کتاب عصب شناسی و تفکر انتقادی

آدم‌ها مجذوب نظریه‌های توطئه می‌شوند، چون با آن‌ها می‌توانند خلأ آگاهی‌شان را پر کنند؛

خرافات به دنیای تصادفی و بی‌برنامه‌مان هم حس معنا و هدف می‌دهند.

آدم‌ها دنبال توضیح‌های ساده برای مسائل پیچیده‌شان هم می‌گردند، چون این‌طوری مشکل‌هایشان ساده‌تر و کنترل‌پذیرتر به نظر می‌رسند. وقتی ساده‌سازی می‌کنیم، به نظر می‌آید حل مشکل‌هایمان راحت‌تر می‌شود؛ اما با این کار نمی‌توانیم به راه‌حل‌های انتقادی برسیم.

آدم‌ها دنبال توضیح‌های ساده برای مسائل پیچیده‌شان هم می‌گردند، چون این‌طوری مشکل‌هایشان ساده‌تر و کنترل‌پذیرتر به نظر می‌رسند. وقتی ساده‌سازی می‌کنیم، به نظر می‌آید حل مشکل‌هایمان راحت‌تر می‌شود؛ اما با این کار نمی‌توانیم به راه‌حل‌های انتقادی برسیم.

هر بار چیزی یاد می‌گیریم، آرایش سلول‌های مغزمان عوض می‌شود. حتی ممکن است سلول‌های تازه‌ای در مغز شکل بگیرند! به ساختارهایی که نورون‌هایمان می‌سازند، «شبکهٔ عصبی» می‌گویند،

خوب استدلال‌کردن باعث یادگیری بهتر می‌شود و در نهایت باورها و فکرهایمان را اصلاح می‌کند.

آدم‌ها دنبال توضیح‌های ساده برای مسائل پیچیده‌شان هم می‌گردند، چون این‌طوری مشکل‌هایشان ساده‌تر و کنترل‌پذیرتر به نظر می‌رسند.

واقعیتِ زندگی‌مان همیشه پیچیده‌تر از آن است که مغزمان می‌خواهد باور کنیم.

واقعیت هم مثل خاطرات و درک‌هایمان ساختهٔ مغز است. مغز سعی می‌کند واقعیتی را بسازد که برایش منطقی باشد، اما این واقعیت «توهمی» بیش نیست.