کتاب افسانه دورانتاش

«ابریشم! رؤیاهایت را بباف، از آرزوهایت دست برندار، همیشه به پرواز فکر کن، شاید این جسم پیله‌ات باشد، تو به پروانه شدن نزدیکی.»

«هرگاه یک تکه ابر در آسمان دیدی که شبیه به چیزی بود، بی‌شک آن ابر، روح یک انسان وارسته است! انسان‌های بزرگ هیچ‌گاه تمام نمی‌شوند، حتی پس از مرگ هم بیهوده نخواهند بود، آسمان روح آنها را در آغوش می‌گیرد. سپس از بارش هر ابر، یک درخت جان می‌گیرد.»

«هرگاه یک تکه ابر در آسمان دیدی که شبیه به چیزی بود، بی‌شک آن ابر، روح یک انسان وارسته است! انسان‌های بزرگ هیچ‌گاه تمام نمی‌شوند، حتی پس از مرگ هم بیهوده نخواهند بود، آسمان روح آنها را در آغوش می‌گیرد. سپس از بارش هر ابر، یک درخت جان می‌گیرد.»

انسان‌های بزرگ هیچ‌گاه تمام نمی‌شوند، حتی پس از مرگ هم بیهوده نخواهند بود، آسمان روح آنها را در آغوش می‌گیرد. سپس از بارش هر ابر، یک درخت جان می‌گیرد.

هرگز از موهبتی که داری خجالت نکش!

هم‌زمان با تولد هر انسان، یک بافنده هم متولد میشه. وقتی شما انسان‌ها خواسته‌ای توی دلتون داشته باشین و مدام بهش فکر کنین، اینجا قالیچه‌ای از رؤیاتون بافته میشه! زمانی که قالیچه به انتها برسه، با آخرین گره، اون رؤیا هم به حقیقت تبدیل میشه! البته به شرط اینکه خودتون دست از تلاش برندارین.

«ابریشم! رؤیاهایت را بباف، از آرزوهایت دست برندار، همیشه به پرواز فکر کن، شاید این جسم پیله‌ات باشد، تو به پروانه شدن نزدیکی

همیشه زندگی انسان‌ها برام جالب بوده. با اینکه عمر کوتاهی دارن اما جوری زندگی می‌کنن که انگار هزار سال فرصت دارن.

آدم‌هایی که بیشتر می‌دونن، کمتر حرف می‌زنن!

وقتی می‌بینی طرف مقابلت یه دیو یا کالیوه پس می‌دونی باید چه رفتاری باهاش داشته باشی. اما توی دنیای من، جسم آدم‌ها باطنشون رو می‌پوشونه و این منو سردرگم می‌کنه.

«هرگاه یک تکه ابر در آسمان دیدی که شبیه به چیزی بود، بی‌شک آن ابر، روح یک انسان وارسته است! انسان‌های بزرگ هیچ‌گاه تمام نمی‌شوند، حتی پس از مرگ هم بیهوده نخواهند بود، آسمان روح آنها را در آغوش می‌گیرد. سپس از بارش هر ابر، یک درخت جان می‌گیرد.»

- درحال حاضر دنیای واقعی خیلی با اینجا فرق داره؛ اینجا همه چیز عالیه، اینجا هیچ بدی و ناپاکی وجود نداره. سپس با لحنی جدی، آرام در گوش ابریشم گفت: فقط توی دنیای خیالیه که انسان‌ها به هم آسیب نمی‌زنن!

ابریشم رو به مزارع سرسبز افشان‌شهر، روی تکه سنگی در نزدیکی لبهٔ صخرهٔ سنگی نشست. منظرهٔ بی‌نظیری بود؛ انعکاس آسمان رنگارنگِ غروب، در آبِ زلال افشان‌رود، کنار بلوط‌های پر شاخ و برگ، تداعی‌کنندهٔ اثر هنرمندی چیره‌دست بود.

اینجا مثل دنیای آدم‌ها نیست که حُقه و دروغ یه امرعادی باشه! دورانتاشی‌ها از دسیسه و نیرنگ سر در نمیارن

«هرگاه یک تکه ابر در آسمان دیدی که شبیه به چیزی بود، بی‌شک آن ابر، روح یک انسان وارسته است! انسان‌های بزرگ هیچ‌گاه تمام نمی‌شوند، حتی پس از مرگ هم بیهوده نخواهند بود، آسمان روح آنها را در آغوش می‌گیرد. سپس از بارش هر ابر، یک درخت جان می‌گیرد.»

هرگاه یک تکه ابر در آسمان دیدی که شبیه به چیزی بود، بی‌شک آن ابر، روح یک انسان وارسته است! انسان‌های بزرگ هیچ‌گاه تمام نمی‌شوند، حتی پس از مرگ هم بیهوده نخواهند بود، آسمان روح آنها را در آغوش می‌گیرد. سپس از بارش هر ابر، یک درخت جان می‌گیرد.»

ننه بلقیس نابینا بود، اما انگار زندگی را واضح‌تر از دیگران می‌دید.

انسان یا هر موجود دیگه‌ای وقتی نورِ درونش، کم‌سو بشه و تاریکی در وجودش رخنه کنه، کم‌کم روحش تبدیل به دیو میشه. البته شما آدم‌ها وقتی تبدیل به دیو میشین خودتون متوجه نیستین! چون یه جسم خاکی دارین که مثل لباس، روحتونو می‌پوشونه!

شکست‌ها قبل از اینکه اتفاق بیفتن اول توی ذهنت ساخته میشن!

- ایراد شما آدم‌ها همینه! اینکه خودتون رو باور ندارین!

اگه به باور قلبی نرسی تلاش برای پیروزی هیچ فایده‌ای نداره؛ چون پیروزی زمانی اتفاق میفته که به واقعیت ایمان داشته باشی

جنگ همیشه درد به همراه دارد، حتی پیروز نبرد هم تا ابد تکه‌ای از خودش را در میدان جا می‌گذارد.

اون بچهٔ معصوم در واقع یک خاطره هست، خاطرهٔ یکی که شهریار ویسپرد می‌خواسته یادش رو زنده نگه داره.

جنگ رو بازنده‌ها شروع می‌کنن و شکست خورده‌ها تموم. تا حالا هیچ جنگی برنده نداشته!