌ها می‌شدیم.

واکنش من به کثافت‌کاری پزشک هندی که احتمالاً به‌جای مرام‌نامهٔ بقراط، به آیین‌نامهٔ هیتلر سوگند خورده بود، پاک‌نژاد را به خنده انداخت.

قیمت موز در هندوستان واقعاً ارزان است. با وجود اینکه ما در اوج تحریم‌های داخلی و خارجی و در شرایطی که ارزش ریال با کود حیوانیِ مورداستفاده در کشاورزی برابر شده بود، به هند رفتیم، اما باز هم قیمت موز از ایران ارزان‌تر بود.

در هندوستان موز میوهٔ فراگیر و ارزانی است و سیب کمیاب، چون فقط در منطقهٔ کشمیر عمل می‌آید. به عبارت بهتر سیب آن‌ها موز ماست و سیب ما، موز آن‌ها.

طرف می‌خواست سخنرانی کند، پشت تریبون گفت: «به‌علت ضیق وقت، از بسم اللّه الرحمن الرحیم صرف‌نظر و به گفتن به نام خدا بسنده می‌کنم!

مهندس بود و صاحب کارگاهی در کشمیر، منطقه‌ای پرحاشیه در هندوستان که مردمش عمیقاً به جمهوری اسلامی و ولایت فقیه معتقد و متعهدند. با او از فرهنگ و سیاست و اقتصاد صحبت کردیم. بحث که به تحریم‌های اقتصادی ترامپ و تضعیف بنیهٔ جمهوری اسلامی رسید، گفت: «خدا شاهده اگه می‌تونستم، لبنیات خانواده و فامیل و همسایه‌هامون رو از ایران وارد می‌کردم که به اقتصاد جمهوری اسلامی کمکی کرده باشم.»

به قول یکی از شاعران طنز معاصر «این عمر گرانمایه عجب می‌گذرد/ شوال و محرم و رجب می‌گذرد// شوال و محرم و رجب خیلی زود/ اما رمضان وجب‌وجب می‌گذرد»

طلاب هندی خیلی مؤدبانه با ما ایرانی‌ها برخورد می‌کردند. این احترام و ادب، به‌خاطر انتسابمان به جمهوری اسلامی بود