شهود درونگرا معطوف به ابژهٔ درونی است، اصطلاحی که میتوان آن را بهدرستی بر محتوای ناخودآگاه اطلاق کرد. رابطهٔ ابژههای درونی با ضمیر خودآگاه کاملاً شبیه رابطۀ ابژههای بیرونی با آن است، اگرچه واقعیت آنها روانی است نه جسمانی. آنها همچون صورتهای ذهنیِ چیزهایی بر ادراک شهودی پدیدار میشوند که با اینکه در جهان بیرون با آنها مواجه نمیشویم، محتوای ناخودآگاه و بهویژه ناخودآگاه جمعی را تشکیل میدهند. این محتویات فینفسه به طور طبیعی در دسترسِ تجربه نیستند، کیفیتی که در آن با ابژههای بیرونی شریکاند.
mahdiyar mozaffarjalali