اگر به شکست اجازه بدهید شما را پایین بکشد، احساس عظیمِ «من» شکل میگیرد. «من» بهعنوان یک مادهٔ جامد یکپارچه، بهجای فرایندی روان، پویا و متغیر. گویی روی سنگ حک میشود که «من بد هستم. من شکستخوردهام.» و بعد انگار عادت میکنید که در احساس دلسوزی برای خود غوطهور باشید و در احساس گناه و شرم غرق شوید. این به چه کسی کمک خواهد کرد؟ هیچکس. این به شما کمک نمیکند، و برای تمام اطرافیانتان هم سمی است. بنابراین، اینکه بگذارید شکست شما را مسموم کند راهکاری برای شکستخوردن است، چیزی که همهمان بهراحتی درگیر آن میشویم.