کتاب به استقبال ناخوانده ها

پذیرش یک چیز به معنای خوش آمدن از آن نیست. پذیرفتن احساسی که بر حسب عادت با احساسات ناخوشایند مرتبطش می‌کنیم به این معنا نیست که بلافاصله از این رو به آن رو می‌شویم و از آن لذت می‌بریم. یعنی می‌پذیریم آن احساس نیز بخشی از بافت زندگی انسانی است؛

یکی از رایج‌ترین روش‌های فرار این است که شکست خود را به گردن چیزی خارج از خود بیندازیم.

وقتی ذهنتان بزرگ باشد، افکار به پشه‌هایی می‌مانند که وزوزکنان در حال پروازند و جایی برای نشستن ندارند.

«تعالیم معرفتی به ما می‌آموزند که هیچ‌چیزی را در خود پس نزنیم و تمامی جنبه‌ها را یکسان پذیرا باشیم. طلا با خاک برابر است و نیلوفر بخشی از مرداب است.»

دربارهٔ گذشته و حالْ کاری از ما ساخته نیست، اما آینده هنوز نانوشته است. کاری که اکنون می‌کنیم آینده‌مان را رقم می‌زند؛

ما با اعمال و افکارمان، بی‌وقفه در حال کاشت بذرهایی در ناخودآگاهمان هستیم که بالاخره روزی در شرایط مساعد به بار می‌نشینند.

وقتی در برابر «آنچه هست» مقاومت می‌کنیم یا می‌کوشیم از آن فرار کنیم، این واکنش اغلب خود را به‌صورت علامتی جسمی نشان می‌دهد، مثلا گرفتگی یا انقباض در جایی از بدن

نمی‌توانیم ادعا کنیم که دقیقاً می‌دانیم دیگری چه احساسی دارد و چه فکری می‌کند، اما چیزهای زیادی دربارهٔ یکدیگر می‌دانیم. مثلا اینکه آدم‌ها می‌خواهند به آنها توجه شود و نمی‌خواهند مورد نفرت باشند. اینکه بیشتر ما به خودمان سخت می‌گیریم، اغلب از نظر هیجانی برانگیخته می‌شویم، اما می‌خواهیم به‌نحوی به دیگران کمک کنیم. می‌دانیم که هر موجود زنده‌ای، در پایه‌ای‌ترین سطح، خواهان شادی است و نمی‌خواهد رنج ببرد. ‫اگر به دیگران از جایگاه «درست مثل من» نگاه کنیم، پایه‌واساس محکمی برای پیوند با آنهـا داریم، حتی در شرایطی که گویی طبیعی‌ترین و منطقی‌ترین واکنش دوقطبی‌سازی است.

اگر بر روی بام یک معبد شاهد سنگ‌اندازی چند پسربچه به یک توله‌سگ هستیم، شاید تنها کاری که از ما برمی‌آید این باشد که روی برنگردانیم و اجازه دهیم رقم خوردن این صحنهٔ غم‌بار پیش چشمانمان، به عمیق شدن بیداری در ما کمک کند. آنگاه می‌توانیم به این پرسش بپردازیم که اصلا چه‌چیزی باعث می‌شود آدم‌ها به حیوانات آسیب بزنند. به‌جای آنکه فکر کنیم رفتار آن پسربچه‌ها چقدر برایمان عجیب است، می‌توانیم به‌دنبال ریشه‌هایش در وجود خودمان باشیم.