کتاب جاهایی که باید دید

وقت فراغت بعضی افراد افزایش یافت، اما انسان‌ها چندان بلد نیستند از وقت آزاد خود استفاده کنند.

اگر واقعاً بخواهیم برویم، باید خود را دنبالمان ببریم. این «خود» درواقع نامی است برای هرچیزی که کیستیِ روزمرهٔ ما را مشکل می‌سازد: تمام افسردگی‌ها، وسواس‌ها، سردرگمی‌ها، اضطراب‌ها و غم‌ها.

هرگز هدفمان فقط سفر نیست؛ این است که بتوانیم هنگام بازگشت آدمِ اندک‌متفاوتی باشیم و بمانیم.

باید خود را حیران کنیم، عادت‌زدایی کنیم تا به سلامت بازگردیم.

شیوهٔ انتخاب کشور موردعلاقه برای ما مثل شیوهٔ انتخاب همسر است. همواره عاشق کسانی می‌شویم که، به‌نحوی، می‌توانند ما را «تکمیل» کنند: یعنی حفره‌ای در شخصیتمان را جبران سازند و با مهارت‌ها و ویژگی‌های تکمیل‌کنندهٔ خود، ما را کامل کنند. اگر سربه‌زیر باشیم، شاید اعتمادبه‌نفس و شجاعت کسی ما را به سویش بکشاند؛ اگر کمی بی‌انضباطیم، شاید مجذوب نظم و دقتش شویم.

یکی از خواسته‌های ما هنگام سفر این است که پخته شویم و یک‌جانبگی‌های خود را اصلاح کنیم

شاید ناخوشایند به نظر بیاید، اما نداشتن حق انتخاب و خود را به دست دیگران سپردن هم، در برخی شرایط، عین آزادی و رهایی است.

برای فرونشاندن این حس بیگانگی، شروع به زیاده‌خوری کردیم.

فقط والدینمان نبودند که ما را اندوهگین ساختند؛ آن مزارع طلایی گندم در جنوب کانادا نیز تا حد زیادی مقصرند.

تختخواب شرایطی ایدئال برای اندیشیدن در اختیارمان می‌گذارد. شاید سر میز سخت بتوان به‌درستی فکر کرد. چه‌بسا ذهن بهترین افکار خود را هنگامی بروز دهد که افقی هستیم و فشار زیادی برای بهره‌وری بر دوش ما نیست.

آخرین باری که در چنین جایگاه راحت و حساب‌شده‌ای نشستیم زمانی بوده که سوار کالسکهٔ کودکی‌مان می‌شدیم، هرچند طبیعتاً عوامل دیگری هم در آن راحتی دخیل بوده است. شباهت اصلی‌شان این است که نمی‌توانیم حرکت کنیم و از هرگونه مسئولیتی معاف هستیم.

ما در تنهایی‌مان تنها نیستیم.

مرگ به شکل زیبایی دمکراتیک است

نابودی سیارهٔ زمین خطایی تصادفی نیست که بر اثر بی‌دقتی یا شور و اشتیاق بیش‌ازحدمان در زمینهٔ فناوری به دام آن افتاده باشیم، بلکه نتیجهٔ مستقیم و لازمِ کیستی ما انسان‌هاست. مشکل روان‌شناختی است، نه فنی. اگر قرار است به غارتگری خود پایان دهیم، نمی‌توانیم صرفاً چند قانون تصویب کنیم و یک‌دو مالیات به قبلی‌ها بیفزاییم؛ باید سرشت انسان را تغییر دهیم.