کتاب خانه پرنور

این آدم‌ها فراتر از بی‌نقصی‌ان. چون به بی‌نقص بودن اهمیتی نمی‌دن و این باعث می‌شه زیباتر بشن. چون سخت زندگی می‌کنن و سختی زندگی توی صورت‌هاشون پیداست.

مثل هر زوج دیگری، ناگفته‌ها می‌شوند نگهدارندهٔ علاقه‌ای که هر روز از عمرش بیشتر می‌گذرد.

با دیدن این صحنه‌ها با خودم فکر می‌کنم که این‌ها از تنهایی اینجا چه می‌دانند؛ از روزهای یکنواخت و تکراری توی کلبهٔ درب‌وداغون ما، از شب‌هایی که باد شدیدی می‌وزد و انگار زمین در حال لرزیدن است، یا از شب‌هایی که صدای باران نمی‌گذارد بخوابیم، از ماه‌هایی که فقط ماییم و این تپه‌ها و اسب‌ها و حشرات و پرنده‌های مهاجر. نظرشان دربارهٔ سکوت مرگ‌بار زمستان اینجا چیست؟